Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Το παιδί και ο ποιητής / Ιστορία πολέμου

Κάθεται
Με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
Πόσος καιρός πέρασε
Από τότε που οι άνθρωποι
Κοιτιόνταν ευθεία στα μάτια

Νύχτωσε.Τυλιγμένος σ'ένα παλτό
Παρατηρεί
Τη γυναίκα με τα ανακατωμένα μαλλιά
Τον άντρα με την πέτσινη ζώνη
Το αγόρι με τα βρόμικα γόνατα

Παρατηρεί το περπάτημά τους
Η γυναίκα κοιτά γύρω τρομαγμένη
Ο άντρας κοιτά προσεχτικά,αγριεμένος
Και το παιδί κλαίει,κλαίει

Δεν έχει απόψε που να πάει
Και τον τρομάζει αυτός ο άντρας
Και αυτή η γυναίκα
Μέσα στο κακοφωτισμένο στενοσόκακο

Θέλει να φωνάξει "Μαμά!"
Μα η μαμά δεν είναι τ'ανακατωμένα μαλλιά.
"Μπαμπά!"
Μα ο μπαμπάς δεν είναι η πέτσινη ζώνη.

Του 'παν μια φορά πως κάποτε οι άνθρωποι κοιτάζονταν ευθεία στα μάτια.
Ανοησίες.Τώρα κοιτούν μέσα από τ'όπλο τους και βλέπουν άλλο ένα νούμερο ανάμεσα στους νεκρούς.

Κάθεται κάτω στο πεζούλι
Και κλαίει,κλαίει το παιδί
Νάνι,νάνι του λεγαν μικρό
Και τώρα
Φτάνει,φτάνει φύγε από δω!

Ο άντρας με το πανοφόρι
Κολλά το προσωπο στο τζάμι
Μα αντί να δει,άκουει
Ακούει τα κλάματα τα παιδικά
"Μα την πίστη μου,ακούω καλά;"

Στον τόπο τούτο τα παιδιά γίνηκαν σκληρά
Δεν λεν πια τη λέξη "μαμά"
Πιάνουν τη σφεντόνα και χτυπούν πουλιά
Και δεν κλαίνε,δεν κλαίνε

Ανοίγει η πόρτα.Το παιδί γυρνά.
Τα ματια του γυαλίζουν από τα δακρυα
Και ο ποιητής μας ξαφνικά
Αρπάζει το παιδί στην αγκαλιά
Να το πάρει από τούτο το ολότελα,αλήθεια,σκοτεινό στενοσόκακο..

Και,εκεί
Το παιδί κοιτά τον ποιητή ευθεία
Στα μάτια.
Και κλαιν' κι οι δυο από χαρά



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου