Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

ΘΥΜΗΣΟΥ! - Πολυτεχνείο 2012


 - Τι λες; Πάμε στο Πολυτεχνείο το Σάββατο;
- Πολυτεχνείο;! Πού το θυμήθηκες τώρα το Πολυτεχνείο; Ξέρεις τι φασαρίες γίνονται στις πορείες του Πολυτεχνείου;
- Ας μην πάμε στη πορεία. Ας πάμε μόνο να αφήσουμε ένα λουλούδι στη μνήμη όσων χάθηκαν και όσων αγωνίστηκαν. Ή μήπως θα συμφωνήσεις με τις οργανώσεις που λένε ότι " Ο ευρών νεκρούς τη 17.11.1973 αμειφθήσεται;" Το Πολυτεχνείο δεν ήταν απλώς μία πράξη αντίστασης κατά του κατεστημένου, ούτε θα έπρεπε να χρησιμοποιείται η 17η Νοεμβρίου ως ημέρα διαμαρτυρίας για τα όσα μας συμβαίνουν σήμερα. Αλλά δε θέλω να πάω για την πορεία ή για τις φασαρίες.
Θέλω να πάω γιατί νιώθω ότι το Πολυτεχνείο με αγγίζει. Σκέψου λίγο. Αυτοί που σκοτώθηκαν από από την αστυνομία στις γύρω περιοχές, εκείνοι που σκοτώθηκαν στα επεισόδια της Νομικής, ο μικρότερος ήταν τουλάχιστον 16 χρονών. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ. Αυτοί που φωνάζανε " ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" αγωνίζονταν για εμάς, για σένα, για μένα. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ. Αυτοί που κλείστηκαν στη Νομική και στο Πολυτεχνείο αγωνίστηκαν για να αλλάξουν την κατάσταση που θεωρούσαν άδικη και λανθασμένη. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ μέσα στο Πολυτεχνείο, θα μπορούσα να φωνάζω εγώ από το ραδιοφωνικό σταθμό, θα μπορούσα να ήμουν εγώ ανάμεσα στους σκοτωμένους της νύχτας εκείνης, και μου λες ότι δεν αξίζει να τους θυμάσαι; Τι θα έκανες αν ήμουν εγώ, το παιδί σου, ο αδερφός σου; Δε θα ήθελες να τον θυμούνται;
Και δεν λέω να θυμηθείς όλους αυτούς που τότε φώναζαν κρεμασμένοι στα κάγκελα για δίκαιο, για παιδεία και για ελευθερία και τώρα είναι πρόεδροι κομμάτων, παρουσιαστές ειδήσεων, υπουργοί, ευρωβουλευτές. Αυτούς δεν αξίζει να τους θυμάσαι ως αγωνιστές του Πολυτεχνείου. Κυρία Όλγα Τρέμη, κύριος Ευάγγελος Βενιζέλος, κύριος Γιώργος Βουλγαράκης, κυρία Μαρία Δαμανάκη, κύριος Παντελής Καψής, κύριος Κώστας Λαλιώτης, κύριος Ανδρέας Λοβέρδος, κύριος Δημήτρης Παπαδημούλης, κύριος Δημήτρης Ρέππας, κύριος Διονύσης Τσακνής, κύριος Παύλος Τσίμας, κύριος Νίκος Χατζηνικολάου, είναι μόνο μερικά από τα πιο κραυγαλέα ονόματα*. Παράδειγμα του πόσο μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος με την εξουσία, το χρήμα ή απλώς το πέρασμα του χρόνου. Όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες κάποτε κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο για να παλέψουν για τα ιδανικά τους, για να αλλάξουν τον κόσμο τους, την κοινωνία τους, για να βρουν οι επόμενοι κάτι καλύτερο από αυτό που βρήκαν οι ίδιοι, για να συμβάλουν στην πτώση της Δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Δε σου λέω να θυμηθείς αυτούς, αλλά υπήρξαν ανάμεσά τους τόσοι άλλοι που δεν άλλαξαν τόσο ριζικά στη συνέχεια και, ακόμη περισσότερο, τόσοι άλλοι που δεν πρόλαβαν να αλλάξουν
καθόλου.
Γι αυτούς να πας στο Πολυτεχνείο. Σ΄αυτούς να αφιερώσεις ένα λεπτό το Σάββατο στις 17. Κι αν δεν σε έχω ακόμα πείσει, άκου κι αυτό. Κάποιοι λένε ότι δεν υπήρξαν νεκροί. Ότι το Πολυτεχνείο είναι παραμύθι, κατασκεύασμα όσων πιστεύουν σε τέτοιες "φάρσες". Ναι, μπορεί μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου να μην υπήρξαν νεκροί, αλλά υπήρξαν τόσοι που έχασαν τη ζωή τους στους κοντινούς δρόμους, ανάμεσά τους δύο μαθητές 16 και 17 χρονών, φοιτητές και πολίτες ανάμεσά τους ένα παιδάκι 5 ετών, άνθρωποι που έτυχε να διαφωνούν που βασανίστηκαν και πέθαναν στην ΕΣΑ και τις εξορίες. Θα αφήσεις τη μνήμη αυτών να πεθάνει στο έλεος όσων θέλουν να τους ξανασκοτώσουν; Γιατί μην ξεχνάς: Όταν πεθαίνεις το σώμα σου μπορεί γίνεται μέρος της τροφικής αλυσίδας. Θα ζήσεις όμως για πάντα αν κάποιος σε θυμάται και διηγείται την ιστορία σου.
ΘΥΜΗΣΟΥ!


*Τα ονόματα βρίσκονται στο βιβλίο του κ. Δημήτρη Φύσσα " Η "γενιά του Πολυτεχνείου" 1973-1981, ένα βιογραφικό λεξικό (1500 πρόσωπα) " από τις εκδόσεις ΔΕΛΦΙΝΙ και η επιλογή τους έγινε με τελείως τυχαία σειρά και μοναδικό κριτήριο το γεγονός ότι τα πρόσωπα είναι ιδιαιτέρως γνωστά σήμερα.