Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

11 Ιουνίου, ένα χρόνο μετά.

11 Ιουνίου 2014. Τετάρτη.
Ένα χρόνο μετά πηγαίνω και πάλι προς το Ραδιομέγαρο.

Αυτή τη φορά όμως όχι τρέμοντας από οργή και θυμό. Όχι με απορία και αγανάκτηση στο μυαλό μου. Όχι με τον ενθουσιασμό που είχα ότι ίσως με τα λίγα κυβικά χώρου που θα καταλάβω στο προαύλιο θα εμποδίσω κάτι να συμβεί...
Όχι. Τώρα πάω φορώντας ένα μαύρο μπλουζάκι με το μπλε λογότυπο της ΕΡΤ πάνω του. Και πάω αργά. Κοιτώντας τον κόσμο και κάνοντας έναν απολογισμό του τι έγινε από πέρσι.
Όπως πέρσι, έτσι κ φέτος, έχω ολοκληρώσει έναν κύκλο εξετάσεων και είμαι έτοιμη να προχωρήσω στον επόμενο.
Όπως πέρσι, έτσι και φέτος η 11η Ιουνίου είναι η μόνη ελεύθερη μέρα μου. Για να την κάνω ο,τι θέλω εγώ. Για να ξεκουραστώ, να τεμπελιάσω, να καθαρίσω το μυαλό μου...
Μόνο που φέτος ήξερα τι θα μου συνέβαινε το βράδυ. Πέρσι όχι.

Φέτος... Φέτος, το 2014. Φέτος, 1 χρόνο μετά...

Τώρα πάω στο Ραδιομέγαρο συνειδητοποιημένη. Ξέρω. Τι;
Πολλά περισσότερα από αυτά που ήξερα πριν από ακριβώς ένα χρόνο.
Πώς γίνεται μια ραδιοφωνική εκπομπή. Ποιοι είναι αυτοί που τη βγάζουν στον αέρα.
Ποιοι είναι αυτοί που γράφουνε και λένε τις ειδήσεις. Ποιοι και πώς. Το λιγότερο...

Ξέρω τι θα πει ηθική. Ξέρω τι θα πει σεβασμός. Ξέρω τι θα πει αλληλεγγύη. Γιατί έμαθα.
Έμαθα τι είναι η αυτοδιοίκηση, η αυτοοργάνωση. Με όλα τα προβλήματα, τις διαφωνίες, ακόμη και τις έχθρες. Την αγωνία για την επιτυχία.
Το "μέρα τη μέρα": σήμερα εδώ, αύριο πού; Σήμερα με ελπίδα, αύριο κατατσακισμένος. Σήμερα ναι, αλλά αύριο;

Έμαθα τι θα πει να παλεύεις και εσύ για κάτι. Όχι μόνο οι άλλοι για σένα αλλά κι εσύ για τους άλλους και βέβαια και για σένα.
Έμαθα με τον πιο βιωματικό τρόπο. Για λίγο καιρό βρέθηκα στον πυρήνα μιας ιστορίας που γραφόταν και κάπως βοήθησα κι εγώ στη διαμόρφωση της.
Κι έτσι σήμερα μπορώ να πω πώς κάτι ξέρω. Κάτι παραπάνω από πέρσι.

-Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλαδικές είσαι έτοιμη για μεγαλύτερο αγώνα; με ρώτησε κάποιος.
-Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλαδικές είμαι έτοιμη να δώσω ενδοσχολικές.

"Μαζί πραγματοποιούμε το όνειρο" γράφει το μπλουζάκι που φοράω.
Ποιο όνειρο; Αυτό του καθενός...
Πώς; Μάλλον όχι απέναντι από μια εξέδρα με πολιτικούς αρχηγούς ανάμεσα σε κάποιες εκατοντάδες, ίσως και πάνω από χίλια, άτομα. Για μένα.
Αλλά ίσως και να μην είναι έτσι. 
Το όνειρο κάποιων άλλων πραγματοποιείται έτσι,  όπως φαίνεται.

Φεύγοντας από την Αγία Παρασκευή, όχι στις 2 το πρωί όπως πέρσι, αλλά στις 9 και κάτι, βλέπω ένα κοριτσάκι στο διάζωμα να διαβάζει τα μαθήματά του για αύριο.
Θυμάμαι ότι κι εγώ στις 7 Νοεμβρίου, απέναντι από τα ΜΑΤ, στο ίδιο διάζωμα διάβαζα Ιστορία γιατί την επόμενη μέρα έγραφα. Βγάζω τη φωτογραφική μηχανή.

Και είναι η εικόνα που κρατάω από τις 11 Ιουνίου 2014, ανάμεσα στα κόμματα, τις νεολαίες τους, τους λόγους και τα λογίδρια, τις καντίνες και τις σημαίες.
Ένα κοριτσάκι του δημοτικού που στο διάζωμα κάνει τα μαθήματά του. Αυτό.

Γιατί κάτι μου λέει ότι και αυτό το κοριτσάκι έβλεπε Ουράνιο Τόξο και παιδικά στην ΕΡΤ τα πρωινά. Ότι το όνειρό του είναι πιο κοντά στο όνειρο αυτών των λίγων γραφικών που πιστεύουν πραγματικά ότι αγωνίζονται για την ελεύθερη ενημέρωση και δεν συμμερίζονται τον τρόπο "εορτασμού" αυτού του ενός χρόνου. Βρίσκεται όμως εκεί και τον στηρίζει, γιατί προτιμά να είναι εκεί, κοντά, παρά στο σπίτι και μακριά.

Λάθος, αυτά είναι δικές μου σκέψεις.

"Μαζί πραγματοποιούμε το όνειρο", λοιπόν. Τεντώνω το μπλουζάκι να φαίνεται η στάμπα καλύτερα.
Μαζί, όχι όμως με όλους αυτούς που έχουν συγκεντρωθεί διακόσια μέτρα ποιο πίσω και κρέμονται από τα χείλια των ομιλητών.
Μαζί με ένα κοριτσάκι του δημοτικού που, στο διάζωμα της κλειστής Μεσογείων, διαβάζει για αύριο.
Μαζί με μια χούφτα γραφικούς που στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας απέναντι από το Ραδιομέγαρο κάνουν κάτι που ποτέ ως τώρα δεν έκανε κανείς.

Για ένα χρόνο. Και συνεχίζουν. 
Γιατί έχουν, έχουμε, υποχρέωση να διώξουμε το μαύρο που κάποιος απεφάσισε και διέταξε και επέβαλλε.
Παγκόσμια πρώτη το κλείσιμο της ΕΡΤ, παγκόσμια πρώτη όμως και η αυτοδιαχείρισή της.

Για όλα όσα έζησα λοιπόν, για όλους όσους γνώρισα και για όλα όσα έμαθα, μου δίδαξαν κατά βάση, για να λέμε την αλήθεια. 
Γι αυτά ήμουν χτές στην Αγία Παρασκευή. Και γι αυτά θα συνεχίσω να είμαι. Γιατί αν και δε φαίνεται στην Αθήνα, η ΕΡΤ είναι ανοιχτή στη Θεσσαλονίκη, στη λεωφόρο Στρατού, στην παραλία στο Βόλο, στο Δασύλλιο στην Πάτρα, στη Σούδα στα Χανιά, στο στρατόπεδο στη Λάρισα, στο αεροδρόμιο στη Ζάκυνθο...

Τώρα, ένα χρόνο μετά. Πραγματικά, ποιος θα το πίστευε;

1 σχόλιο: