Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Όταν ένα λαστιχάκι έσκασε στα μούτρα μου...

Στο ίντερνετ γενικότερα και ιδιαίτερα στο facebook (ή "φου-μπου" κατά κάποιους) κυκλοφορούν διάφορα σχολιάκια, με τη μορφή φωτοσοπιαρισμένων φωτογραφιών, σκίτσων, κακοφτιαγμένων εικόνων και πάει λέγοντας, που καταγράφουν υπαρξιακές αγωνίες, "σοφίες" και σοφίσματα και πλήθος απελοφιλοσοφιών.

Ένα τέτοιο δημοσίευμα ανακάλυψα πριν από μια βδομάδα να κυκλοφορεί και να γίνεται ανάρπαστο.
"Η ζωή" λέει "είναι σαν ένα λαστιχάκι που το τραβάς κι από τις δυο μεριές και κάποια στιγμή φεύγει από τα χέρια σου και δεν ξέρεις πού θα καταλήξει."

Δεν κατάλαβα γιατί η ζωή είναι σαν ένα λαστιχάκι, ούτε γιατί το τραβάς κι από τις δυο μεριές, αλλά το "ποστ" μου φάνηκε τόσο ηλίθιο που το θυμόμουνα για πολύ καιρό ακόμα.

Τελικά το ξαναθυμήθηκα σήμερα, σε τελείως άλλο πλαίσιο και για τελείως άλλους λόγους.

Ας αφήσουμε το λαστιχάκι για λίγο, θα επανέρθω σ'αυτό αργότερα, κι ας πάμε σε κάτι άλλο.

Σε μια ραδιοφωνική εκπομπή της ελεύθερης ΕΡΑ (www.ertopen.com) ο παραγωγός και καπετάνιος στα ραδιοφωνικά μας ταξίδια είχε θέσει το ερώτημα "Υπάρχει ευτυχία;"

Η γενικότερη απάντηση που βγήκε μέσα από τις ψαγμένες, και πολλές από αυτές αμπελοφιλοσοφημένες, απαντήσεις που δόθηκαν ήταν μάλλον σοφή: 
Υπάρχει ευτυχία, αλλά η ευτυχία δεν είναι μόνιμη, κάνει κύκλους και εναλλάσσεται με τη δυστυχία, ώστε να μπορέσουμε να την εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο όταν τη βρούμε.

Εξ εμπειρίας, η απάντηση είναι σωστή. Η ζωή κάνει κύκλους. Περνάς από την ευτυχισμένη περίοδο στη δυστυχισμένη και τούμπαλιν. Αν μάλιστα είσαι τόσο συνειδητοποιημένος ώστε να καταλαβαίνεις πότε είσαι στην ευτυχισμένη περίοδό σου και να το απολαμβάνεις όσο περισσότερο μπορείς, τότε τόσο το καλύτερο για σένα.

Η μετάβαση από τη μια περίοδο στην άλλη έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις: Την πιο ευτυχισμένη στιγμή, όταν νομίζεις ότι, επιτέλους, όλα πάνε καλά, όταν πιστεύεις ότι έχεις μπει σε μια σειρά και κανονίζεις τη ζωή σου σύμφωνα με αυτή τη σειρά, κάποιος σαδιστής φαρσέρ σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια με δύναμη και σκας στο πέτρινο πάτωμα με το κεφάλι.

Ένας θάνατος, ένας χωρισμός, ένας τσακωμός, μπορεί να είναι η κατραπακιά που έφαγες. Το καρούμπαλο είναι εκεί, μεγάλο και κόκκινο και πονάει, με λίγο πάγο όμως και ένα ωραίο καπέλο το κάνεις να μη φαίνεται και συνεχίζεις να ζεις. Ή τουλάχιστον προσπαθείς. 

Σκέψου τώρα πάνω σ'αυτό το καρούμπαλο να χτυπάει κάθε φορά κάτι ακόμα. Πίεση, άγχος, ανάγκη να ξεσπάσεις σε κάποιον, σε κάτι, κάπου! Το καρούμπαλο πονάει τόσο, ακόμη κι όταν δεν το σκέφτεσαι. Και σαν να μην έφτανε αυτό έχεις στο μεταξύ γεμίσει μελανιές και στο υπόλοιπο σώμα γιατί όταν σε βρίσκει ένα πράγμα, ξαφνικά συμβαίνουν άλλα χίλια.

Κι έτσι όπως ψάχνεις τρόπο για να γιατρέψεις τουλάχιστον τις μελανιές (γιατί το καρούμπαλο έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις δικιές σου δυνατότητες και πιστεύεις πια μόνο στην αυτοΐαση, οπότε το καλύπτεις και το αφήνεις να κάθεται), απευθύνεσαι σε δυο-τρεις καλούς φίλους.

Σου συστήνουν αλοιφές κ ματζούνια και κάποιοι προθυμοποιούνται και να στις απλώσουν για να σε ανακουφίσουν. Νιώθεις καλύτερα και αποφασίζεις να ασχοληθείς με το καταραμένο το καρούμπαλο που κάνει το κεφάλι σου βαρύ, το μυαλό μουδιασμένο και τη διάθεσή σου σκατά.

Όσο όμως περισσότερο το πιέζεις για να μικρύνει και να εξαφανιστεί, τόσο αυτό σε επηρεάζει. Μία σου και μία του, σιγά μη φύγει από το κεφάλι σου τώρα που εγκαταστάθηκε. 

Κι εσύ, αντί να βρίσεις το σαδιστή φαρσέρ που σου τράβηξε το χαλί και έπεσες, πας και βρίζεις αυτόν που τελευταίος το ακούμπησε για να δει πώς είναι...

Εδώ κολλάει εκείνο το περίφημο λαστιχάκι. Θες να ξεχαστείς και το δίνεις σε έναν φίλο για να παίξετε. Το καρούμπαλο όμως έχει επηρεάσει τόσο τον κακό σου εαυτό που βγαίνει στη φόρα πιο αβίαστα από ποτέ. Τραβάς το λαστιχάκι τόσο δυνατά που φεύγει από τα χέρια και των δυο σας (τα δικά σου και του φίλου) και....
 Σκάει μεγαλόπρεπα στη μούρη σου!

Μπράβο σου! Ωραία τα κατάφερες πάλι. Μελανιές, σημαδεμένη φάτσα κι ένα μεγάλο καρούμπαλο. Καλά, για το καρούμπαλο δε φταις εσύ, αλλά για όλα τα άλλα;

Σίγουρα μπορείς να τα κάνεις και χειρότερα. Τι θα έλεγες όμως για μια μικρή βελτιωσούλα. Τουλάχιστον να μην αφήσεις άλλα λαστιχάκια να φύγουν από τα χέρια σου για να σκάσουν στη μούρη σου. 
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μη σκάσει πάνω σε σένα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου