Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Μεσημέρι Πέμπτης

Από το τζάμι σε κοιτώ
Στητός και άκαμπτος
Σαν στρατιωτάκι που του δίνουν διαταγές

Ανεβαίνεις,κάθεσαι,σηκώνεσαι
Είσαι για λίγο μόνος
Το βλέμμα σου κουρασμένο,θολό
Τα χρώματα στα μάτια σου μπερδεύονται

Κοιτάς γύρω σου
Τα μάτια σου πονούν.
Η ψυχή σου άραγε πονά;
Άλλη μια μέρα...

Κι ύστερα θα ρθουν οι άλλοι
Και συ θα γελάσεις
Με το γνωστό,αυτάρεσκο ύφος
Που κρύβει μέσα του
Την πιο βαθιά ανασφάλεια

Κάπου τα βλέμματά μας συναντήθηκαν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου