Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Το όνομά μου είναι Μνήμη

Ο Ντάνιελ ζει αμέτρητες ζωές ψάχνοντας πάντα την ίδια κοπέλα. Είναι η αγαπημένη του και πρέπει να την κερδίσει για να σταματήσει το ατέλειωτο ταξίδι του στο σύμπαν. Η Λούσι τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα, αλλά κάτι πάνω του τη φοβίζει. Μέχρι που ανακαλύπτει την αλήθεια και λυτρώνεται. Αυτός ο άντρας είναι το αιώνιο ταίρι της. Ό,τι κι αν συμβεί, όσα προβλήματα κι αν τους τύχουν, όσο κι αν τους κυνηγάει ο αιώνιος εχθρός τους, αυτοί οι δύο γεννήθηκαν για να αγαπηθούν.
Γιατί η αγάπη ξέρει να ξεπερνά τα πάντα για την αγάπη.

Έχω ζήσει πάνω από 1000 χρόνια. Έχω πεθάνει αμέτρητες φορές- ξεχνάω ακριβώς πόσες. Η μνήμη μου είναι εξαιρετική και ασυνήθιστη, μα όχι τέλεια. Άνθρωπος είμαι. [...] Μερικές φορές νιώθω πιο κοντά στα σπίτια και στα δέντρα παρά στους συνανθρώπους μου. Στέκομαι και παρατηρώ το πλήθος να πηγαινοέρχεται. Οι ζωές τους σύντομες- η δική μου ατελείωτη. Συχνά φαντάζομαι τον εαυτό μου σαν σημαδούρα χαμένη στον ωκεανό.
Δεν απέκτησα ποτέ μου παιδί και δεν γέρασα ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Είδα την ομορφιά σε αμέτρητα πράγματα. Ερωτεύτικα και η αγαπημένη μου έχει υποφέρει εξαιτίας μου. Τη σκότωσα μια φορά και πέθανα πολλές φορές για χάρη της κι ακόμα δεν την έχω στα χέρια μου. Την ψάχνω πάντα και πάντα τη θυμάμαι. Ζω με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα με θυμηθεί και αυτή. (απόσπασμα από το βιβλίο)

Ένα βιβλίο πραγματικά αξιόλογο. Όχι ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου