Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Από το ημερολόγιο ενός Καλικάτζαρου!

6/1/2011

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είμαι όπως πάντα εγώ. Ο Τραγοπόδης. Σήμερα, μετά από 12 ημέρες τρελών παιχνιδιών πάνω στη Γη, επέστρεψα σπίτι. Δεν μπορείς να φανταστείς τι σοκ έπαθα όταν μπαίνοντας στα έγκατα τoυ εδάφους αντίκρισα τον κορμό που επί έναν ολόκληρο χρόνο ροκάνιζα και πριόνιζα να μην είναι πια έτοιμος να καταρρεύσει! Αντιθέτως! Τώρα ο κορμός είναι γερός και ωραίος σαν να μην είχε ποτέ πριονιστεί και ροκανιστεί.
Αλλά ας τα πάρω από την αρχή. Μιας και είσαι το νέο μου ημερολόγιο δεν ξέρεις. Θα σου εξηγήσω λοιπόν. Κάθε χρόνο 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστούγεννα δηλαδή, βγαίνουμε όλοι από τα έγκατα της γης και για 12 μέρες περνάμε θαύμα! Μπαίνουμε σε διάφορα σπίτια και καταστρέφουμε τα φαγητά για το γιορτινό τραπέζι, λερώνουμε τα νοικοκυριά, μα το καλύτερο απ’ όλα είναι όταν κλέβουμε λουκάνικα και κάνουμε  πάρτυ στις σκεπές των σπιτιών. Υπάρχει όμως ένας περιορισμός. Στις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Φώτων, μόλις σημάνει 12 το βράδυ εγκαταλείπουμε την καλοπέραση και γυρνάμε σπίτια μας. Αλίμονο σε όποιον μείνει έξω και προλάβει τον αγιασμό! Πάει χάθηκε ο καημένος… Δεν θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει πίσω. Είναι καταδικασμένος να μείνει για πάντα στη Γη.
Φέτος περάσαμε πολύ ωραία. Βλέπεις, ημερολόγιο, πάνω στη Γη οι περισσότεροι  μας φοβούνται. Αν μας πάρει πουθενά το μάτι τους αρχίζουν να λιβανίζουν και τότε δεν μπορούμε να πάμε να παίξουμε στα σπίτια των ανθρώπων. Εμείς οι καλικάτζαροι βλέπεις μισούμε όσο τίποτε άλλο τους παπάδες και το λιβάνι. Όπου παπάδες και θυμιατά, εμείς όπου φύγει φύγει! Είναι όμως και κάποιοι άλλοι οι οποίοι λένε ότι δεν υπάρχουμε και ότι δεν πιστεύουν σε μας. Σε αυτονών τα σπίτια πάμε και χαλάμε τον κόσμο! Το τι σκανταλιές κάνουμε δεν μπορείς να το φανταστείς! Τώρα που τα θυμάμαι γελάω.
Άκου να δεις τι σκαρφίστηκε ο Κλοτσοσκούφης, ο φίλος μου, φέτος. Μπήκαμε ένα βράδυ σε ένα σπίτι για να κάνουμε μια φάρσα στους ανθρώπους που το κατοικούσαν. Όπως προσπαθούσαμε να εισβάλουμε που λες στην κουζίνα από την καμινάδα της σόμπας μας λέει ο Κλοτσοσκούφης: «Ακούστε τι θα κάνουμε. Μόλις φτάσουμε κάτω θα πάρετε ο καθένας από ένα κάρβουνο. Μερικοί από μας θα πάνε να καψαλίσουνε τα πόδια των ανθρώπων και οι άλλοι θα αφήσετε τις υπογραφές σας σε όλο το σπίτι»
Έτσι έγινε λοιπόν. Εγώ ήμουν στην ομάδα που άφηνε υπογραφές. Αλλά το ευχαριστήθηκα αφάνταστα!
Ένα άλλο βράδυ, λίγο πριν το τέλος του δωδεκαημέρου, δεν είχαμε τι να κάνουμε και καταστρέφαμε τα αυτοκίνητα σ’ένα δρόμο. Όταν κόντευε να ξημερώσει και εμείς ετοιμαζόμασταν να φύγουμε φάνηκε ένας άνθρωπος. «Θα του ριχτούμε και θα τον τρομάξουμε» είπε ο πασίγνωστος Κολωβελόνης ,ο αρχηγός της ομάδας εκείνη τη νύχτα. Όταν πέρασε ο άνθρωπος από μπροστά μας έγινε της κακομοίρας! Του ριχτήκαμε όλοι, ο καθένας από διαφορετική πλευρά, και αρχίσαμε να φωνάζουμε και να ουρλιάζουμε. Του τραβούσαμε τ’αυτιά, τα μαλλιά, τα ρούχα, τον σπρώχναμε και τον τραβούσαμε! Ήταν υπέροχα!
 Νομίζω πως αυτή τη φορά πέρασα καλύτερα από ποτέ στη Γη. Αλλά τώρα με περιμένει πολύ δουλειά. Όχι μόνο εμένα, όλους μας. Θα πρέπει να αρχίσουμε να ξαναροκανίζουμε και να ξαναπριονίζουμε τον κορμό του δέντρου που κρατάει τη Γη μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Τότε, δεν μπορεί, θα πέσει!
Αυτά ημερολόγιό μου προς το παρόν. Θα σου ξαναγράψω σύντομα,
Τραγοπόδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου