Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Remember remember the 6th of December

"Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης.  Ένας αστυνομικός πυροβολεί ένα μαθητή του Λυκείου.
 Αυτό συνέβει-κάποτε.
 Και με αυτό το γεγονός ξεκινά τούτη η ιστορία.
 Η ιστορία της Αγγέλας που ο πατέρας της ήταν...

 Αυτά τα λόγια διαβάζεικανείς στο οπισθόφυλλο του μυθιστορήματος του Μάνου Κοντολέων, με τον τίτλο Ανίσχυρος Άγγελος. Με αυτήν την αφορμή λοιπόν, ας ταξιδέψουμε δύο χρόνια πίσω, στο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008.
Εκείνο το βράδυ που έμελλε να αλλάξει τις ζωές όλων μας. Όλοι θυμόμαστε τι είχε συμβεί τότε, όταν ένας αστυνομικός σκότωσε αναίτια ένα 15χρονο παιδί. Και όλοι νιώσαμε την οργή να ξεχειλίζει από μέσα μας. Από τότε πολλές απόψεις ακούστηκαν, πολλά λόγια ειπώθηκαν, οι δράστες δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το ζήτημα ξεχάστηκε. Και έπειτα ήρθε αυτό το βιβλίο να εξετάσει την όλη ιστορία από μία άλλη οπτική γωνία.
Ο ανγνώστης από την πρώτη σελίδα συναντά την Αγγέλα, 17 ετών, κόρη αστυνομικού, που ένα βράδυ Σαββάτου πηγαίνει να συναντησει το φίλο της-που μαζί του όμως έχει μία ξεθωριασμένη πλέον σχέση.
Στο τρένο συναντά ένα αγόρι. Κοιτάζονται. Μοιράζονται το ίδιο mp3. Εκείνος κατεβαίνει στο κέντρο. Εκείνη συνεχίζει για Πειραιά. Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που συναντιούνται.
Τα όσα θα ακολουθήσουν είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας ...

Το αγόρι θα βρεθεί στο μοιραίο ραντεβού με έναν άγγελο θανάτου.

Αλλά το μυθίστορημα δε στέκεται μόνο σε αυτά τα γεγονότα. Γιατί ο Μάνος Κοντολέων έχει διαλέξει ως πρωταγωνίστριά του την Αγγέλα, αυτήν την κοπέλα που ο πατέρας της θα είναι εκείνος που θα καταστρέψει τις ζωές πολλών-και τη δικιά της.
Κάποιος όμως θα είναι πάντα δίπλα της για να την προστατεύει. Τόσο δυνατός, αλλά συνάμα και τόσο ανίσχυρος...

Εδώ θα ήθελα να προσθέσω και λίγα λόγια ακόμα γι αυτό το βιβλίο. Επί προσωπικού.
Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα αν βρισκόμουν εγώ στη θέση της Αγγέλας. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να αφήσω πίσω μου ανθρώπους με τους οποίους με δένει μία σχέση ζωής. Αν και σίγουρα θα ήξερα τι θα έπρεπε να κάνω, δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να το κάνω. Ίσως κανένας από εμάς να μην μπορούσε να το κάνει. Θέλει δύναμη ψυχής.

Αλήθεια, τελικά τι άλλαξε  δύο χρόνια αργότερα από εκείνο το θλιβερό περιστατικό ; Τι άλλαξε, όχι στη χώρα, αλλά μέσα μας. Ένα παιδί σκοτώθηκε χωρίς λόγο από έναν άνθρωπο  που είχε αναλάβει την τήρηση της τάξης. Τότε όλοι βγήκαμε εξοργισμένοι στους δρόμους να διαμαρτυρηθούμε. Και τώρα ; Πόσοι πραγματικά θυμούνται εκείνο το βράδυ ; Μήπως αρχίζει σιγά σιγά και ξεχνιέται ; Ή μήπως θα το ξανανθυμόμασταν αν η απόφαση του δικαστηρίου δεν ήταν αυτή που περιμέναμε ; Πόσοι πραγματικά θα θέλαμε να είμαστε στη θέση της Αγγέλας ; Και αν ήταν φίλη μας, συμμαθητριά μας πώς θα της φερόμασταν τότε ;
Και φυσικά μπορούμε πάντοτε να λέμε ότι μια υπέρτατη δύναμη μας προστατεύει, αλλά τελικά ακόμα κι αυτή πόσο ανίσχυρη μπορεί να είναι ; Μπορεί άραγε να προλάβει κατστάσεις ; Να μην τις αφήσει να συμβούν ; Ο αγγελός μας τελικά είναι παντοδύναμος ή ανίσχυρος ;
Ένα θέμα που ο Μάνος Κοντολέων χειρίζεται αριστουργιματικά! Νομίζω πως αυτός ο προβληματισμός είναι και το κλειδί στο βιβλίο. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο. Το μόνο που έχω να πω είναι να διβάσετε αυτό το βιβλίο. Θα είναι πάντοτε επίκαιρο, γιατί και πάλι στο οπισθόφυλλό του διαβάζουμε:
Ο Ανίσχυρος Άγγελος είναι ένα μυθιστόρημα. Πράγμα που σημαίνει πως από τη μία εστιάζεται σε ατομικές αντιδράσεις και από την άλλη δεν ακολουθεί τα όσα συνέβησαν. Αντίθετα συχνά τα αναστρέφει ή και τα παραποιεί προσπαθώντας να κατανοήσει την αλήθεια των ηρώων του. Αυτών και μόνο."

Το παραπάνω άρθρο έτυχε να το διαβάσω σε ένα περιοδικό που προτείνει βιβλία. Διαβάζοντας αυτο και στη συνέχεια και το βιβλίο, μπήκα σε σκέψεις και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα :
Τι νόημα έχει να διαμρτηρόμαστε για ένα τετελεσμένο γεγονός από τη στιγμή που η δικαιοσύνη αποδόθηκε ; Ο ειδικός φρουρός Επαμινώντας Κορκονέας, αυτός που σκότωσε το νεαρό Αλέξη, τιμωρήθηκε με ισόβια κάθειρξη. Έχει δύο παιδιά τα οποία θα μεγαλώσουν χωρίς πατέρα. Πώς είναι άραγε να ζεις ξέροντας ότι ο γιυός σου, ο αδερφός σου, ο πατέρας σου ή ο άντρας σου είναι δολοφόνος ;

2 σχόλια:

  1. Αυτό το κείμενο πραγματικά με παροτρύνει να διαβάσω το βιβλίο.
    Ίσως η άποψή σου να είναι σωστή και ίσως ακόμα να δώθηκε δικαιοσύνη. Όμως δεν πρέπει να δείξουμε ότι ξεχνάμε το γεγονός. Έγινε! Αυτό δεν αλλάζει βέβαια. Το παιδί πέθανε! Όμως με την παρουσία μας στην αντίδραση ενάντια στο γεγονός αυτό αποτρέπουμε το ενδεχόμενο να συμβούν άλλες τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις και δείχνουμε απλά ότι δεν ξεχνάμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε αυτό που λες έχεις απόλυτο δίκιο. Με τη διαφορά ότι βάζεις στο πληκτρολόγιό μου λόγια που δεν έγραψα. Ποτέ δεν είπα ότι ξεχνάμε το γεγονός ούτε πρέπει άλλωστε. Αλλά το λες κι εσύ. Το παιδί πέθανε. Και τίποτε δεν θα το φέρει πίσω. Όσο κι αν διαμαρτυρηθούμε, όσες πορείες κι αν κάνουμε, τίποτε δεν θα φέρει πίσω τον Αλέξη. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο. Το αποτέλεσμα κάθε 6ης Δεκεμβρίου θα είναι μία καμμένη Αθήνα, ειρηνικές πορείες μνήμης που θα εξελίσσονται σε πεδία μάχης ανάμεσα σε διαδηλωτές και ΜΑΤ και τραυματίες αν όχι και νεκροί. Αυτό είναι το πρόβλημα. Πάνω σε αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας είμαι αντίθετη. Ας ανάψουμε ένα κερί. Ας κρατήσουμε ενός λεπτόυ σιγή. Ας πάμε στα Εξάρχεια να αφοίσουμε ένα λουλούδι, ένα σημείωμα. Αλλά όχι, αρνούμαι κατηγοριματικά να πω ότι διαμαρτήρομαι εις μνήμην του Αλέξη καίγοντας και σπάζοντας. Αυτό όχι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή