Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Φαρμακονήσι

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες έχουμε ιδιαίτερα "κακή" ιστορική μνήμη. Η κακή μνήμη μας όμως τυχαίνει να είναι και επιλεκτική. Συμβαίνει, δηλαδή, όλως τυχαίως, να ξεχνάμε κάποια γεγονότα και κάποιους ανθρώπους, ενώ, όλως τυχαίως, συμβαίνει να θυμόμαστε μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από άλλα γεγονότα και άλλους ανθρώπους. Κοινώς, ό,τι μας συμφέρει το κρατάμε ανεξίτηλο στη μνήμη μας και το κάνουμε επέτειο, γιορτή και μέρα χαράς, ενώ ότι είναι ενάντια στο συμφέρον μας το κρύβουμε επιμελώς κάτω από το χαλί και προσποιούμαστε ότι δε συνέβη ποτέ, μέχρι να ξεχάσουμε πραγματικά ότι συνέβη και να μην έχουμε και τις τύψεις ότι αποκρύπτουμε γεγονότα και παραποιούμε την ιστορία.

Ακόμη, οι Έλληνες θεωρούμαστε ένας από τους πιο φιλόξενους λαούς. Ήδη από τα ομηρικά έπη καταγράφεται το τυπικό της φιλοξενίας, σύμφωνα με το οποίο ο οικοδεσπότης πρώτα περιποιούνταν τον ξένο κι έπειτα ρωτούσε να μάθει το λόγο της επισκέψεώς του και την ταυτότητά του. Και αυτή η φιλική διάθεση συνεχίστηκε μέσα στους αιώνες και πέρασε μέσα στο "πολιτισμικό μας DNA", όπως λένε.

Τι συνέβη όμως τελικά με μας; Μεταλλάχθηκε το DNA μας; Μίκρυνε πια τόσο πολύ η ιστορική μας μνήμη;

Έτσι φαίνεται. Ο προστάτης του ξένου ο Ξένιος Ζευς έγινε πρόγραμμα κατατρεγμού του. Και όσο για τον φιλόξενο Έλληνα... Αυτός εδώ και καιρό έχει κλείσει πόρτες και παράθυρα και προσποιείται ότι δεν είναι μέσα. Δεν απαντά σε όσους του χτυπούν την πόρτα. 

Κι ακόμα χειρότερα, από τις μισάνοιχτες γρίλιες του εκτοξεύει ό,τι μπορεί για να κρατήσει τον "άλλον" μακριά του.
Ξέχασε αυτό που για χρόνια κρατούσε μέσα του ως μια από τις πολυτιμότερες ιστορικές του μνήμες. Ξέχασε ότι κάποτε είχε βρεθεί κι εκείνος έξω από ένα ίδιο κλειστό σπίτι όπου κανείς δεν του άνοιγε την πόρτα κι ας ήταν κάποιος μέσα, όταν έφευγε μετανάστης για την Αμερική, την Αυστραλία και τη Γερμανία. Ξέχασε ότι παλιότερα ήταν ο ίδιος κάτοχος του σπιτιού και τον πετάξανε έξω με τη βία. Ξέχασε ότι υπήρξε κι ο ίδιος ένας ανεπιθύμητος πρόσφυγας.

Κι αφού ξέχασε, άγνωστο το πώς και το γιατί. Κι αφού "μεταλλάχτηκε", ήρθε η ώρα να κάνει κι εκείνος ό,τι του έκαναν.
Μα πώς ξέχασε; Πώς άφησε να ξεχάσει; Να μεταλλαχτεί; 
Και ποιος μπορεί πια να του θυμίσει; Να τον κάνει να δει; Ή μάλλον... να ξαναδεί.
Ο Ζευς να ξαναγίνει Ξένιος. Ο Έλληνας φιλόξενος. Κι ο πρόσφυγας άνθρωπος. Όχι "λαθραίος". Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι λαθραίος. Αυτός ο όρος δεν είναι δόκιμος για έναν άνθρωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου