Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Το δέντρο

Θα 'θελα να 'χα ένα δέντρο
Ψηλό,με στιβαρά κλαδιά
Ν'ανεβαίνω,ν' ανεβαίνω
Και ν'ατενίζω ένα γεμάτο ορίζοντα

Να βλέπω τα μωρά
Να περπατάνε για πρώτη φορά
Πιο δειλά αρχικά,μετά πιο θαρρετά
Και οι γονείς να μη φωνάζουν 《Μην πας μακριά》

Αντίθετα, να λένε
《Πήγαινε ν'ανακαλύψεις τον κόσμο σου,παιδί μου
Και γω συνοδοιπόρος,φύλακας άγγελος και βοηθός
Θα 'μαι 'κει όταν χτυπήσεις,θα 'μαι 'κει όταν πληγωθείς
Και θα είμαι αυτός που θα σου πει:Τράβα μπροστά》

Και όταν τα μωρά γίνουν παιδιά
Μακριά απ' τα "μη" και τα "αλλά"
Να χαίρονται το καλοκαίρι της ψυχής
Και να μεγαλώνουν,να μεγαλώνουν

Κι όταν ξαφνικά βρεθούν μπροστά
στην άμμο του χρόνου που κυλά
Και δεν μπορούν ν'αντισταθούν
στα χρόνια που περνούν

Να λένε 《Εγώ είμαι εδώ και η ψυχή μου
Αναπόσπαστοι περπατάμε στις δροσοσταλίδες των χρόνων
Μαζί με άλλες ψυχές που θ'αγαπήσουμε
Θα χρωματίσουμε τα πέταλα της ζωής》

Και 'γω απ'το δέντρο θα κοιτώ
Και θα γελώ και θα ζητώ
Να ρθει σε μένα μια ψυχή
Να μου πει 《Τί κάνεις εκεί;》

-Ατενίζω το γεμάτο ορίζοντα
-Έλα να ζήσεις το γεμάτο ορίζοντα
-Κι αν φοβάμαι τη ζωή;
-Θα σε μάθω εγώ να μην φοβάσαι

Κι αυτό,είτε φιλία είναι είτ'έρωτας
Με κατεβάζει από το δέντρο μου
Βάζει την καρδιά στα μάτια μου
Τ'αγαπώ και μ'αγαπά

Μα εγώ θα επιστρέφω στο δέντρο μου
Να χαϊδεύω τον κορμό του
Τα στιβαρά κλαδιά του
Και ν'αφήνω ανθρώπους ν'ανεβαίνουν μαζί μου
Να ζούμε τον γεμάτο ορίζοντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου