Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Μπέρτλοτ Μπρεχτ "Στρατηγέ"

     Ενώ ο πόλεμος μαίνεται λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας, εδώ ελάχιστα ενδιαφερόμαστε για την κατάσταση στις αραβικές χώρες, αν δεν έχουμε ήδη ξεχάσει τα γεγονότα της Τυνησίας, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Η ειδησεογραφία τρέχει και η αραβική άνοιξη έφυγε από τα πρωτοσέλιδα και τις οθόνες μας πολύ καιρό τώρα. Το ότι εμείς  όμως σταματήσαμε να μαθαίνουμε τα νέα των νοτίων γειτόνων μας δεν σημαίνει ότι οι μάχες για την ανεξαρτησία των αραβικών εξεγερμένων χωρών έχουν σταματήσει. Αυτή τη φορά έπεσε στα χέρια μου ένα άκρως αντιπολεμικό απόσπασμα από "Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου" του γνωστού Γερμανού ποιητή Μπέρτλοτ Μπρεχτ. Διαβάστε το και σκεφτείτε το. Δεν θα χάσετε.



                                         Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα
                                                            Θερίζει δάση ολόκληρα,
                                                      κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει.
                                                       Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
                                                             χρειάζεται οδηγό.

                                       Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.
                                                    Πετάει πιο γρήγορα απ' τον άνεμο,
                                           κι απ' τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ.
                                                    Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
                                                          χρειάζεται πιλότο.

                                       Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ.
                                          Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.
                                                Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
                                                       Ξέρει να σκέφτεται.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Ποίημα από τη Δανάη

Μια μέρα όμως γεννήθηκε
στον κόσμο αυτό σαν χάδι,
μια ψυχή που αγάπησε
και πίστεψε και πάλι.

Και σαν αέρας φύσηξε
κι εκείνη αφού ταξίδεψε
πλανήθηκε σ' ολόκληρη την πλάση
όμως δεν βρήκε δυστυχώς κάπου για να φωλιάσει.

Και τότε στο έδαφος έπεσε
και θάφτηκε στο χώμα.
Και σαν οι μέρες πέρασαν,
οι μήνες και τα χρόνια,
ένα δάκρυ έπεσε και πότισε το χώμα.

Τότε λουλούδι άνθισε,
αγάπη και ελπίδα
τριαντάφυλλο που φτιάχτηκε
με τόση ειλικρίνεια.

 Λέξεις γλυκές που χάθηκαν
πριν κάποιος τις διαβάσει,
τραγούδι, ύμνος που έσβησε
πριν καν καλά υπάρξει.

Μα ένα χέρι βρέθηκε
που πήγε και το έκοψε,
σε μια καρδιά το έδωσε
που γέμισε ελπίδα.

Έτσι ο κόσμος μας ομόρφυνε!

Δανάη Π.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Βιβλίο: "Ύαινες"- Το μέλλον της Αθήνας;

      Έναν Αύγουστο η χώρα χρεοκοπεί. Κυβερνώντες και κατέχοντας την εγκαταλείπουν ενώ πίσω μένουν οι πολλοί. Ανάμεσά τους και Μάρθα, μια δεκαεξάχρονη από τα βόρεια προάστια που από τη μια μέρα στην άλλη καλείται να επιβιώσει δίχως χρήματα και σπίτι σε μια λεηλατημένη Αθήνα, η οποία, μετά τη Χρεοκοπία, έχει γίνει πεδίο μάχης μεταξύ συμμοριών.
       Στη διαδρομή της θα συμβιώσει με αγνώστους, θα παραβιάσει σπίτια, θα γνωρίσει συνομηλίκους της που ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα συναναστρεφόταν και, μέσα από μια επώδυνη αλλά απελευθερωτική διαδικασία, θα συνειδητοποιήσει τις αληθινές ανάγκες της αλλά και τη δύναμη του φύλου της.
     Γραμμένο σε τριτοπρόσωπη αφήγηση από έναν αφηγητή-φάντασμα, η ταυτότητα του οποίου θα αποκαλυφθεί στο τέλος με τον πιο αναπάντεχο τρόπο για την ηρωίδα, το μυθιστόρημα πραγματεύεται το ζήτημα της ταυτότητας της τόσο ως έφηβης όσο και ως γυναίκας.
      Μια ιστορία σκληρή, με έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, που έχει για φόντο μια πόλη που εξουσιάζεται απ’ αυτούς που χειρίζονται το μαχαίρι και αναγκάζει τους υπόλοιπους να αρκεστούν στ’ απομεινάρια της λείας τους. Να γίνουν ύαινες δηλαδή.

     Αυτό που μόλις διαβάσατε είναι η περίληψη του βιβλίου του Φίλιππου Μανδηλαρά «Ύαινες». Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο ο αναγνώστης περιπλανιέται μαζί με τη Μάρθα σε μια πόλη που λεηλατείται από συμμορίες, αλητάκια αλλά και ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς τίποτα μετά την τραγική κατάληξη της χώρας.  Πόσο όμως απέχει η πραγματικότητα του βιβλίου από την αληθινή δικιά μας πραγματικότητα; Από την πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά; Μήπως ο συγγραφέας προφητεύει το μέλλον της Αθήνας; Ναι; Όχι; Η απάντηση βασίζεται στην υποκειμενική γνώμη του καθένα.
    Η δικιά μου προσωπική άποψη πάντως είναι πως η κατάσταση μοιάζει όλο και περισσότερο με την πραγματικότητα του βιβλίου. Πιστεύω πως οδεύουμε ολοταχώς προς την πλήρως αποσυντεθημένη χαοτική αθηναϊκή κοινωνία που βλέπουμε στις «Ύαινες». Στο βιβλίο, άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικού υπόβαθρου, έφηβοι και 60ρηδες, Έλληνες και μετανάστες, σπρωγμένοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης παλεύουν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα. Νερό, τροφή, προσωρινή στέγη. Ο τρόπος που χρησιμοποιούν; Η βία. Κλεψιές, απάτες, χτυπήματα ακόμη και σκοτωμοί για το περιεχόμενο ενός ψιλικατζίδικου στη χρεοκοπημένη ελληνική πρωτεύουσα. Πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι τα γεγονότα του βιβλίου;
    Πιστεύω αρκετά. Άσχετα από την οικονομική κατάσταση και το ενδεχόμενο χρεοκοπίας. Ας εξετάσουμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία. Αυτήν της εγκληματικότητας. Στην τοπική ειδησεογραφία το πρώτο θέμα είναι η δολοφονία ενός 44χρονου άντρα. Η αιτία που έχασε τη ζωή του; Η βιντεοκάμερα που κουβαλούσε μαζί του. Κάποιος πήγε να του την πάρει. Αυτός αντιστάθηκε. Ο κλέφτης των μαχαίρωσε. Τον σκότωσε. Πέτυχε τον σκοπό του, να κλέψει την κάμερα. Το μέσο που χρησιμοποίησε; Αδιάφορο για τον ίδιο. Είπαν πως ήταν αλλοδαπός.
    Οι αντιδράσεις για το γεγονός ήταν αστραπιαίες. Και βίαιες. Ακροδεξιές οργανώσεις έσπευσαν στην περιοχή και άρχισαν τα αντίποινα, χτυπώντας άγρια κάθε μετανάστη που τύχαινε να βρεθεί μπροστά τους. Στα Πατήσια ένας αθώος αλλοδαπός έχασε τη ζωή από τους «αντιποινήτες». Η λόγος; Η καταγωγή του. Η αιτία; Ο ρατσισμός. Η αφορμή; Ο θάνατος του 44χρονου το ίδιο πρωί. Το αποτέλεσμα; Δύο χαμένες ζωές και δύο ατιμώρητοι δολοφόνοι. Τελικά πόσο κοντά στην Αθήνα των συμμοριών και της ανομίας βρίσκεται η τωρινή Αθήνα;

3ος Διαγωνισμός Γραπτού Λόγου Εκδόσεων Πατάκη- Οι Νικητές

Οι νικητές του διαγωνισμού
Νικητές του διαγωνισμού είναι:
Βραβείο
Ονοματεπώνυμο
Τάξη
Πόλη
1ο
ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΟΡΕΣΤΗΣ
Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΕΔΕΣΣΑ
2ο
ΒΟΥΓΙΟΥΚΑΛΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ
Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ
3ο
ΛΕΒΗΣ ΜΕΛΙΝΑ
Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΜΑΡΟΥΣΙ
4ο
ΚΟΜΝΗΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΚΑΒΑΛΑ
5ο
ΠΑΠΑΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ


Οι Εκδόσεις Πατάκη θα επικοινωνήσουν με τους νικητές για την παραλαβή των δώρων τους.
 
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείται να απυθυνθήτε στο site των εκδόσεων Πατάκη www.patakis.gr/ViewShopArticle 
 

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011


Στην προηγούμενη Κρυσταλλοπηγή:
O βασιλιάς χαιρέτισε το νεραϊδοξωτικό το οποίο μόλις βγήκε από το παλάτι πλησίασε μια νεράιδα που το περίμενε λίγο έξω από την πύλη. Από το μεγάλο ανάστημά της για τα δεδομένα αυτών των πλασμάτων και από τα σκούρα μαλλιά και ρούχα της, καταλάβαινε κανείς πολύ εύκολα ότι ανήκε στις Σκοτεινές Νεράιδες, μία κατηγορία στοιχειών της νύχτας. Οι Σκοτεινές Νεράιδες ήταν συνήθως μεγαλόσωμες και πολύ ισχυρές, καθώς ήξεραν ξόρκια τα οποία ελάχιστοι κατείχαν.
-Όλα εντάξει, είπε στη νεράιδα το ξωτικό. Έχουμε την αμοιβή στο τσεπάκι. Βάζω και τα δύο φτερά μου στη φωτιά ότι αυτή τη στιγμή η βασίλισσα τρέμει από φόβο και αγωνία ενώ ο βασιλιάς έχει φοβηθεί χωρίς να θέλει να το δείξει. Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να πάρουν χαμπάρι τι μαγειρεύουμε και όταν γίνει αυτό εμείς θα είμαστε ήδη μακριά από ’δω.
-Φτάνει να μην μπλεχτεί αυτός ο πρίγκιπας. Ο Έκτορας. Του απάντησε η Σκοτεινή Νεράιδα.
-Μπα δεν το νομίζω, την καθησύχασε το ξωτικό. Εγώ θα φύγω τώρα. Φύγε σε πέντε-δέκα λεπτά από την αντίθετη μεριά. Θα ξανασυναντηθούμε για να κανονίσουμε την αμοιβή.
       Στο μεταξύ, ο πρίγκιπας Έκτωρ βρισκόταν στη βεράντα της κάμαράς του απολαμβάνοντας την πρωινή δροσιά πριν φύγει για τους στάβλους. Καθώς η βεράντα του «έβλεπε» στο μπροστινό μέρος του παλατιού, είδε το νεραϊδοξωτικό τη στιγμή που έβγαινε από το παλάτι.
-Τι δουλειά έχει αυτός εδώ; Σκέφθηκε καθώς τον κοιτούσε. Πρέπει να ειδοποιήσω τον πατέρα ότι είναι επικίνδυνος. Λέγοντας αυτά, ο πρίγκιπας έφυγε τρέχοντας για να συναντήσει το βασιλιά Λεοπόλδο.
-Πατέρα! Του είπε μόλις τον βρήκε. Πρέπει να σε ρωτήσω κάτι. Τι δουλειά…
-Όχι τώρα Έκτωρ. Απάντησε ο Λεοπόλδος. Όχι τώρα. Συνέβη κάτι τρομερό ξέρεις.
-Τι έγινε πατέρα; Πες μου μήπως μπορώ να βοηθήσω.
-Νομίζω πως μπορείς αγόρι μου, μίλησε τρέμοντας η βασίλισσα. Μόλις ήρθε ένα ξωτικό και μας είπε ότι…
-Ξωτικό! Μήπως είχε φτερά και ήταν ξεσκούφωτο με γελοία όψη; Αυτό που έφυγε από το παλάτι πριν από λίγα λεπτά; Ο πρίγκιπας σχεδόν φώναζε από την αγωνία του.
-Έκτωρ! Πώς τολμάς να διακόπτεις με αυτόν τον τρόπο την μητέρα σου; Ναι, έτσι ήταν το ξωτικό που ήρθε και μας βρήκε, μα τι σημασία έχει; Ο βασιλιάς Λεοπόλδος ήταν θυμωμένος με την ανέδυα του γιού του αλλά συνάμα είχε και τρομερή αγωνία με τα νέα που είχε ακούσει, αλλά έκανε τα πάντα για να μην το δείξει.      
-Αυτός ο καταραμένος ο Βαλτάσαρ ήταν! Τι σας είπε πατέρα; Μητέρα; Πείτε μου τι σας είπε!       
-Γιατί φωνάζεις έτσι Έκτωρ μου τι έγινε; Το ξέρεις αυτό το ξωτικό που μας είπε αυτά τα φοβερά πράματα; Ρώτησε με μεγάλη αγωνία  η βασίλισσα Αγνή.
-Ναι μητέρα. Απάντησε ο πρίγκιπας. Έχω την ατυχία να τον γνωρίζω πάρα πολύ καλά. Δεν ξέρω τι σας είπε αλλά είμαι σίγουρος ότι ήταν κακό.
-Φοβάμαι πως έχεις δίκιο Έκτορα, είπε ο βασιλιάς. Αυτό το ξωτικό, ο Βαλτάσαρ όπως είπες ότι τον λένε, μας είπε ότι την αδερφή σου τη Μέριλυ την κυνηγούσαν δύο άντρες το πρωί κοντά στο χωράφι του.
-Τι! Σας είπε αυτό το πράμα; Μα δεν έχει καν χωράφι! Για να πάτε να τη βρείτε το έκανε. Φοβάμαι πως ο Βαλτάσαρ σας κορόιδεψε πατέρα! Τον ξέρω καλά. Το κάνει για τα λεφτά. Είμαι σίγουρος πως το κάνει για τα λεφτά. Ήρθε μέχρι εδώ για να σας το πει και να πάρει την αμοιβή. Υποψιάζομαι ότι την έχει απαγάγει, οπότε θα ζητήσει λύτρα και μετά θα σου την φέρει καλή και διαλεγμένη για να πάρει τα λεφτά που θα προσφέρεις σε όποιον σου την φέρει. Ναι. Πάντα τέτοιος ήταν.
-Έκτορα, είναι αλήθεια αυτό που λες; Αυτό το ξωτικό έχει απαγάγει την κόρη μας; Ρώτησε τρομοκρατημένη η βασίλισσα Αγνή. Τι θα κάνουμε; Ω Θεέ μου!
-Έχω την εντύπωση ότι έχει διάφορους ισχυρούς φίλους, αλλά μη φοβάσαι μητέρα. Μην κάνεις έτσι. Το πιο πιθανό είναι η αδερφή μου τώρα να κοιμάται ήσυχα στο δωμάτιό της και ο Βαλτάσαρ να το έκανε μόνο για τα λίγα λεφτά της αμοιβής που θα του δώσει ο πατέρας. Όλοι ξέρουν πως τα ξωτικά του ουράνιου τόξου δεν τσιγκουνεύτηκαν καθόλου μαζί του. Τα ταμεία του παλατιού είναι όνειρο πολλών επιτήδειων. Πάντως μητέρα, σε διαβεβαιώνω, αν η Μέριλυ έχει πάθει οτιδήποτε, εγώ ο ίδιος θα ψάξω να τη βρω και να τη φέρω πίσω. Στο υπόσχομαι.
-Να’ σαι καλά Έκτωρ αγόρι μου! Δεν ξέρεις πόσο φοβάμαι για την αδερφή σου. Είπε τρέμοντας η βασίλισσα της Κρυσταλλοπηγής.
-Καλά καλά Αγνή μου, ηρέμησε. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι. Η Μέριλυ θα είναι μια χαρά. Πήγαινε μέσα στο παλάτι τώρα και άσε μας εμάς να κανονίσουμε την αναχώρηση του Έκτορα, είπε με καθησυχαστική φωνή ο βασιλιάς Λεοπόλδος.
       Καθώς η βασίλισσα έφευγε, ο πρίγκιπας πήρε παράμερα τον πατέρα του και του είπε χαμηλόφωνα:
-Πατέρα, δεν ήθελα να το πω μπροστά στη μητέρα, αλλά αυτό το ξωτικό, ο Βαλτάσαρ, είναι ικανό για όλα. Έχει διασυνδέσεις με τις ισχυρότερες Σκοτεινές Νεράιδες που του χρωστάνε διάφορες χάρες. Καταλαβαίνετε φαντάζομαι τι σημαίνει αυτό. Οι Σκοτεινές Νεράιδες είναι πανίσχυρες, αλλά παρόλα αυτά χρωστάνε χάρη στο Βαλτάσαρ. Είναι δαιμονισμένα έξυπνος και πάντα πετυχαίνει τους στόχους του. Αν έχει αποφασίσει να σας εκβιάσει θα το καταφέρει με κάθε μέσο.
-Φαίνεται πως τον ξέρεις καλά παιδί μου, είπε σκεφτικός ο βασιλιάς. Έχεις καμιά ιδέα για το τι να κάνουμε;
-Ναι πατέρα, νομίζω πως κάτι έχω στο νου μου. Καταρχάς, ο Βαλτάσαρ δεν πρέπει να καταλάβει ότι ξέρουμε την αλήθεια. Αν υποψιαστεί κάτι τέτοιο θα καταλάβει ότι μπήκα εγώ στο παιχνίδι. Είμαι ο μόνος από το παλάτι που ξέρω τι απαίσιος είναι. Μόνο που…
-Τι συμβαίνει Έκτωρ; Τι σκέφτεσαι;
-Συλλογιζόμουν μόνο τι θα κάνουμε για να μην καταλάβει τίποτα. Θα πρέπει μάλλον να του δώσετε την αμοιβή πατέρα. Εν τω μεταξύ εγώ θα πάω να ψάξω για τη Μέριλυ.
-Ναι παιδί μου, αυτό είναι το καλύτερο που έχεις να κάνεις. Όσο για την αμοιβή, μην ανησυχείς. Θα καθυστερήσω να του τη δώσω και φυσικά θα πάρει λιγότερα λεφτά από αυτά που σκεφτόμουν για να τον ανταμείψω. Απάντησε ο βασιλιάς Λεοπόλδος με το σοβαρό ύφος του χαρισματικού ηγέτη που έπαιρνε στις σοβαρές περιστάσεις. Νομίζω Έκτορα πως καλά θα έκανες να ξεκινήσεις από τώρα. Όσο νωρίτερα απαλλαγούμε από αυτήν την υπόθεση, τόσο το καλύτερο.
-Μάλιστα πατέρα, ό,τι πείτε, είπε απλά ο πρίγκιπας φεύγοντας από τη βεράντα.
        Ο Έκτορας φεύγοντας από εκεί που βρισκόταν ο πατέρας του πήγε γραμμή στη Μάγια την καλύτερη φίλη της αδερφής του.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Αρχιμηνιά Πρωτομαγιά!

Α, σήμερα είναι 1η Μαΐου, Πρωτομαγιά! Αργία ή απεργία, όπως προτιμάτε. Γιορτή της άνοιξης ή μέρα αφιερωμένη στους αγώνες των εργατών. Ή και τα δύο. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία, για να δούμε από πού προέρχεται η κάθε εκδοχή του γιορταστικού χαρακτήρα της μέρας.

1) Γιορτή της Άνοιξης και των λουλουδιών.
Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς, έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές γιορτές του παρελθόντος. Η σημασία της ημέρας της Πρωτομαγιάς για τους αρχαίους λαούς οφείλεται στο γεγονός πως ημερολογιακά η πρώτη ημέρα του Μαΐου βρίσκεται ανάμεσα στην Εαρινή Ισημερία και το Θερινό Ηλιοστάσιο, τοποθετείται δηλαδή στην αρχή της άνοιξης, μόνο όμως για τις περιοχές του Βορείου Ημισφαιρίου.

Οι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς είχαν την τιμητική τους στην παγανιστική Ευρώπη με γιορτές όπως το κελτικό Μπελτέιν και την αφιερωμένη στο διάβολο γιορτή της Νύχτας στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
Με τη διάδοση και την εδραίωση του Χριστιανισμού όμως  πολλές από αυτές τις γιορτές είτε απαγορεύτηκαν, είτε έλαβαν χριστιανικό χαρακτήρα. Έτσι, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έχασε τον θρησκευτικό του νόημα. Παρόλα αυτά πολλά από τα αρχαία εκείνα έθιμα επιβιώνουν ακόμα, όπως το πιάσιμο του Μάη, το πλέξιμο στεφανιών και οι χοροί γύρω από γαϊτανάκια.
[Πηγή:  el.wikipedia.org/wiki/ ]

2) Εργατική Πρωτομαγιά-Απεργία και όχι αργία
 
Για να δούμε πότε και γιατί καθιερώθηκε η 1η Μαΐου ως μέρα των εργατών θα πρέπει να πάμε λίγο πίσω, και πιο συγκεκριμένα στα τέλη του 19ου αιώνα στι Σικάγο της Αμερικής. Εκείνη την εποχή, οι εργάτες , οι οποίοι δεν ήταν ευχαριστημένοι με τις συνθήκες δουλειάς και διαβίωσής τους (υπερεκμεταλλεύονταν, δούλευαν έως και 16 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, χωρίς αργίες, έπαιρναν μισθούς πείνας, ζούσαν πολλοί μαζί σε μικρά σπίτια, ο μέσος όρος ηλικίας τους ήταν τα 29 χρόνια) προχώρησαν σε κινητοποίησεις.

Έτσι, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιών την 1η Μαΐου 1886 με αίτημα το οκτάωρο. Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή με δυναμική επέμβαση της Αστυνομίας.
Σκοτώθηκαν τέσσερις απεργοί και τραυματίστηκαν πολλοί άλλοι, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.

Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ του Σικάγου.
Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες.

Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ άλλοι έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους. Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα.


[Πηγή: www.sansimera.gr / Βιβλίο Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου, εκδόσεις: ΟΕΔΒ]