Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ


Μα δεν βλέπεις;
δεν ακούς; Τυφλός υπήρξες κι όμως είδες Σα να σουνα κωφάλαλος εκ γενετής Αγνόησες τον φυσικό τον νόμο! Ανόητε, δεν το είδες να έρχεται; Εγώ σε έφτιαξα για να θρέφομαι Εγώ σε έφτιαξα για μένα. Επιπόλαιε, πως σου ξέφυγε; Δεν υπήρξες τίποτα παρά τροφή, Ένα πείραμα υποδούλωσης. Κι εγώ που νόμιζα πως θα δυσκολευτώ, Πως εμπόδια θα βρω στο δρόμο. Εσύ μου άνοιξες την πύλη σου οικειοθελώς Και μου φέρθηκες σαν να μουν φίλος και όχι εχθρός. Απελπισμένε, τόσα έχεις περάσει κι ακόμα σηκώνεις κεφάλι Αφέσου επιτέλους στης ήττας σου την ζάλη! Μην γαβγίζεις σαν άγριο σκυλί Γιατί για κάθε αδέσποτο υπάρχει ένας μπόγιας να το πειθαρχεί. Μην αρνήσαι να προσαρμοστείς Μην φοβάσαι να παραιτηθείς Μην νομίσεις πως έχεις το δικαίωμα να επαναστατείς. Αφελής υπήρξες, Μα δεν ξέρεις πως άμα προσφέρεις χάρες περιμένεις ανταλλάγματα; Επειδή δεν σου έθεσα κατευθείαν τις απαντήσεις μου νόμισες πως δεν είχες χρέος απέναντι μου; Γελάστηκες αγαπητέ! Ανόητε, νόμισες πως ήσουν ελεύθερος! Δέξου λοιπόν πως είσαι ασθενής, Άρρωστος από αρρώστιες πάσης φύσης και εποχής. Ο κορμός σου ασφυκτιά Από ζιζάνια κι αρπακτικά. Άσε με λοιπόν να εφαρμόσω τη δική μου συνταγή Για μια κοινωνία ,για μένα, ουτοπική Δεν έχεις πια τη δύναμη να αντισταθείς, Έπεσες σε λήθαργο νωρίς. Στη λίμνη της άγνοιας σου , μόνος νικητής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου