Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Η αποτίμηση μιας ρομαντικής ψηφοφόρου...

Μια μέρα μετά τις πρώτες εκλογές, όλοι κάνουν την αποτίμησή τους. Όλοι είναι νικητές λένε. Όλοι είναι ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα.
Εγώ το βλέπω κάπως αλλιώς... Καλώς ή κακώς...

Περίμενα να πάω να ψηφίσω με ενθουσιασμό. Ναι ρε σεις! Ψήφιζα για πρώτη φορά και αγωνία είχα και άγχος να μην κάνω λάθος και ενθουσιασμένη ήμουνα. Για πρώτη φορά μπορούσα να κάνω κι εγώ κάτι και να δώσω κι εγώ το περίφημο μήνυμα που παίρνουν όλοι την επομένη των εκλογών. Το "μήνυμα της κάλπης". Ναι καλά...

Περίμενα 20 λεπτά στην ουρά με την ταυτότητα στο χέρι (μην τη χάσω κιόλας και τρέχουμε), μετά μπήκα στο παραβάν, κοίταξα ένα-ένα τα ψηφοδέλτια και τα πετούσα προσεκτικά μέχρι να φτάσω σε αυτό που ήθελα. Έβαλα τους σταυρούς μου όπως μου έλεγαν να το κάνω, δίπλωσα προσεκτικά το χαρτί, το έβαλα στο φάκελο, τράβηξα την ταινία, κόλλησα το φάκελο προσεκτικά και καλά και βγήκα από το παραβάν. Πήγα στις κάλπες, προσέχοντας να ρίξω το φάκελο στη σωστή, τράβηξα το βιβλίο που ήταν στο καπάκι, έβαλα το φάκελο στη σχισμή και τον άφησα να πέσει. Πήρα τον επόμενο, για την περιφέρεια τώρα, και επανέλαβα την ίδια διαδικασία. Παραβάν, διαλογή, πέταμα, σταυροί, δίπλωμα, ταινία, παραβάν, κάλπη, σχισμή, μέσα. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος μου επέστρεψε την ταυτότητα, μου ευχήθηκε "καλή αρχή" και βγήκα από την αίθουσα. Τι; Αυτό ήταν;

Αυτό ήταν! Είχα ψηφίσει! Ωραίο συναίσθημα, δε λέω. Νιώθεις λίγο πιο μεγάλος, λίγο πιο υπεύθυνος, λίγο πιο ενήλικος βρε παιδί μου! Ψηφίζεις όχι το φίλο σου για το 5μελές και το 15μελές του σχολείου, αλλά το δήμαρχο και τον περιφερειάρχη, άλλο το'να, άλλο τ'άλλο.

Ψήφισα λοιπόν, γύρισα σπίτι και περίμενα να κλείσουν οι κάλπες για να μαζευτούμε όλοι μαζί για την παραδοσιακή "εκλογική βραδιά". Τηλεόραση, πίτσα, πλάκες, σχόλια του τύπου "στο'χα πει ότι θα έπεφταν έξω οι δημοσκοπήσεις, δε στο'χα πει;", "κοίτα το μαλάκα τον Έλληνα τι ψηφίζει...", "δεν το συζητώ, εγώ πληρώνω τις πίτσες!","την άλλη Κυριακή να έρθετε σε μας, να φέρετε και το σκύλο, να δούμε από'κει τα αποτελέσματα." και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά... Κάθε φορά τα ίδια...

Όχι όμως φέτος! Φέτος κάτι θα άλλαζε, δε μπορεί! Όλα δείχνανε ότι ο κόσμος αυτή τη φορά είχε κάπως συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Ότι θα ψήφιζε σοφά και δε θα ήταν μαζόχας και, τουλάχιστον, θα πήγαινε να ψηφίσει, δε θα είχαμε μεγάλη αποχή, γιατί ήταν κρίσιμες οι εκλογές και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά...

Ναι καλά. Είδα και τα έξιτ πολ, είδα και τα αποτελέσματα, είδα και την αποχή. Εντάξει, το παραδέχομαι, πετούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ήμουν κάπου άλλου, σε μια φούσκα, σ'ένα σύννεφο, πάντως όχι στην Ελλάδα του 2014.

Τι θα έκανε ο Έλληνας;

Θα πήγαινε να ψηφίσει; Χα! Με καλό καιρό; Στην παραλία πήγε. Στο 50% η συμμετοχή στην Αθήνα. "Μα καλά, οι άλλοι μισοί χεστήκανε; Δε ζουν στην Αθήνα αυτοί; Γιατί δεν ψηφίσανε; Υποχρέωσή τους δεν είναι;"
Ψυχρά βλέμματα και ανασηκωμένα φρύδια. Ναι, χεστήκανε. Μην ακούσω κανέναν τους όμως να πει κουβέντα και να παραπονεθεί τα επόμενα 4 χρόνια. Κιχ! Τσιμουδιά δε θέλω! Αν ήθελαν να μιλήσουν ας ψήφιζαν, να μας λέγανε και τη γνώμη τους.

Δε θα ήταν μαζόχας; Ποιος; Όχι κύριε! Ο Έλληνας έχει παιδεία. Ποδοσφαιρική.

Τα είδα τα αποτελέσματα. Περηφάνια. Περηφάνια που μου τρέχει από τα μπατζάκια. Περηφάνια για τους συμπολίτες μου.

Ναι, πίστευα ότι... Ερμηνεύστε εσείς "το μήνυμα της κάλπης" τώρα. Εγώ το ερμήνευσα. Και το τραγικό είναι ότι δεν μας ψεκάζουν. Δεν έχουμε καμιά δικαιολογία.

Δεν μπορούμε να είμαστε ούτε καν ρομαντικοί...

1 σχόλιο: