Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Η αποτίμηση μιας ρομαντικής ψηφοφόρου...

Μια μέρα μετά τις πρώτες εκλογές, όλοι κάνουν την αποτίμησή τους. Όλοι είναι νικητές λένε. Όλοι είναι ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα.
Εγώ το βλέπω κάπως αλλιώς... Καλώς ή κακώς...

Περίμενα να πάω να ψηφίσω με ενθουσιασμό. Ναι ρε σεις! Ψήφιζα για πρώτη φορά και αγωνία είχα και άγχος να μην κάνω λάθος και ενθουσιασμένη ήμουνα. Για πρώτη φορά μπορούσα να κάνω κι εγώ κάτι και να δώσω κι εγώ το περίφημο μήνυμα που παίρνουν όλοι την επομένη των εκλογών. Το "μήνυμα της κάλπης". Ναι καλά...

Περίμενα 20 λεπτά στην ουρά με την ταυτότητα στο χέρι (μην τη χάσω κιόλας και τρέχουμε), μετά μπήκα στο παραβάν, κοίταξα ένα-ένα τα ψηφοδέλτια και τα πετούσα προσεκτικά μέχρι να φτάσω σε αυτό που ήθελα. Έβαλα τους σταυρούς μου όπως μου έλεγαν να το κάνω, δίπλωσα προσεκτικά το χαρτί, το έβαλα στο φάκελο, τράβηξα την ταινία, κόλλησα το φάκελο προσεκτικά και καλά και βγήκα από το παραβάν. Πήγα στις κάλπες, προσέχοντας να ρίξω το φάκελο στη σωστή, τράβηξα το βιβλίο που ήταν στο καπάκι, έβαλα το φάκελο στη σχισμή και τον άφησα να πέσει. Πήρα τον επόμενο, για την περιφέρεια τώρα, και επανέλαβα την ίδια διαδικασία. Παραβάν, διαλογή, πέταμα, σταυροί, δίπλωμα, ταινία, παραβάν, κάλπη, σχισμή, μέσα. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος μου επέστρεψε την ταυτότητα, μου ευχήθηκε "καλή αρχή" και βγήκα από την αίθουσα. Τι; Αυτό ήταν;

Αυτό ήταν! Είχα ψηφίσει! Ωραίο συναίσθημα, δε λέω. Νιώθεις λίγο πιο μεγάλος, λίγο πιο υπεύθυνος, λίγο πιο ενήλικος βρε παιδί μου! Ψηφίζεις όχι το φίλο σου για το 5μελές και το 15μελές του σχολείου, αλλά το δήμαρχο και τον περιφερειάρχη, άλλο το'να, άλλο τ'άλλο.

Ψήφισα λοιπόν, γύρισα σπίτι και περίμενα να κλείσουν οι κάλπες για να μαζευτούμε όλοι μαζί για την παραδοσιακή "εκλογική βραδιά". Τηλεόραση, πίτσα, πλάκες, σχόλια του τύπου "στο'χα πει ότι θα έπεφταν έξω οι δημοσκοπήσεις, δε στο'χα πει;", "κοίτα το μαλάκα τον Έλληνα τι ψηφίζει...", "δεν το συζητώ, εγώ πληρώνω τις πίτσες!","την άλλη Κυριακή να έρθετε σε μας, να φέρετε και το σκύλο, να δούμε από'κει τα αποτελέσματα." και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά... Κάθε φορά τα ίδια...

Όχι όμως φέτος! Φέτος κάτι θα άλλαζε, δε μπορεί! Όλα δείχνανε ότι ο κόσμος αυτή τη φορά είχε κάπως συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Ότι θα ψήφιζε σοφά και δε θα ήταν μαζόχας και, τουλάχιστον, θα πήγαινε να ψηφίσει, δε θα είχαμε μεγάλη αποχή, γιατί ήταν κρίσιμες οι εκλογές και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά...

Ναι καλά. Είδα και τα έξιτ πολ, είδα και τα αποτελέσματα, είδα και την αποχή. Εντάξει, το παραδέχομαι, πετούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ήμουν κάπου άλλου, σε μια φούσκα, σ'ένα σύννεφο, πάντως όχι στην Ελλάδα του 2014.

Τι θα έκανε ο Έλληνας;

Θα πήγαινε να ψηφίσει; Χα! Με καλό καιρό; Στην παραλία πήγε. Στο 50% η συμμετοχή στην Αθήνα. "Μα καλά, οι άλλοι μισοί χεστήκανε; Δε ζουν στην Αθήνα αυτοί; Γιατί δεν ψηφίσανε; Υποχρέωσή τους δεν είναι;"
Ψυχρά βλέμματα και ανασηκωμένα φρύδια. Ναι, χεστήκανε. Μην ακούσω κανέναν τους όμως να πει κουβέντα και να παραπονεθεί τα επόμενα 4 χρόνια. Κιχ! Τσιμουδιά δε θέλω! Αν ήθελαν να μιλήσουν ας ψήφιζαν, να μας λέγανε και τη γνώμη τους.

Δε θα ήταν μαζόχας; Ποιος; Όχι κύριε! Ο Έλληνας έχει παιδεία. Ποδοσφαιρική.

Τα είδα τα αποτελέσματα. Περηφάνια. Περηφάνια που μου τρέχει από τα μπατζάκια. Περηφάνια για τους συμπολίτες μου.

Ναι, πίστευα ότι... Ερμηνεύστε εσείς "το μήνυμα της κάλπης" τώρα. Εγώ το ερμήνευσα. Και το τραγικό είναι ότι δεν μας ψεκάζουν. Δεν έχουμε καμιά δικαιολογία.

Δεν μπορούμε να είμαστε ούτε καν ρομαντικοί...

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ


Μα δεν βλέπεις;
δεν ακούς; Τυφλός υπήρξες κι όμως είδες Σα να σουνα κωφάλαλος εκ γενετής Αγνόησες τον φυσικό τον νόμο! Ανόητε, δεν το είδες να έρχεται; Εγώ σε έφτιαξα για να θρέφομαι Εγώ σε έφτιαξα για μένα. Επιπόλαιε, πως σου ξέφυγε; Δεν υπήρξες τίποτα παρά τροφή, Ένα πείραμα υποδούλωσης. Κι εγώ που νόμιζα πως θα δυσκολευτώ, Πως εμπόδια θα βρω στο δρόμο. Εσύ μου άνοιξες την πύλη σου οικειοθελώς Και μου φέρθηκες σαν να μουν φίλος και όχι εχθρός. Απελπισμένε, τόσα έχεις περάσει κι ακόμα σηκώνεις κεφάλι Αφέσου επιτέλους στης ήττας σου την ζάλη! Μην γαβγίζεις σαν άγριο σκυλί Γιατί για κάθε αδέσποτο υπάρχει ένας μπόγιας να το πειθαρχεί. Μην αρνήσαι να προσαρμοστείς Μην φοβάσαι να παραιτηθείς Μην νομίσεις πως έχεις το δικαίωμα να επαναστατείς. Αφελής υπήρξες, Μα δεν ξέρεις πως άμα προσφέρεις χάρες περιμένεις ανταλλάγματα; Επειδή δεν σου έθεσα κατευθείαν τις απαντήσεις μου νόμισες πως δεν είχες χρέος απέναντι μου; Γελάστηκες αγαπητέ! Ανόητε, νόμισες πως ήσουν ελεύθερος! Δέξου λοιπόν πως είσαι ασθενής, Άρρωστος από αρρώστιες πάσης φύσης και εποχής. Ο κορμός σου ασφυκτιά Από ζιζάνια κι αρπακτικά. Άσε με λοιπόν να εφαρμόσω τη δική μου συνταγή Για μια κοινωνία ,για μένα, ουτοπική Δεν έχεις πια τη δύναμη να αντισταθείς, Έπεσες σε λήθαργο νωρίς. Στη λίμνη της άγνοιας σου , μόνος νικητής.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Όταν ένα λαστιχάκι έσκασε στα μούτρα μου...

Στο ίντερνετ γενικότερα και ιδιαίτερα στο facebook (ή "φου-μπου" κατά κάποιους) κυκλοφορούν διάφορα σχολιάκια, με τη μορφή φωτοσοπιαρισμένων φωτογραφιών, σκίτσων, κακοφτιαγμένων εικόνων και πάει λέγοντας, που καταγράφουν υπαρξιακές αγωνίες, "σοφίες" και σοφίσματα και πλήθος απελοφιλοσοφιών.

Ένα τέτοιο δημοσίευμα ανακάλυψα πριν από μια βδομάδα να κυκλοφορεί και να γίνεται ανάρπαστο.
"Η ζωή" λέει "είναι σαν ένα λαστιχάκι που το τραβάς κι από τις δυο μεριές και κάποια στιγμή φεύγει από τα χέρια σου και δεν ξέρεις πού θα καταλήξει."

Δεν κατάλαβα γιατί η ζωή είναι σαν ένα λαστιχάκι, ούτε γιατί το τραβάς κι από τις δυο μεριές, αλλά το "ποστ" μου φάνηκε τόσο ηλίθιο που το θυμόμουνα για πολύ καιρό ακόμα.

Τελικά το ξαναθυμήθηκα σήμερα, σε τελείως άλλο πλαίσιο και για τελείως άλλους λόγους.

Ας αφήσουμε το λαστιχάκι για λίγο, θα επανέρθω σ'αυτό αργότερα, κι ας πάμε σε κάτι άλλο.

Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή της ελεύθερης ΕΡΑ (www.ertopen.com) ο παραγωγός και καπετάνιος στα ραδιοφωνικά μας ταξίδια είχε θέσει το ερώτημα "Υπάρχει ευτυχία;"

Η γενικότερη απάντηση που βγήκε μέσα από τις ψαγμένες, και πολλές από αυτές αμπελοφιλοσοφημένες, απαντήσεις που δόθηκαν ήταν μάλλον σοφή: 
Υπάρχει ευτυχία, αλλά η ευτυχία δεν είναι μόνιμη, κάνει κύκλους και εναλλάσσεται με τη δυστυχία, ώστε να μπορέσουμε να την εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο όταν τη βρούμε.

Εξ εμπειρίας, η απάντηση είναι σωστή. Η ζωή κάνει κύκλους. Περνάς από την ευτυχισμένη περίοδο στη δυστυχισμένη και τούμπαλιν. Αν μάλιστα είσαι τόσο συνειδητοποιημένος ώστε να καταλαβαίνεις πότε είσαι στην ευτυχισμένη περίοδό σου και να το απολαμβάνεις όσο περισσότερο μπορείς, τότε τόσο το καλύτερο για σένα.

Η μετάβαση από τη μια περίοδο στην άλλη έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις: Την πιο ευτυχισμένη στιγμή, όταν νομίζεις ότι, επιτέλους, όλα πάνε καλά, όταν πιστεύεις ότι έχεις μπει σε μια σειρά και κανονίζεις τη ζωή σου σύμφωνα με αυτή τη σειρά, κάποιος σαδιστής φαρσέρ σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια με δύναμη και σκας στο πέτρινο πάτωμα με το κεφάλι.

Ένας θάνατος, ένας χωρισμός, ένας τσακωμός, μπορεί να είναι η κατραπακιά που έφαγες. Το καρούμπαλο είναι εκεί, μεγάλο και κόκκινο και πονάει, με λίγο πάγο όμως και ένα ωραίο καπέλο το κάνεις να μη φαίνεται και συνεχίζεις να ζεις. Ή τουλάχιστον προσπαθείς. 

Σκέψου τώρα πάνω σ'αυτό το καρούμπαλο να χτυπάει κάθε φορά κάτι ακόμα. Πίεση, άγχος, ανάγκη να ξεσπάσεις σε κάποιον, σε κάτι, κάπου! Το καρούμπαλο πονάει τόσο, ακόμη κι όταν δεν το σκέφτεσαι. Και σαν να μην έφτανε αυτό έχεις στο μεταξύ γεμίσει μελανιές και στο υπόλοιπο σώμα γιατί όταν σε βρίσκει ένα πράγμα, ξαφνικά συμβαίνουν άλλα χίλια.

Κι έτσι όπως ψάχνεις τρόπο για να γιατρέψεις τουλάχιστον τις μελανιές (γιατί το καρούμπαλο έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις δικιές σου δυνατότητες και πιστεύεις πια μόνο στην αυτοΐαση, οπότε το καλύπτεις και το αφήνεις να κάθεται), απευθύνεσαι σε δυο-τρεις καλούς φίλους.

Σου συστήνουν αλοιφές κ ματζούνια και κάποιοι προθυμοποιούνται και να στις απλώσουν για να σε ανακουφίσουν. Νιώθεις καλύτερα και αποφασίζεις να ασχοληθείς με το καταραμένο το καρούμπαλο που κάνει το κεφάλι σου βαρύ, το μυαλό μουδιασμένο και τη διάθεσή σου σκατά.

Όσο όμως περισσότερο το πιέζεις για να μικρύνει και να εξαφανιστεί, τόσο αυτό σε επηρεάζει. Μία σου και μία του, σιγά μη φύγει από το κεφάλι σου τώρα που εγκαταστάθηκε. 

Κι εσύ, αντί να βρίσεις το σαδιστή φαρσέρ που σου τράβηξε το χαλί και έπεσες, πας και βρίζεις αυτόν που τελευταίος το ακούμπησε για να δει πώς είναι...

Εδώ κολλάει εκείνο το περίφημο λαστιχάκι. Θες να ξεχαστείς και το δίνεις σε έναν φίλο για να παίξετε. Το καρούμπαλο όμως έχει επηρεάσει τόσο τον κακό σου εαυτό που βγαίνει στη φόρα πιο αβίαστα από ποτέ. Τραβάς το λαστιχάκι τόσο δυνατά που φεύγει από τα χέρια και των δυο σας (τα δικά σου και του φίλου) και....
 Σκάει μεγαλόπρεπα στη μούρη σου!

Μπράβο σου! Ωραία τα κατάφερες πάλι. Μελανιές, σημαδεμένη φάτσα κι ένα μεγάλο καρούμπαλο. Καλά, για το καρούμπαλο δε φταις εσύ, αλλά για όλα τα άλλα;

Σίγουρα μπορείς να τα κάνεις και χειρότερα. Τι θα έλεγες όμως για μια μικρή βελτιωσούλα. Τουλάχιστον να μην αφήσεις άλλα λαστιχάκια να φύγουν από τα χέρια σου για να σκάσουν στη μούρη σου. 
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μη σκάσει πάνω σε σένα...