Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

2011: Χρονιά Καββαδία-Παπαδιαμάντη

Το 2011 είναι αφιερωμένο σε δυο σπουδαία πρόσωπα της λογοτεχνίας. Τον Νίκο Καββαδία και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Με αφορμή αυτό το γεγονός λοιπόν αποφάσισα να ανεβάζω κάθε τόσο κείμενα δικά τους.

Για αρχή, έχω επιλέξει Καββαδία.
Ο πολυτραγουδισμένος ποιητής από την Κεφαλονιά ήταν ασυρματιστής σε καράβια και γύριζε τον κόσμο. Στον ελεύθερο χρόνο του έγραφε ποιήματα. Όλα έχουν θέμα τα καράβια και τα ταξίδια. Όλα όμως έχουν ένα βαθύτερο νόημα και εκφράζουν τις σκέψης του ναυτικού-ποιητή. Τα έργα του έγιναν διάσημα όταν πρωτοκυκλοφόρησαν με γνωστότερες συλλογές το "Μαραμπού", το "Τραβέρσο" και το "Πούσι". Έχουν επίσης μελοποιηθεί από αρκετούς καλλιτέχνες με γνωστότερη τη δουλειά του Θάνου Μικρούτσικου και τις ερμηνείες του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και του Γιάννη Κούτρα.

"Federico Garcia Lorca"

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ' αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη
φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

St Valendines Day

Η μέρα σήμερα αφιερωμένη
στο μεγάλο μωρό
που παίζει με τόξο και βέλη.
Απερίσκεπτα σαϊτεύει,
στοχεύει μέσα στις καρδιές,
τους ανθρώπους σαγινεύει
με αθώες σαϊτιές.

<3

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

   
Τι κι αν ο σκύλος περιφέρεται στο δρόμο;
Τι κι αν μια γάτα στο σκουπιδοτενεκέ γεννά;
Τι κι αν ένας άνθρωπος πεθαίνει εδώ κοντά;
Τι κι αν το παιδί κρατάει πολυβόλο;
Τι κι αν κάπου κόσμος σε επανάσταση περνά;
Τι κι αν στον πόλεμο σκοτώνονται άμαχες γυναίκες και παιδιά;
Τι κι αν ο ζητιάνος στο παγκάκι τη νύχτα του περνά;
Μήπως με νοιάζουν εμένα όλα αυτά;
Εγώ ζω ευτυχισμένος με οικογένεια, φίλους, σπίτι και δουλειά.
Ό, τι και να γίνεται δεν με αφορά...
Αν όμως ήμουν μόνος;
Αν δεν είχα κανέναν συντροφιά;
Αν τις νύχτες τριγύριζα άπορος στους δρόμους;
Αν κοιμόμουν σε παγκάκια μες στην παγωνιά;
Αν είχαμε πόλεμο και έχανα γυναίκα και παιδιά;
Αν δικτάτορας μ’ ανάγκαζε «κατ’ οίκον περιορισμό»;
Αν στην Αφρική 8 χρονών κρατούσα πολυβόλο;
Αν ο γονιός μου πέθαινε χωρίς κανέναν συντροφιά;
Μα ναι! Με νοιάζει τι γίνεται στον κόσμο!
Κι ας έχω οικογένεια, φίλους, σπίτι και δουλειά.  

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Κρυσταλλοπηγή 4: Αρχίζουν να υπάρχουν εξελίξεις!

-Τι μπορώ να κάνω εγώ γι αυτό Αγνή μου; Ρώτησε αρκετά ξαφνιασμένος ο αρκούδος.
-Ξέρω ότι δεν μπορώ να σε κάνω να μου πεις πώς θα την πείσω. Μπορείς όμως να της αναφέρεις  αυτήν την κουβέντα μας. Αλλιώς θα παντρευτεί με το ζόρι. Να το ξέρει πες της. Εσένα σε ακούει, Πάντυ. Σε παρακαλώ κάνε κάτι. Του είπε η βασίλισσα και τον άφησε να φύγει.
       Εκείνη τη στιγμή, ο βασιλιάς Λεοπόλδος έκανε την εμφάνισή του στη βεράντα για να ευχαριστηθεί το πρωινό του με θέα τους κήπους του παλατιού. Μόλις βγήκε έξω, συνάντησε τι γυναίκα του, τη βασίλισσα Αγνή την Καλοσυνάτη, να κάθεται σκεφτική χαζεύοντας .
-Καλημέρα Αγνή, της είπε πλησιάζοντάς την.
-Καλημέρα Λεοπόλδε. Απ’ ότι βλέπω ξύπνησες. Έλα κάτσε εδώ έχει άλλη μία πολυθρόνα. Έχω ήδη πει να μας φέρουν καφέδες. Είπε απλά η γυναίκα του, μόλις τον είδε. Αφού το ζευγάρι ευχαριστήθηκε το πρωινό που έφτασε μέσα σ’ ένα καροτσάκι με χρυσούς δίσκους και ακριβά σερβίτσια, η βασίλισσα Αγνή πήρε το λόγο και είπε δίνοντάς του το σακουλάκι με τους καρπούς:
- Πήγα μέχρι το σπίτι της μάγισσας Ορελίας και μου έδωσε αυτά για σένα.
-Αα, πολύ ευγενικό από μέρους της μάγισσας. Αλλά για πες μου βασίλισσα μου, πώς και πήγες μέχρι την κοιλάδα των Ροδοδέντρων; Πας πολύ σπάνια τώρα πια. Συμβαίνει τίποτε; Ρώτησε ο βασιλιάς Λεοπόλδος.
-Ναι Λεοπόλδε, συμβαίνει, και το σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό… απάντησε η βασίλισσα.
-Πες μου Αγνή μου, τι σε βασανίζει; Ποιο είναι το πρόβλημα;
-Η κόρη μας Λεοπόλδε. Και πιο συγκεκριμένα ο γάμος της. Η Οριέττα είναι πια πολύ μεγάλη πια για να ζει σαν παιδί. Έχει γίνει 26 Λεοπόλδε και εξαιτίας της ο Έκτορας κοντεύει να περάσει κι αυτός την ηλικία της παντρειάς.
      Τη συζήτηση των δύο συζύγων διέκοψε η άφιξη ενός αναψοκοκκινισμένου, πολύ αναστατωμένου νεραϊδοξωτικού. Τα μυτερά αφτιά του πετάγονταν μέσα από τα ανακατωμένα σα στάχυα μαλλιά του καθώς ο σκούφος του είχε φύγει από το κεφάλι. Το σπαθάκι του που βρισκόταν στη ζώνη του, είχε σκίσει τη θήκη του και κόντευε να φύγει από τη μέση του. Το μικρό νεραϊδοξωτικό μόλις βρήκε το βασιλιά άρχισε να του λέει ασθμαίνοντας:
-Βασιλιά Λεοπόλδε, εδώ είστε. Επιτέλους, καταφέρνω να σας βρω. Δεν με άφηναν να σας μιλήσω αλλά…
-Ναι ναι, ξέρω, τι είναι καλό μου ξωτικό; Τι τρέχει; Γιατί είσαι λαχανιασμένο; Πες μου, τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Λεοπόλδος προσπαθώντας να κρατήσει τα γέλια του από την αστεία όψη του μικροσκοπικού πλάσματος.
-Φοβάμαι πως φέρνω ένα κακό μαντάτο βασιλιά μου, είπε με τρεμάμενη φωνή το νεραϊδοξωτικό. 
-Τι συμβαίνει; Ρώτησε ο Λεοπόλδος σοβαρεύοντας απότομα.
-Δεν ξέρω πώς να σας το πω βασιλιά μου. Φοβάμαι πως δεν θα σας αρέσει καθόλου, ούτε εσάς καλή μου βασίλισσα, απάντησε το μικρούλη ξωτικό. Έχει να κάνει με τη βασιλοπούλα Μέριλυ. Την είδα αρκετά έξω από το παλάτι σήμερα νωρίς το πρωί. Ήταν κοντά στο χωράφι μου και…  Δεν ήξερα που μπορεί να πήγαινε τρέχοντας τόσο πρωί. Δεν με αφορά βέβαια, αλλά αναστατώθηκα όταν λίγες στιγμές μετά από αυτήν είδα δύο μεγαλόσωμους άντρες να τρέχουν από πίσω της. Θεώρησα ότι έπρεπε να σας το πω βασιλιά μου. Γι αυτό ήρθα μέχρι εδώ.