Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Ο αιθέριος άνθρωπος


Είναι ψηλός και αδύνατος κοντεύει τα 60, ακούγεται νεώτερος, είναι σοφότερος και δείχνει μάλλον
50άρης. 


Εμφανίζεται συνήθως από το πουθενά, πάντα την τελευταία στιγμή, και πίσω στο πουθενά πάει. Είναι εκεί, αλλά δεν είναι κιόλας.

Πώς μπορεί να μιλά για πράγματα τόσο πεζά και συνάμα να είναι τόσο πάνω από αυτά; Στο στόμα του μέχρι και οι βρισιές στάζουν ευγένεια.


Μυρίζει σαπούνι. Κάθε του κίνηση μυρίζει σαπούνι. 


Κάθε του έκφραση έχει κάτι το θεατρικό. Έως και υποκριτικό. Σε κοιτά με δε σε βλέπει, θέλει να φύγει από εκεί, να εξαφανιστεί. Το απολαμβάνει όμως που τον θαυμάζουν.

Όταν του μιλάς κάνει ότι ακούει, αλλά μπορεί και να μην τον νοιάζει καθόλου αυτό που του λες.
Όταν τον κοιτάς δεν ξέρεις τι ξέρει, τι σκέφτεται, πού είναι... Εκεί που είσαι κι εσύ ή σε κάποιον άλλο, δικό του κόσμο; 

Όταν σε κοιτάει βλέπει κατευθείαν μέσα σου και πίσω από σένα. Σε κάνει να νομίζεις ότι λες το μόνο που μετράει.
Είναι πάντα τριγυρισμένος από μια ομάδα ανθρώπων, αλλά συνάμα τόσο μόνος. 

Αγαπημένος πολλών και αγαπητός από πολλούς, αλλά τόσο απομονωμένος.
Πηγαινοέρχεται πάντα μόνος του.

Φαίνεται ότι την κουβέντα του τη χαρίζει απλόχερα, αλλά μόνο σε όσους θέλει, όταν θέλει και όπως θέλει.
Η σιωπή του είναι ύπουλη. 
Η φωνή του είναι βελούδινη, υποκριτική. 
Είναι τόσο απογοητευτικός και τόσο γοητευτικός. 

Και την άλλη στιγμή, ενώ τον κοιτάς και τρέχεις να τον προλάβεις, περνάει μέσα από το φως ενός δυνατού προβολέα και.....χάνεται. Για πάντα.

Και μένει η ανάμνηση ενός ροζ πουπουλένιου σύννεφου, μια πικρή απογοήτευση και μια μελωδία: "Ν'αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα και πολύ ν'αγαπάς τους ανθρώπους"

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό...στην Αθήνα

Σκόπευα να καταγράψω σήμερα τις εικόνες που μάζεψα χτες τριγυρνώντας στην Αθήνα όλο το μεσημέρι και το μεγαλύτερο μέρος του απόγευματος με τον τίτλο "Μια συνηθισμένη βόλτα" ή κάτι παρόμοιο.
Μπαίνοντας στο μπλογκ είδα τον τίτλο μου: "Μια φορά κι ένα καιρό...".
Είχα φτιάξει το μπλογκ για να δημοσιεύσω τα παραμύθια που είχα γράψει όταν ήμουν στο γυμνάσιο.
Εξελίχθηκε σε κάτι διαφορετικό, αλλά αυτό το "μια φορά κι έναν καιρό" δε γίνεται να πάψει να υπάρχει.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στην Αθήνα του 2014.

Και η διαδρομή ξεκινάει.

Μετρό Νομισματοκοπείο με κατεύθυνση "Αγία Μαρίνα". Προορισμός: Σύνταγμα.
Εικόνα 1η: Κυρία μέσης ηλικίας, κοντή με πράσινη, φυστικί μπλούζα που μιλάει στο τηλέφωνο.
"Θα κατέβω στο Σύνταγμα. Στις 2 έχουν συγκέντρωση οι καθαρίστριες".
Συνωμοτικό βλέμμα. Μόλις αποφασίσαμε ποια θα είναι η πρώτη μας στάση.

Μετρό Σύνταγμα, έξοδος Πανεπιστημίου.
Εικόνα 2η: Κόσμος, κόσμος, κόσμος. Και ζέστη. Περπατάμε προς τα πάμπλικ. Δίπλα η Καραγιώργη Σερβίας.

Εικόνα 3η: Κόσμος. Άλλος όμως κόσμος. Κόσμος με πανό. Χωρίς να φωνάζει συνθήματα, χωρίς να ανήκει φανερά σε κόμματα. Κόσμος που απλώς βρίσκεται εκεί γιατί "έχουν συγκέντρωση οι καθαρίστριες". Κόσμος με μπλουζάκια των καθαριστριών, μπλουζάκια της ΕΡΤ, μπλουζάκια του μποϋκοτάζ της κόκα-κόλα. Φωτογράφοι, κάμερες, στο βάθος, πολύ διακριτικά για να λέμε την αλήθεια, μια, τουλάχιστον, διμοιρία της αστυνομίας. Ένας άνδρας με πολιτικά, ροζ κοντομάνικο μπλουζάκι, πάει κάθε τόσο κοντά τους αφού πρώτα αναμειχθεί με τον κόσμο.
Όσοι είναι μαζεμένοι κάθονται σε παρέες και συζητούν. Ανακοινώσεις παίζουν από τα μεγάφωνα, βλέπω και δυο βουλευτές που είναι παρόντες. Τα κανάλια ετοιμάζουν το βραδινό ρεπορτάζ. Από την τράπεζα και από το υπουργείο οικονομικών οι εργαζόμενοι αρχίζουν να σχολάνε. Μια τυπική, καθημερινή μέρα. Μέρα ρουτίνας.
Τριγυρίζουμε τους συγκεντρωμένους. Εδώ κι εκεί σταματάω να ακούσω τι λένε οι παρέες. Μια κυρία σταματάει μια άλλη να τη ρωτήσει τι συμβαίνει. Γιατί είναι κλειστός ο δρόμος, γιατί έχει κόσμο; Ξεκινάει μεταξύ τους μια συζήτηση που είναι εξαρχής καταδικασμένη να λήξει με διαφωνία, σχετικά με τη διάκριση των εργαζομένων σε δημόσιους και ιδιωτικούς, κακούς και καλούς. Κι όμως. Δε φωνάζουν στο βρόντο. Συζητούν. Με επιχειρήματα. Με χαμηλή φωνή. Πολιτισμένα. Κι ας διαφωνούν. Ψάχνουν να βρουν μια κοινή γραμμή ανάμεσά τους και, τελικά, τη βρίσκουν. Χωρίζουν με χαμόγελο.Έστω τυπικό.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο έχουν στήσει τη σκηνή τους οι σχολικοί φύλακες και κρέμονται τα πανό με τα διάφορα συνθήματα συμπαράστασης. Στη μια άκρη οι καθαρίστριες και όσοι πάνε να τους σφίξουν το χέρι. Στην άλλη τα δυο ΑΤΜ μιας τράπεζας και όσοι πάνε να πάρουν λεφτά ή να ελέγξουν τους λογαριασμούς τους. 9 στους 10 έχουν το κεφάλι στραμμένο προς την άλλη μεριά από αυτή του κόσμου και των πανό και των σκηνών.
Δυο γυναίκες που τις γνωρίζω από τις φωτογραφίες, δυο από τις καθαρίστριες, στέκονται σε μια άκρη. "Τι θα γίνει Φωτεινή; Πού πάμε; Φοβάμαι...". "Μη φοβάσαι, θα τους νικήσουμε, θα δεις. Τι άλλο μας μένει να χάσουμε πια; Φτάνει να είμαστε αποφασισμένες και να έχουμε υπομονή και κουράγιο." Και μια αγκαλιά. Μια απλή αγκαλιά από τους ώμους.

Κάποια στιγμή μας πλησιάζει μια τουρίστρια. Είναι από τη Δανία και ρωτά γιατί υπάρχει τόση αστυνομία στην περιοχή. Της λέμε. Μας λέει ότι ξέρει για τις καθαρίστριες. Της λέμε για τα επεισόδια πώς "αδέσποτα κεφάλια χτύπησαν σε κλομπ και σιδερογροθιές". Μένει έκπληκτη. Ζητά να μάθει γιατί τόση βία.
"Ήταν οι διαδηλωτές βίαιοι;". Δεν ήταν.
"Δεν υπάρχει κάποιος ανώτερος που να έδωσε αυτήν την εντολή για την επίθεση;" Υπάρχει.
"Και γιατί δε θεωρείται υπεύθυνος; Γιατί έδωσε αυτή την εντολή; Γιατί δεν παραιτήθηκε; Γιατί δεν τον έδιωξαν από τη θέση του;"
Πώς να απαντήσεις σε μια τουρίστρια από τη Δανία που θέτει ως αυτονόητα αυτά για τα οποία κι εσύ αναρωτιέσαι;

Εικόνα 4η: ΜακΝτόναλτνς γεμάτα κόσμο, κυρίως τουρίστες με έξαλλα μαλλιά, έξαλλα ντυσίματα, εξωτικές γλώσσες. Χάμπουργκερ και κόκα-κόλα.

Εικόνα 5η: Πλαίσιο, κοντά στην παλιά Βουλή.
Στην είσοδο ο άνδρας της ασφάλειας.
Στη δεξιά άκρη της πόρτας ένας άνδρας, περασμένα πενήντα, με πουκάμισο και γραβάτα. Διαβάζει μια οικονομική εφημερίδα και καπνίζει πούρο.
Στην αριστερή άκρη ένας άλλος άνδρας. Κάτω από τριάντα σίγουρα, χαμένος στην αφασία της μαστούρας, με ένα χάρτινο ποτήρι στο τεντωμένο του χέρι, διπλωμένος στα δύο. Μαύρος σκούρος, όμορφος. Στα γόνατά του ένα χαρτόνι σε τέλεια ελληνικά. Παραμιλάει και κοιτάει στο άπειρο. Στρίβουμε τη γωνία και πέφτουμε στη Κολοκοτρώνη. Τα Ματζικ προσφέρουν παγωτό για τα 25 χρόνια τους σε ένα ντιζαινάτο μαγαζί που μπορείς να το περιγράψεις με μια μόνο λέξη: fancy, σε τέλεια ελληνικά. Ωραίες μυρωδιές, μουσική, φώτα, χαρούμενοι υπάλληλοι, χαρούμενοι πελάτες.

Εικόνα 6η: Πλάκα. Ορδές τουριστών, διάφορες γλώσσες. Τουριστικά μαγαζιά με περικεφαλαίες-σκούπες, μικρούς ολύμπιους θεούς, μπλουζάκια, σαγιονάρες, κουκλάκια, μαγνητάκια, τσάντες...
"Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι ελεύθερος" ο Καζαντζάκης έγινε στάμπα σε μπλουζάκι τύπου "I <3 Athens".

Εικόνα 7η: Πίσω από τη Μητρόπολη. Ο δρόμος φιλοξενεί κυρίως μαγαζιά με εκκλησιαστικά είδη. Σε ένα στεγασμένο πεζοδρόμιο δυο "κρεβάτια". Σεντόνια και κουβέρτες, στρωμένα σε διαστάσεις διπλού κρεβατιού. Το ένα είναι κατειλημμένο από έναν άνδρα κοντά στα σαράντα που ξαπλωμένος διαβάζει ένα βιβλίο. Μπροστά του περνάει το κόκκινο τουριστικό τρενάκι γεμάτο με τουρίστες που ξεφωνίζουν χαρούμενα.

Εικόνα 8η και τελευταία: Πίσω στο μετρό. Γνωστή διαδρομή Σύνταγμα-Πανόρμου.

Μια φορά κι έναν καιρό. Στην Αθήνα.
Χθες στην Αθήνα.
Των τουριστών και των κατοίκων της.
Των δυο, τουλάχιστον, κόσμων.
Των δυο, τουλάχιστον, μέτρων και σταθμών.


Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

11 Ιουνίου, ένα χρόνο μετά.

11 Ιουνίου 2014. Τετάρτη.
Ένα χρόνο μετά πηγαίνω και πάλι προς το Ραδιομέγαρο.

Αυτή τη φορά όμως όχι τρέμοντας από οργή και θυμό. Όχι με απορία και αγανάκτηση στο μυαλό μου. Όχι με τον ενθουσιασμό που είχα ότι ίσως με τα λίγα κυβικά χώρου που θα καταλάβω στο προαύλιο θα εμποδίσω κάτι να συμβεί...
Όχι. Τώρα πάω φορώντας ένα μαύρο μπλουζάκι με το μπλε λογότυπο της ΕΡΤ πάνω του. Και πάω αργά. Κοιτώντας τον κόσμο και κάνοντας έναν απολογισμό του τι έγινε από πέρσι.
Όπως πέρσι, έτσι κ φέτος, έχω ολοκληρώσει έναν κύκλο εξετάσεων και είμαι έτοιμη να προχωρήσω στον επόμενο.
Όπως πέρσι, έτσι και φέτος η 11η Ιουνίου είναι η μόνη ελεύθερη μέρα μου. Για να την κάνω ο,τι θέλω εγώ. Για να ξεκουραστώ, να τεμπελιάσω, να καθαρίσω το μυαλό μου...
Μόνο που φέτος ήξερα τι θα μου συνέβαινε το βράδυ. Πέρσι όχι.

Φέτος... Φέτος, το 2014. Φέτος, 1 χρόνο μετά...

Τώρα πάω στο Ραδιομέγαρο συνειδητοποιημένη. Ξέρω. Τι;
Πολλά περισσότερα από αυτά που ήξερα πριν από ακριβώς ένα χρόνο.
Πώς γίνεται μια ραδιοφωνική εκπομπή. Ποιοι είναι αυτοί που τη βγάζουν στον αέρα.
Ποιοι είναι αυτοί που γράφουνε και λένε τις ειδήσεις. Ποιοι και πώς. Το λιγότερο...

Ξέρω τι θα πει ηθική. Ξέρω τι θα πει σεβασμός. Ξέρω τι θα πει αλληλεγγύη. Γιατί έμαθα.
Έμαθα τι είναι η αυτοδιοίκηση, η αυτοοργάνωση. Με όλα τα προβλήματα, τις διαφωνίες, ακόμη και τις έχθρες. Την αγωνία για την επιτυχία.
Το "μέρα τη μέρα": σήμερα εδώ, αύριο πού; Σήμερα με ελπίδα, αύριο κατατσακισμένος. Σήμερα ναι, αλλά αύριο;

Έμαθα τι θα πει να παλεύεις και εσύ για κάτι. Όχι μόνο οι άλλοι για σένα αλλά κι εσύ για τους άλλους και βέβαια και για σένα.
Έμαθα με τον πιο βιωματικό τρόπο. Για λίγο καιρό βρέθηκα στον πυρήνα μιας ιστορίας που γραφόταν και κάπως βοήθησα κι εγώ στη διαμόρφωση της.
Κι έτσι σήμερα μπορώ να πω πώς κάτι ξέρω. Κάτι παραπάνω από πέρσι.

-Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλαδικές είσαι έτοιμη για μεγαλύτερο αγώνα; με ρώτησε κάποιος.
-Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλαδικές είμαι έτοιμη να δώσω ενδοσχολικές.

"Μαζί πραγματοποιούμε το όνειρο" γράφει το μπλουζάκι που φοράω.
Ποιο όνειρο; Αυτό του καθενός...
Πώς; Μάλλον όχι απέναντι από μια εξέδρα με πολιτικούς αρχηγούς ανάμεσα σε κάποιες εκατοντάδες, ίσως και πάνω από χίλια, άτομα. Για μένα.
Αλλά ίσως και να μην είναι έτσι. 
Το όνειρο κάποιων άλλων πραγματοποιείται έτσι,  όπως φαίνεται.

Φεύγοντας από την Αγία Παρασκευή, όχι στις 2 το πρωί όπως πέρσι, αλλά στις 9 και κάτι, βλέπω ένα κοριτσάκι στο διάζωμα να διαβάζει τα μαθήματά του για αύριο.
Θυμάμαι ότι κι εγώ στις 7 Νοεμβρίου, απέναντι από τα ΜΑΤ, στο ίδιο διάζωμα διάβαζα Ιστορία γιατί την επόμενη μέρα έγραφα. Βγάζω τη φωτογραφική μηχανή.

Και είναι η εικόνα που κρατάω από τις 11 Ιουνίου 2014, ανάμεσα στα κόμματα, τις νεολαίες τους, τους λόγους και τα λογίδρια, τις καντίνες και τις σημαίες.
Ένα κοριτσάκι του δημοτικού που στο διάζωμα κάνει τα μαθήματά του. Αυτό.

Γιατί κάτι μου λέει ότι και αυτό το κοριτσάκι έβλεπε Ουράνιο Τόξο και παιδικά στην ΕΡΤ τα πρωινά. Ότι το όνειρό του είναι πιο κοντά στο όνειρο αυτών των λίγων γραφικών που πιστεύουν πραγματικά ότι αγωνίζονται για την ελεύθερη ενημέρωση και δεν συμμερίζονται τον τρόπο "εορτασμού" αυτού του ενός χρόνου. Βρίσκεται όμως εκεί και τον στηρίζει, γιατί προτιμά να είναι εκεί, κοντά, παρά στο σπίτι και μακριά.

Λάθος, αυτά είναι δικές μου σκέψεις.

"Μαζί πραγματοποιούμε το όνειρο", λοιπόν. Τεντώνω το μπλουζάκι να φαίνεται η στάμπα καλύτερα.
Μαζί, όχι όμως με όλους αυτούς που έχουν συγκεντρωθεί διακόσια μέτρα ποιο πίσω και κρέμονται από τα χείλια των ομιλητών.
Μαζί με ένα κοριτσάκι του δημοτικού που, στο διάζωμα της κλειστής Μεσογείων, διαβάζει για αύριο.
Μαζί με μια χούφτα γραφικούς που στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας απέναντι από το Ραδιομέγαρο κάνουν κάτι που ποτέ ως τώρα δεν έκανε κανείς.

Για ένα χρόνο. Και συνεχίζουν. 
Γιατί έχουν, έχουμε, υποχρέωση να διώξουμε το μαύρο που κάποιος απεφάσισε και διέταξε και επέβαλλε.
Παγκόσμια πρώτη το κλείσιμο της ΕΡΤ, παγκόσμια πρώτη όμως και η αυτοδιαχείρισή της.

Για όλα όσα έζησα λοιπόν, για όλους όσους γνώρισα και για όλα όσα έμαθα, μου δίδαξαν κατά βάση, για να λέμε την αλήθεια. 
Γι αυτά ήμουν χτές στην Αγία Παρασκευή. Και γι αυτά θα συνεχίσω να είμαι. Γιατί αν και δε φαίνεται στην Αθήνα, η ΕΡΤ είναι ανοιχτή στη Θεσσαλονίκη, στη λεωφόρο Στρατού, στην παραλία στο Βόλο, στο Δασύλλιο στην Πάτρα, στη Σούδα στα Χανιά, στο στρατόπεδο στη Λάρισα, στο αεροδρόμιο στη Ζάκυνθο...

Τώρα, ένα χρόνο μετά. Πραγματικά, ποιος θα το πίστευε;