Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Οι μικροί συγγραφείς διπλασιάστηκαν!!(δηλαδή μόλις έγιναν δύο). Η φετινή Χριστουγεννιάτικη ιστορία ανήκει στη Φαίδρα, που πάει έκτη δημοτικού.
Ο άγιος Βασίλης κι εγώ!!!
                                             ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο
Η μικρή Άννα ήταν ένα οχτάχρονο κοριτσάκι που ζούσε στον Καναδά μαζί με την δεκαεξάχρονη αδελφή της, Σαρίνα, τον πατέρα και την μητέρα της.
    Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν και η Άννα ήταν έτοιμη για όλα. Τα Χριστούγεννα ήταν η αγαπημένη της γιορτή! Είχε στολίσει το δωμάτιό της με πολύχρωμες γιρλάντες, φωτάκια, ένα μικρό έλατο, χάρτινα αγγελάκια , τρεις μινιατούρες του Άϊ- Βασίλη και όλα αυτά σε μία μέρα τα πρόλαβε.
   Η αδελφή της, αντιθέτως είχε βάλει μόνο δύο γιρλάντες. Η Άννα δεν την καταλάβαινε ώρες, ώρες. Η Σαρίνα ήταν έφηβη και είχε πολλά χρόνια διαφορά με την Άννα.
  Πάντως το γιορτινό πνεύμα δεν άργισε να έρθει για της δύο  αδελφές…
             
                        Κεφάλαιο 2ο
   Η μικρή Άννα καθισμένη στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας έγραφε το γράμμα της στον Άϊ-Βασίλη.
-        Θα του ζητήσω, μια κούκλα. Μμμ… ή ένα κουκλόσπιτο, ή ένα ποδήλατο… εσύ Σαρίνα τι θα του ζητήσεις;
-        Εγώ δεν πιστεύω στον Άϊ-Βασίλη και σε άλλες κουταμάρες, απάντησε η Σαρίνα απότομα.
-        Τι εννοείς δεν πιστεύεις;
-        Εννοώ πως δεν πιστεύω, δεν υπάρχει Άϊ-Βασίλης!
-        Μαμά, είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει Άϊ-Βασίλης, ρώτησε η μικρούλα με λύπη.
-        Φυσικά και υπάρχει, αγάπη μου. Απάντησε η μαμά της.
Τότε ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της Άννας και χωρίς να κοιτάξει την Σαρίνα συνέχισε να σκέφτεται τι να του ζητήσει.
   Ώσπου νύχτωσε και δεν είχε σκεφτεί ακόμη τίποτα. Είπε ότι θα το συνέχιζε, το γράμμα της αύριο κι έπεσε να κοιμηθεί. Σε τρεις ημέρες θα ήταν το  και το βράδυ των Χριστουγέννων. 
                          
                                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο  
Γκκκ……Γκκκ…. Η μικρή Άννα ξύπνησε τρομαγμένη. Γκκκ…Γκκκ… να τος πάλι αυτός ο παράξενος θόρυβος. Σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι της και πήγε στην μαμά της, αλλά δεν ήταν εκεί. Είχε πάει με τον άντρα της σινεμά. Γι’ αυτό η Άννα πήγε στην Σαρίνα.
-        Σαρίνα, ακούω ένα παράξενο θόρυβο στο δωμάτιό μου.
Η Σαρίνα της έκανε σήμα με το χέρι της να φύγει και συνέχισε να μιλάει στο κινητό της.
-        Σαρίνααα!!!!!!!!!!!!!!!!! Έβγαλε τότε μια τσιρίδα η Άννα που με επιτυχία κατάφερε να τραβήξει την προσοχή της αδελφής της.
-        Τι θες μικρό, γιατί φωνάζεις έτσι; Είπε η Σαρίνα νευριασμένη κλείνοντας το κινητό της.
-        Ακούω έναν παράξενο ήχο στο δωμάτιό μου.
-        Και τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτό;
-        Μπορείς να τον σταματήσεις;
-        Γιατί, φοβάσε; Είπε σαρκαστικά η Σαρίνα.
-        Όχι, αλλά……..
-         Δεν έχει αλλά. Πήγαινε τώρα να κοιμηθείς. Άντε, άντε!
-        Γιατί δεν με βοηθάς, γιατί είσαι τόσο κακιά μαζί μου;
-        Άκου να σου πω, εγώ δεν είμαι καθόλου κακιά, αλλά δεν γίνεται να μην φωνάζω όταν με ενοχλεί ένα μικρό.
-        Γι’ αυτό δεν σου φέρνει δώρο ο Άϊ-Βασίλης τα Χριστούγεννα και στο φέρνει πάντα η μαμά, γιατί είσαι κακό παιδί.
-        Έλα, συγγνώμη που σου φώναξα, αλλά κι εγώ θέλω τον δικό μου χώρο και χρόνο και όπως σου έχω πει εκατό φορές: ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ Ο ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!
-        Υπάρχει, και θα στο αποδείξω, είπε η Άννα νευριασμένη, θα πάω στον βόρειο πόλο και θα στον φέρω εδώ, να τον δεις με τα ίδια σου τα μάτια. Και με αυτά τα λόγια, ξεχνώντας τον ήχο που την ενοχλούσε, πήγε για ύπνο.

                                Κεφάλαιο 4ο
    Ενώ η Άννα ετοιμαζόταν για το ταξίδι της στον βόρειο πόλο, ο Άϊ-Βασίλης είχε άλλα προβλήματα.
-        Άγιε, άγιε, φώναξε ένα ξωτικό.
-        Τι έγινε Σφίλοτ, ρώτησε όλο απορία ο άγιος.
-        Δεν καταφέραμε να στην φέρουμε.
-        Μα τώρα ποιός θα με βοηθήσει να μοιράσουμε τα δώρα; Ξέρεις το έθιμο, πρέπει κάθε χρόνο να με βοηθήσει να μοιράσουμε τα δώρα το παιδί που πιστεύει πάρα πολύ σε εμένα, αλλιώς……
-        Αλλιώς δεν έχει δώρα, εεεεε; Ο Σφίλοτ το ξωτικό τώρα είχε χλομιάσει.
-        Πήγαινε πάλι και αυτή τη φορά πάρε όλα τα ξωτικά μαζί σου, είπε ο Άγιος με αποφασιστικότητα.
-        Πηγαίνω, πηγαίνω, και σας υπόσχομαι πως το βράδυ της Πρωτοχρονιάς θα είναι μαζί σας.
    Ο άγιος κάθισε στην πλατιά καρέκλα του και συνέχισε να συλλογίζεται. Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς  ήταν σε δύο ημέρες και σε σαράντα οχτώ ώρες θα έπρεπε να ήταν πάνω από τα σπίτια των παιδιών και να μοίραζε τα δώρα.

                    Κεφάλαιο 5ο
Η Άννα τσέκαρε για μια φορά ακόμη την τσάντα της για να σιγουρευτεί πως ήταν έτοιμη να ξεκινήσει το ταξίδι της.
-        Χαρτί, τσεκ! Μολύβι, τσεκ! Κόκκινος σκούφος, τσεκ! Η Άννα ήταν έτοιμη. Θα πήγαινε με το ποδήλατό της απ’ τον Καναδά στον βόρειο πόλο. Όλοι όμως ξέρουμε ότι αυτό δεν γίνεται, η μικρή Άννα όμως πίστευε τόσο πολύ στον άγιο και τώρα δεν μπορούσε να κάνει πίσω.
-        Άννα πού πας, τσίριξε η Σαρίνα.
-        Στον βόρειο πόλο!
-        Δε γίνεται αυτό, έλα πίσω τώρα αμέσως!!!
Η Άννα είχε ήδη αρχίσει να τρέχει με το ποδήλατο, ώσπου είδε κάτι να έρχεται απ’ τον ουράνο.
-        Εξωγήινοι, φώναξε η Σαρίνα.
Η Άννα έμεινε κόκαλο, δεν μπορούσε να κουνηθεί.
-        Άννα τρέξε, η Σαρίνα πήγε και τράβηξε την Άννα, η Άννα όμως δεν κουνήθηκε.
Το γιγάντιο πράγμα πάρκαρε μπροστά της και η Άννα είχε μείνει να κοιτάει με μάτια ορθάνοικτα.
-        Γειά σας, ακούστηκε μια τσιριχτή φωνούλα μέσα απ’ το σκάφος και σε λίγο ξεπρόβαλε ένα ξωτικό.
-        Είσαι ένα απ’ τα ξωτικά του Άϊ-Βασίλη, ρώτησε η Άννα.
-        Είμαι ο Σφίλοτ, ένα απ’ τα καλύτερα ξωτικά του Άϊ-Βασίλη, είπε ο Σφίλοτ όλο περηφάνια.
-        Και τι θες εδώ, ξαναρώτησε η Άννα.
-        Ήρθα να πάρω εσένα, εσύ δεν είσαι η Άννα;
-        Ναι, εγώ είμαι.
-        Σε θέλει ο Άγιος.
-        Εμένα, τι με θέλει;
-        Υπάρχει ένα έθιμο που λέει ότι πρέπει ένα παιδί που πιστεύει πάρα πολύ στον άγιο να τον βοηθήσει να μοιράσει τα δώρα, είπε ο Σφίλοτ και πρόσεξε πως ένα χαμόγελο είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο της μικρούλας. Λοιπόν, θα έρθεις;
     Τότε η Άννα πήδησε μέσα στο σκάφος και ετοιμάστηκε για την απογείωση.
-        Στοοοπ, φώναξε όσο δυνατά μπορούσε η Σαρίνα και πιάστηκε από το σκάφος.
   Ο Σφίλοτ και η Άννα δεν το είχαν πάρει είδηση, μιας και το σκάφος βρισκόταν ήδη στον αέρα…..

                     Κεφάλαιο 6ο
-        ΆΑΑΑΑ, ακούστηκε η φωνή της Σαρίνας απ’ το κάτω μέρος του σκάφους.
     Τότε ο Σφίλοτ με την Άννα κατάλαβαν ότι κάποιος ήταν στο κάτω μέρος του σκάφους και ανεβάσανε και την Σαρίνα στο σκάφος.
-        Ποια είσαι εσύ, ρώτησε ο Σφίλοτ.
-        Είναι η αδελφή μου, η Σαρίνα, απάντησε η Άννα.
-        Π-π-πού πάμε, ρώτησε η Σαρίνα ενώ έτρεμε απ’ το κρύο.
-        Στον Άϊ-Βασίλη, απάντησε ο Σφίλοτ.
-        Ναι καλά, είπε η Σαρίνα.
-        Ναι, Σαρίνα πάμε στον Άγιο, στο είπα ότι υπάρχει, στο είπα!
   Από τότε  η Σαρίνα άρχισε τα παράπονα, πως κάνει κρύο, πως ζαλίζεται, και άλλα τέτοια πράγματα.


                      Κεφάλαιο 7ο
Βζζζζζ… ακούστηκε ένας θόρυβος απ’ την μηχανή του σκάφους, βζζζζζζ….
-        Ώχ, αυτό δεν είναι καθόλου καλό, είπε ο Σφίλοτ.
-        Τι εννοείιιιιιις, το σκάφος άρχισε να πέφτει όλο και πιο χαμηλά, όλο και με μεγαλύτερη ταχύτητα.
-        Άααααα, θα πεθάνουμε, θα πεθάνουμε, τσίριξε η Σαρίνα.
-        Ααα… είπαν όλοι μαζί!!!
Ώσπου όλοι βρέθηκαν στο μέσα στο χιόνι.
-        Πού είμαστε, ρώτησε η Άννα.
-        Το τζιπιές μου λέει ότι βρισκόμαστε κάπου στην Ανταρκτική, απάντησε ο Σφίλοτ
-         Σαρίνα, φώναξε η Άννα.
-        Ναι….
-        Έλα, σήκω, πάμε.
-        Πού πάμε.
-        Στο σπίτι του άγιου, ο Σφίλοτ θα μας δείξει τον δρόμο μέχρι εκεί, είπε η Άννα, έ, Σφίλοτ;
-        Ναι, ναι, αλλά έχουμε πολύ δρόμο και μόνο πέντε ώρες στη διάθεσή μας!

                                Κεφάλαιο 8ο
           Ο Σφίλοτ, η Άννα και η Σαρίνα περπατούσαν στο χιόνι επί δύο ώρες.
-        Έχουμε χαθεί, ρώτησε η Άννα.
-        Όχι, όχι, απάντησε βιαστικά και απότομα ο Σφίλοτ.
-        Έχουμε χαθεί, έχουμε χαθεί, τσίριξε τότε η Σαρίνα.
-        Μην φωνάζεις, μπορεί να προκαλέσεις χιονοστιβάδα, είπε ο Σφίλοτ.
-        Αχ, μακάρι να προλάβουμε να φτάσουμε εγκαίρως, είπε με στεναχώρια η Άννα.
-        Μην ανησυχείτε, θα φτάσουμε στην ώρα μας, είπε  ο Σφίλοτ.
Περπάτησαν επί άλλες δύο ώρες κι ακόμη τίποτα. Ώσπου μια στιγμούλα πρόσεξαν να ξεπροβάλει ένα μεγάλο κόκκινο σπίτι.
-        Αυτό είναι…., είπε ο Σφίλοτ.

                   Κεφάλαιο 9ο
       Η μικρή Άννα έτρεξε και χώθηκε στην αγκαλιά του Άϊ-Βασίλη.
-        Δεν το πιστεύω ότι σε βλέπω στ’ αλήθεια, είπε η Άννα χαρούμενη.
-        Ναι, ούτε εγώ, είπε σαρκαστικά η Σαρίνα.
-        Χο,χο,χο κι εγώ χαίρομαι που είστε εδώ, βέβαια αργήσατε αλλά αν τρέξουμε θα προλάβουμε, είπε με τη χοντρή και καλοσυνάτη φωνή  του ο άγιος.
   Όλοι μαζί, τότε, έτρεξαν και χώθηκαν στο έλκηθρο . Όλοι εκτός απ’ την Σαρίνα…
-        Άγιε, μπορεί να έρθει μαζί μας και η αδελφή μου, ρώτησε όσο πιο γλυκά μπορούσε η Άννα.
-        Μα και βέβαια!!!
  Τότε πήδησε και η Σαρίνα μέσα στο έλκηθρο και ευχαρίστησε την αδελφή της και τον άγιο.
-        Είσαστε έτοιμες , ρώτησε ο άγιος.
-        Ναι, φώναξαν μαζί τα δύο κορίτσια.
                  
                   Κεφάλαιο 10ο
  Το βράδυ κύλισε πολύ ευχάριστα. Ο άγιος έκανε στάσεις σε όλα τα σπίτια της γης.
Ώσπου μοίρασε και το τελευταίο δώρο.
-        Ωραία, τελειώσαμε, σας άρεσε κορίτσια, ρώτησε ο άγιος.
-        Πάρα πολύ, ευχαριστούμε, είπε η Σαρίνα.
-        Μόνο έχω ένα παράπονο, ξαναείπε ο άγιος.
-        Τι έγινε, ρώτησε τρομαγμένη η Άννα.
-        Μοιράσαμε όλα τα δώρα, αλλά εσύ δεν μου έχεις στείλει ακόμη το γράμμα σου.
-        Εεεε…., είπε η μικρούλα.
-        Μπορείς να μου ζητήσεις ότι θέλεις για να ευχαριστήσω που με βοήθησες.
-        Ναι Άννα, πες του τι θες, της είπε η Σαρίνα.
-        Ξέρετε τι, δεν θα ζητήσω τίποτα, αυτό το βράδυ που περάσαμε μου άρεσε τόσο πολύ, που πιστεύω ότι δεν υπάρχει, τίποτα καλύτερο.
   Τότε όλοι αγκάλιασαν την Άννα και τραγούδησαν όλοι μαζί τα κάλαντα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!!

2 σχόλια: