Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

27/1 Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος

 Με αφορμή τη σημερινή μέρα, η οποία είναι αφιερωμένη στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, επέλεξα να αναφερθώ σε αυτό το θέμα προτείνοντας δύο βιβλία. Το πρώτο είναι « Το Παιδί του Νώε».  
Από την πρώτη σελίδα μεταφερόμαστε  στο Βέλγιο του 1942. Ο επτάχρονος Ζοζέφ είναι ο μοναχογιός μιας εβραϊκής οικογένειας που προσπαθεί να αποφύγει τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί. Για να τον σώσουν, τον παραδίδουν στον πατέρα Πονς, έναν ιερέα της επαρχίας- έναν «δίκαιο των εθνών»-, που πασχίζει να σώσει μικρά παιδία από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Το οικοτροφείο του ιερέα που στεγάζει τον Ζοζέφ μαζί με πολλά άλλα εβραιόπουλα, μετατρέπεται σε πραγματική κιβωτό, καθώς ο μικρός ανακαλύπτει πως ο πατήρ Πονς, σαν νέος Νώε, επιδίδεται σε μια κρυφή δραστηριότητα που αποσκοπεί στη διάσωση ενός πολιτισμού απειλούμενου με εξαφάνιση.  
 Ο συγγραφέας, ο Έρικ Εμανουέλ- Σμιτ είναι από τους πιο γνωστούς Γάλλους συγγραφείς. Έργα του έχουν παιχτεί σε σκηνές τουλάχιστον 30 χωρών. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όπερα.
Το δεύτερο βιβλίο δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Είναι γραμμένο στα γαλλικά και φέρει τον τίτλο «Elle sappelait Sarah». Εγώ το διάβασα στα αγγλικά με τον τίτλο «Sarahs  Key». Το βιβλίο περιγράφει τις ζωές μιας γυναίκας και ενός κοριτσιού που είναι γραφτό να μπλεχτούν μεταξύ τους.
Βρισκόμαστε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1942, η 10χρονη Σάρα και οι γονείς της συλλαμβάνονται από τη γαλλική αστυνομία καθώς λαμβάνουν χώρα ομαδικές συλλήψεις εβραϊκών οικογενειών, μες στη μέση της νύχτας. Καθώς η Σάρα βρίσκεται σε απόγνωση για το πώς θα προστατέψει το μικρότερο αδερφό της, τον κλειδώνει μέσα σε μια ντουλάπα- το μυστικό τους καταφύγιο στα παιχνίδια- και του υπόσχεται να επιστρέψει να τον πάρει μόλις ελευθερωθούν. Εξήντα χρόνια μετά, η ιστορία της Σάρας μπλέκεται με αυτήν της Τζούλιας Ζαρμόντ, μιας Αμερικανίδας δημοσιογράφου που δουλεύει πάνω στο θέμα των ομαδικών συλλήψεων εκείνη τη νύχτα του Ιουλίου. Μέσα στην έρευνά της, η Τζούλια ανακαλύπτει μια αλυσίδα από στοιχεία που την οδηγούν στη Σάρα, αλλά και σε ερωτήματα πάνω στο δικό της ρομαντικό μέλλον.
   Το βιβλίο έχει γραφτεί από την αγγλικής, γαλλικής και ρωσικής καταγωγής συγγραφέα, Τατιάνα Ντε Ροσνέ. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα αγγλικά από τις Αμερικανικές εκδόσεις St Martins Press ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και στο σινεμά με τον τίτλο « Elle sappelait  Sarah»

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Το όνομά μου είναι Μνήμη

Ο Ντάνιελ ζει αμέτρητες ζωές ψάχνοντας πάντα την ίδια κοπέλα. Είναι η αγαπημένη του και πρέπει να την κερδίσει για να σταματήσει το ατέλειωτο ταξίδι του στο σύμπαν. Η Λούσι τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα, αλλά κάτι πάνω του τη φοβίζει. Μέχρι που ανακαλύπτει την αλήθεια και λυτρώνεται. Αυτός ο άντρας είναι το αιώνιο ταίρι της. Ό,τι κι αν συμβεί, όσα προβλήματα κι αν τους τύχουν, όσο κι αν τους κυνηγάει ο αιώνιος εχθρός τους, αυτοί οι δύο γεννήθηκαν για να αγαπηθούν.
Γιατί η αγάπη ξέρει να ξεπερνά τα πάντα για την αγάπη.

Έχω ζήσει πάνω από 1000 χρόνια. Έχω πεθάνει αμέτρητες φορές- ξεχνάω ακριβώς πόσες. Η μνήμη μου είναι εξαιρετική και ασυνήθιστη, μα όχι τέλεια. Άνθρωπος είμαι. [...] Μερικές φορές νιώθω πιο κοντά στα σπίτια και στα δέντρα παρά στους συνανθρώπους μου. Στέκομαι και παρατηρώ το πλήθος να πηγαινοέρχεται. Οι ζωές τους σύντομες- η δική μου ατελείωτη. Συχνά φαντάζομαι τον εαυτό μου σαν σημαδούρα χαμένη στον ωκεανό.
Δεν απέκτησα ποτέ μου παιδί και δεν γέρασα ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Είδα την ομορφιά σε αμέτρητα πράγματα. Ερωτεύτικα και η αγαπημένη μου έχει υποφέρει εξαιτίας μου. Τη σκότωσα μια φορά και πέθανα πολλές φορές για χάρη της κι ακόμα δεν την έχω στα χέρια μου. Την ψάχνω πάντα και πάντα τη θυμάμαι. Ζω με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα με θυμηθεί και αυτή. (απόσπασμα από το βιβλίο)

Ένα βιβλίο πραγματικά αξιόλογο. Όχι ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ΞΥΠΝΑ! Τα ονειρά σου δεν είναι δικά σου!

 
  « Τα όνειρα που βλέπεις δεν είναι μόνο δικά σου...
    Υπάρχει κάποιος που, άθελά του, τα παρακολουθεί...
    Κάποιος που μπορεί να τα αλλάξει...


 Από πολύ μικρή, η Τζέινι παγιδευόταν στα όνειρα των άλλων .Εφιάλτες από τους οποίους δεν μπορούσε να ξεφύγει όσο κι αν προσπαθούσε. Σε ποιον να μιλήσει όμως γι αυτό; Ποιος να την πιστέψει; Ζει, λοιπόν, στο περιθώριο και παλεύει να ξεφύγει απ’ αυτό που λογαριάζει σαν κατάρα.
Μέχρι που γνωρίζει τον Κάμπελ και συνειδητοποιεί ότι μπορεί να συμμετέχει στα όνειρά του. Να τα ελέγχει, με κάποιον τρόπο… κι εκτός από τα δικά του όνειρα, προσπαθεί να ελέγξει και τα όνειρα των άλλων. Είναι όμως προετοιμασμένη για όσα θα ανακαλύψει;»

Αυτά τα λόγια διαβάζει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίο της Lisa McMann. Ένα βιβλίο που περιγράφει τη ζωή της Τζέινι, που άθελά της εισβάλλει στα όνειρα των γύρω της, και του Κάμπελ, που τη βοηθάει να ελέγξει αυτήν της την ιδιαιτερότητα. Ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο που κυκλοφορεί στη Μαύρη Σειρά των εκδόσεων Πατάκη. Απευθύνεται σε ηλικίες από 14 έως 19 χρονών και διαβάζεται εν μία νυκτί!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ!!  

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Από το ημερολόγιο ενός Καλικάτζαρου!

6/1/2011

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είμαι όπως πάντα εγώ. Ο Τραγοπόδης. Σήμερα, μετά από 12 ημέρες τρελών παιχνιδιών πάνω στη Γη, επέστρεψα σπίτι. Δεν μπορείς να φανταστείς τι σοκ έπαθα όταν μπαίνοντας στα έγκατα τoυ εδάφους αντίκρισα τον κορμό που επί έναν ολόκληρο χρόνο ροκάνιζα και πριόνιζα να μην είναι πια έτοιμος να καταρρεύσει! Αντιθέτως! Τώρα ο κορμός είναι γερός και ωραίος σαν να μην είχε ποτέ πριονιστεί και ροκανιστεί.
Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Μιας και είσαι το νέο μου ημερολόγιο δεν ξέρεις. Θα σου εξηγήσω λοιπόν. Κάθε χρόνο 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστούγεννα δηλαδή, βγαίνουμε όλοι από τα έγκατα της γης και για 12 μέρες περνάμε θαύμα! Μπαίνουμε σε διάφορα σπίτια και καταστρέφουμε τα φαγητά για το γιορτινό τραπέζι, λερώνουμε τα νοικοκυριά, μα το καλύτερο απ’ όλα είναι όταν κλέβουμε λουκάνικα και κάνουμε  πάρτυ στις σκεπές των σπιτιών. Υπάρχει όμως ένας περιορισμός. Στις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Φώτων, μόλις σημάνει 12 το βράδυ εγκαταλείπουμε την καλοπέραση και γυρνάμε σπίτια μας. Αλίμονο σε όποιον μείνει έξω και προλάβει τον αγιασμό! Πάει χάθηκε ο καημένος… Δεν θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει πίσω. Είναι καταδικασμένος να μείνει για πάντα στη Γη.
Φέτος περάσαμε πολύ ωραία. Βλέπεις, ημερολόγιο, πάνω στη Γη οι περισσότεροι  μας φοβούνται. Αν μας πάρει πουθενά το μάτι τους αρχίζουν να λιβανίζουν και τότε δεν μπορούμε να πάμε να παίξουμε στα σπίτια των ανθρώπων. Εμείς οι καλικάτζαροι βλέπεις μισούμε όσο τίποτε άλλο τους παπάδες και το λιβάνι. Όπου παπάδες και θυμιατά, εμείς όπου φύγει φύγει! Είναι όμως και κάποιοι άλλοι οι οποίοι λένε ότι δεν υπάρχουμε και ότι δεν πιστεύουν σε μας. Σε αυτονών τα σπίτια πάμε και χαλάμε τον κόσμο! Το τι σκανταλιές κάνουμε δεν μπορείς να το φανταστείς! Τώρα που τα θυμάμαι γελάω.
Άκου να δεις τι σκαρφίστηκε ο Κλοτσοσκούφης, ο φίλος μου, φέτος. Μπήκαμε ένα βράδυ σε ένα σπίτι για να κάνουμε μια φάρσα στους ανθρώπους που το κατοικούσαν. Όπως προσπαθούσαμε να εισβάλουμε που λες στην κουζίνα από την καμινάδα της σόμπας μας λέει ο Κλοτσοσκούφης: «Ακούστε τι θα κάνουμε. Μόλις φτάσουμε κάτω θα πάρετε ο καθένας από ένα κάρβουνο. Μερικοί από μας θα πάνε να καψαλίσουνε τα πόδια των ανθρώπων και οι άλλοι θα αφήσετε τις υπογραφές σας σε όλο το σπίτι»
Έτσι έγινε λοιπόν. Εγώ ήμουν στην ομάδα που άφηνε υπογραφές. Αλλά το ευχαριστήθηκα αφάνταστα!
Ένα άλλο βράδυ, λίγο πριν το τέλος του δωδεκαημέρου, δεν είχαμε τι να κάνουμε και καταστρέφαμε τα αυτοκίνητα σ’ένα δρόμο. Όταν κόντευε να ξημερώσει και εμείς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε φάνηκε ένας άνθρωπος. «Θα του ριχτούμε και θα τον τρομάξουμε» είπε ο πασίγνωστος Κολωβελόνης ,ο αρχηγός της ομάδας εκείνη τη νύχτα. Όταν πέρασε ο άνθρωπος από μπροστά μας έγινε της κακομοίρας! Του ριχτήκαμε όλοι, ο καθένας από διαφορετική πλευρά, και αρχίσαμε να φωνάζουμε και να ουρλιάζουμε. Του τραβούσαμε τ’αυτιά, τα μαλλιά, τα ρούχα, τον σπρώχναμε και τον τραβούσαμε! Ήταν υπέροχα!
 Νομίζω πως αυτή τη φορά πέρασα καλύτερα από ποτέ στη Γη. Αλλά τώρα με περιμένει πολύ δουλειά. Όχι μόνο εμένα, όλους μας. Θα πρέπει να αρχίσουμε να ξαναροκανίζουμε και να ξαναπριονίζουμε τον κορμό του δέντρου που κρατάει τη Γη μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Τότε, δεν μπορεί, θα πέσει!
Αυτά ημερολόγιό μου προς το παρόν. Θα σου ξαναγράψω σύντομα,
Τραγοπόδης

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Ένα blog για... γερούς αναγνώστες!

Ένα blog για... online ανάγνωση, ενημέρωση και πληροφόριση. Επειδή όλοι έχουν δικαίωμα σε ένα καλό βιβλίο!
http://www.e-vivlia.blogspot.com/

Δευτέρα, 3 Ιανουαρίου 2011

Κρυσταλλοπηγή Μέρος 3. Το παραμύθι συνεχίζεται!

  Στην προηγούμενη "Κρυσταλλοπηγή":
  Η βασίλισσα Αγνή η Καλοσυνάτη έχει πάει να επισκεφτεί τη μάγισσα Ορελία προκειμένου να μάθει τι πρέπει να κάνει για να παντρευτεί η κόρη της. Αυτή της λέει ότι δεν υπάρχει κανένα ξόρκι που να μπορεί να χρησιμοποιήσει αλλά προτείνει στη βασίλισσα να μιλήσει σε ένα παιχνίδι της κόρης της. Η συζήτηση των δύο γυναικών τελειώνει κάπως έτσι: 
-Μάγισσά μου σε ευχαριστώ! Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Τι θέλεις να σου δώσω ως αντάλλαγμα γι αυτή τη συμβουλή σου;
-Καλή μου βασίλισσα Αγνή, καλώς σε ονόμασε ο κόσμος καλοσυνάτη. Δε θέλω να μου δώσεις τίποτα. Η ευτυχία η δικιά σου και της κόρης σου μου αρκεί.
      Και με αυτά τα λόγια η μάγισσα αποχαιρέτησε τη βασίλισσα η οποία ανέβηκε στη φτερωτή της άμαξα και σε μερικά λεπτά είχε επιστρέψει στο παλάτι. Μόλις κατέβηκε από τη βασιλική άμαξα, η Αγνή έτρεξε στα δωμάτια της κόρης της, της πριγκίπισσας Οριέττας. Αναψοκοκκινισμένη καθώς ήταν, άνοιξε απότομα την πόρτα του δωματίου και είδε την κόρη της να κοιμάται γαλήνια αγκαλιά με έναν αρκούδο. Τον είχε από όταν ήταν μικρή και τον φώναζε Πάντυ. Αργά-αργά, η βασίλισσα  προχώρησε προς το κρεβάτι και ξύπνησε τον Πάντυ. Αυτός άνοιξε νυσταγμένα τα μάτια του και κοίταξε γύρω-γύρω. Μόλις είδε τη βασίλισσα από πάνω του τεντώθηκε, χασμουρήθηκε και ξέφυγε από τα χέρια της πριγκίπισσας.
-Καλημέρα Αγνή! Είπε με πρόσχαρο ύφος.
      Ο Πάντυ ήταν το μόνο παιχνίδι της πριγκίπισσας που μιλούσε ακόμα. Αυτό συνέβαινε επειδή η Οριέττα ποτέ δε σταμάτησε να του μιλάει και να τον έχει ανάγκη. Όλα τα άλλα παιχνίδια της όταν μεγάλωσε βουβάθηκαν, γιατί σταμάτησε να παίζει μαζί τους, και μπήκαν στο Σεντούκι. Στο Σεντούκι πήγαιναν όσα παιχνίδια βουβαίνονταν, όσα χάλαγαν χωρίς να μπορούν να ξαναφιαχτούν και όλα όσα έπαυαν να ανήκουν σε κάποιον. Όλα τα παιχνίδια κάποια στιγμή θα κατέληγαν στο Σεντούκι. Αυτή ήταν η μοίρα τους, αλλά ο Πάντυ τη φοβόταν πολύ αυτή τη στιγμή που ήξερε πως κάποτε θα ερχόταν. Όταν καλημέριζε τη βασίλισσα όμως δεν σκεφτόταν καθόλου αυτό το φριχτό μέρος.
          Η βασίλισσα τον πήρε στα χέρια της και του έκανε νόημα να μη μιλάει καθώς έφευγε αλαφροπάτητη από το υπνοδωμάτιο της Οριέττας. Όταν έφτασαν στη βεράντα πάνω από τους κήπους του παλατιού τον κοίταξε σοβαρά και του είπε:
-Πάντυ, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με την κόρη μου.
-Τι πρόβλημα υπάρχει με την Οριέττα, Αγνή; Ρώτησε ανήσυχα ο αρκούδος.
-Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τη σοβαρότητα της κατάστασης Πάντυ, αλλά νομίζω ότι ξέρεις πολύ καλά ποίο είναι το πρόβλημα. Πάντυ, θα σου το πω ξεκάθαρα. Η Οριέττα πρέπει να παντρευτεί και μάλιστα αμέσως. Έχει ξεπεράσει κατά πολύ την ηλικία στην οποία έπρεπε να είχε γίνει αυτό.
-Τι μπορώ να κάνω εγώ γι αυτό Αγνή μου; Ρώτησε αρκετά ξαφνιασμένος ο αρκούδος.
-Ξέρω ότι δεν μπορώ να σε κάνω να μου πεις πώς θα την πείσω. Μπορείς όμως να της αναφέρεις  αυτήν την κουβέντα μας. Αλλιώς θα παντρευτεί με το ζόρι. Να το ξέρει πες της. Εσένα σε ακούει, Πάντυ. Σε παρακαλώ κάνε κάτι. Του είπε η βασίλισσα και τον άφησε να φύγει.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟ 2011!!!