Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

6 Δεκεμβρίου 2008 - 3 χρόνια μετά...

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008.

Μια παρέα παιδιών έχουν πάει στο σπίτι του φίλου τους, Νίκου, στα Εξάρχεια, για να γιορτάσουν όλοι μαζί τη γιορτή του. Η ώρα έιναι γύρω στις εννιά το βράδυ όταν η παρέα διαπλικτίζεται με δύο ειδικούς φρουρούς που κάνουν περιπολία. Τα παιδιά τους βρίζουν. Οι δύο αστυνομικοί φεύγουν. Μπαίνουν στο περιπολικό. Οδηγούν για μερικά τετράγωνα. Λίγο αργότερα γυρίζουν στο μέρος όπου συνάντησαν τα παιδιά πεζή. Η διένεξη συνεχίζεται. Η παρέα τους ρίχνει νεράτζια, ένα μπουκάλι με νερό. Ο ένας από τους δύο ειδικούς φρουρούς ρίχνει μία σφαίρα. Βρίσκει το ένα από τα 16χρονα αγόρια στην καρδιά. Πέφτει. "Δεν έχει σφυγμο! Δεν έχει σφυγμό!" Τα δύο "όργανα" απομακρύνονται. " Ένα ασθενοφόρο, δεν έχει σφυγμο!" Φτάνουν στο περιπολικό. Φεύγουν.
"Δεν έχει σφυγμό! Δεν έχει σφυγμό!"

Περασμένες δέκα και τα έκτακτα δελτία ειδήσεων δίνουν και παίρνουν.
"Νεκρός δεκαπεντάχρονος μαθητής από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια"
"Σφαίρα ειδικού φρουρού εξωστρακίστηκε και χτύπησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Επεισόδια στην γύρω περιοχή εξαιτίας του θανάτου του 16χρονου μαθητή"

Σιγά σιγά οι πληροφορίες που έρχονται στο φως γίνονται όλο και περισσότερες. Το κέντρο της Αθήνας παραδίνεται στις φλόγες. Οι μαθητικές κινητοποιήσεις έρχονται να δώσουν το παρόν στο γενικότερο κλίμα αναταραχής που επικρατεί σε σχεδόν όλες τις πόλεις της Ελλάδας, αλλά και σε πρωτεύουσες του εξωτερικού. Πορείες, διαδηλώσεις, μάχες, οδοφράγματα, φωτιές. Και μετά η δίκη. Ισόβια κάθειρξη ο ένας ειδικός φρουρός, δεκαετή κάθειρξη ο δεύτερος, με την κατηγορία της δολοφονίας. Οι βαλιστικές έρευνες απέδειξαν πως, τελικά, η σφαίρα δεν εξωστρακίστηκε. Το φονικό όπλο είχε στοχεύσει, έστω και κατά λάθος, την καρδιά του Αλέξη. Του Αλέξη που "ζει και μας οδηγεί". Του Αλέξη που "αυτές οι μέρες ανήκουν σ' αυτόν". Του Αλέξη που στο ονομά του κάποιοι κατέστρεψαν την αθήνα. Του Αλέξη που έδωσε στους νέους το δικό τους "Πολυτεχνίο". Θα έπρεπε όμως να είναι έτσι;

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011.
Σχολείο. Τα παιδιά του Λυκείου απουσιάζουν. Στις τάξεις βρίσκονται το πολύ 10 μαθητές, ή μάλλον, μαθήτριες. Τα παιδιά του Γυμανσίου ανταλάσσουν γλυκά και ευχές με τους Νίκους των τάξεών τους. Γιατί; Επειδή τα παιδιά που τώρα τελειώνουν το Γυμνάσιο, τότε πήγαιναν Δημοτικό. Επειδή τα παιδιά του Λυκείου ακόμη θυμούνται, συζητούν, κρίνουν και κατακρίνουν, προσπαθούν να εξηγήσουν στους μικρότερους που δεν ξέρουν. Στις πορείες τα συνθήματα ποικίλλουν. "Κάτω το ΠΑΣΟΚ! Κάτω το Μνημόνιο! Μην κόβετε τους μισθούς και τις συντάξεις!" Μα, ο Αλέξης; Η δολοφονία; Η κρατική βία και η κατάχρηση εξουσίας; Τι γίναν αυτά; Γιατί ο κόσμος "ξέχασε"; Γιατί οι μικροί δεν ενδιαφέρονται να μάθουν; Γιατί οι γονείς διαμαρτήρονται για τα μαθήματα που χάνονται για τη συντήρηση της μνήμης;

Ο κόσμος ξέχασε γιατί τώρα έχει άλλα να φωνάξει. " Ωχ αδερφέ, με τέτοια θα ασχολούμαστε τώρα; Αυτά έγιναν πριν τρία χρόνια!" Οι μικροί δεν ενδιφέρονται γιατί το γεγονός δεν τους άγγιξε. Οι γονείς διαμρτήρονται γιατί δεν σκέφτονται πως θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά τους στη θέση του Αλέξη. Τελικά μένουμε εμείς που θυμόμαστε, που ενδιαφερόμαστε, που διαμρτυρόμαστε εις μνήμην του Αλέξη που χάθηκε για να μην έχουμε άλλους "Αλέξηδες" ποτέ ξανά στο μέλλον.

2 σχόλια:

  1. Είσαι πολύ καλή.
    Συγχαρητήρια. Αν όλο το κείμενο είναι δικό σου σε θαυμάζω. Προχώρα έχεις πολλά να δώσεις πολλά να πάρουμε από σένα.
    Ευχαριστούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλο το κείμενο δικό μου είναι και ευχαριστώ! Παρεπιπτόντως, αν κάτι δεν το έχω γράψει εγώ το βάζω σε εισαγωγικά και αναφέρω το συγγραφέα και την πηγή. Να είμαστε δίκαιοι με όλους :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή