Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Η υπόσχεση του ήλιου

      

        Μια φορά, ήταν ένα δεντράκι που ζούσε ολομόναχο σε μια πεδιάδα, που δεν πατούσε ποτέ κανείς. Ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο. Το δεντράκι λοιπόν, πάντα παραπονιόταν για τη μοναξιά του και ζητούσε κάποιον να του κάνει παρέα. Το άκουσε λοιπό, μια μέρα ο ήλιος που μιλούσε μοναχό του και το λυπήθηκε.
        Έστειλε τότε μερικές από τις ακτίνες του για να παρηγορήσουν με το χάϊδεμα τους το μικρό δεντράκι.
- Μη στενοχωριέσαι, του είπε, θα σου κάνω εγώ παρέα, και για να μην βαριέσαι θα σου λέω ό, τι βλέπω από εδώ πάνω.
       Κι έτσι ο ήλιος περιέγραφε στο δεντράκι αυτά που έβλεπε. Του μίλαγε για λίμνες και ορμητικά ποτάμια, για δάση πυκνά όπου οι ακτίνες του δεν έφταναν ως το έδαφος, για πολιτείες με ανθρώπους, για κοπάδια από ήμερα και άγρια ζώα και για απέραντες θάλασσες με κύματα που κυνηγούσαν το ένα το άλλο.
- Όμως, του είπε κάποια στιγμή το δεντράκι, φοβάμαι μήπως γίνει και με σένα ό, τι έγινε και με όλους τους άλλους που είχαν έρθει να μου κάνουν παρέα. Το χελιδόνι, μου είχε πει πως θα κάθεται μαζί μου και θα μου τραγουδάει, αλλά το χειμώνα έφυγε. Το ίδιο και με την πεταλούδα, τον τζίτζικα και τον κοκκινολαίμη. Όλοι τους μου είχαν πει ότι θα καθόντουσαν μαζί μου, αλλά όλοι κάποια στιγμή έφευγαν κι έμενα πάλι μόνο μου...
- Ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνεις για ένα διάστημα πάλι μόνο σου, του απάντησε ο ήλιος, εσύ πάντα να ελπίζεις. Εγώ, σου υπόσχομαι πως ό, τι και να συμβεί, θα γυρίζω πάντα κοντά σου.
        Δεν πρόλαβε να περάσει πολύ ώρα, και στον ουρανό εμφανίστηκαν μεγάλα μαύρα σύννεφα.
-Μην ξεχνάς την υπόσχεση που σου έδωσα μικρό μου δεντράκι , είπε ο ήλιος τη στιγμή όυ τα σύννεφα τον σκεπάζανε. Αυτά , συνέχισαν να μαζεύονται το ένα κοντά στο άλλο, και ήταν τόσα πολλά και τόσο πυκνά, που κάλυψαν τελείως τον ήλιο. Το δεντράκι όμως, δεν ξέχασε τα λόγια του. Τα σύννεφα ολοένα και πύκνωναν και σε λίγο το μικρό δεντράκι δεν έβλεπε πια τίποτα. Δεν άργησε καθόλου, και σε λίγο άρχισε να βρέχει ορμητικά. Η πεδιάδα γέμιζε με νερό που κυλούσε σχηματίζοντας ρυάκια και χειμμάρους. Κι αφού έβρεξε για ώρες και ώρες, τα σύννεφα τελικά έφυγαν και ο ήλιος ξαναεμφανίστηκε, κίτρινος και λαμπερός, πάνω από το μικρό δεντράκι.
       Τώρα, του περιέγραφε τα σπαρτά που μεγάλωναν στα χωράφια μετά τη βροχή, και τα ζώα που έπιναν το φρέσκο νερό της. Του έλεγε ακόμα για τις πόλεις που είχαν πλημμυρίσει και τους ανθρώπους που δεν ήξεραν τι να κάνουν. Σαν πέρασε λίγη ώρα, άρχισε να φυσάει άγρια και μανιασμένα και το δεντράκι λύγισε τόσο πολύ που παραλίγο να σπάσει. Όταν όμως κοίταξε ψηλά, ο ήλιος ήταν πάντα εκεί και του χαμογελούσε ενθαρρυντικά.
- Μη φοβάσαι δεντράκι! Του φώναζε για να ακουστεί πάνω απ' τον άνεμο. Είσαι λεπτό και λυγερό και δεν θα σπάσεις!
       Όταν ο άνεμος κόπασε κι έφυγε, ο ήλιος έλεγε στο δεντράκι για τους ξυλοκόπους που τεμάχιζαν τα δέντρα που είχε κόψει ο αέρας στο δάσος, για να φτιάξουν από το ξύλο τους έπιπλα, σπίτια και χαρτί. Και μετά του έλεγε τι ήταν το καθένα, γιατί το δεντράκι δεν τα είχε δει ποτέ.
       Κι έτσι, με τις ιστορίες του ήλιου περάσανε πολλές ώρες ευτυχίας για το μναχικό δεντράκι. Μα κάποια στιγμή, ήρθε η νύχτα, κι ανάγκασε τον ήλιο να φύγει.
- Μην ξεχάσεις την υπόσχεσή μου δεντράκι! Του φώναξε αυτός πριν χαθεί. Και το δεντράκι περίμενε καρτερικά να ξαναγυρίσει ο ήλιος. Μα αυτός αργούσε. Πέρασαν δυο ώρες, ύστερα άλλες πέντε, κι αυτός δεν είχε έρθει ακόμα.
- Πάει, θα με παρατήσει κι αυτός, σκέφτηκε παραπονεμένο το δεντράκι και ξαναβυθίστηκε στη μοναξιά του.
        Μετά όμως από πολλές ώρες, η νύχτα αποφάσισε πως ήταν καιρός να φύγει, και όταν έφυγε αυτή, ο ήλιος ήταν εκεί, έτοιμος να πει κι άλλες ιστορίες στο μικρό και καταχαρούμενο, τώρα που τον ξαναέβλεπε, δεντράκι.
- Αχ ήλιε μου! Επιτέλους ήρθες! Νόμιζα ότι με παράτησες κι εσύ, όπως τόσοι άλλοι.
-Αχ δεντράκι... Αφού σου υποσχέθηκα πως ότι και να συμβεί, εγώ θα έρχομαι κοντά σου.
        Και ο ήλιος δεν αθέτησε ποτέ την υπόσχεσή του. Έτσι, εμφανίζεται πάντα στον ουρανό, για να πείσει το δεντράκι πως δεν πρέπει ποτέ να πάψει να πιστεύει στην ελπίδα, την εμπιστοσύνη και του δεσμούς της φιλίας. Γιατί αυτές αντέχουνε όλες τις φουρτούνες. Μετά από κάθε καταιγίδα, ο ήλιος πάντα θα ξαναλάμπει!