Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό...στην Αθήνα

Σκόπευα να καταγράψω σήμερα τις εικόνες που μάζεψα χτες τριγυρνώντας στην Αθήνα όλο το μεσημέρι και το μεγαλύτερο μέρος του απόγευματος με τον τίτλο "Μια συνηθισμένη βόλτα" ή κάτι παρόμοιο.
Μπαίνοντας στο μπλογκ είδα τον τίτλο μου: "Μια φορά κι ένα καιρό...".
Είχα φτιάξει το μπλογκ για να δημοσιεύσω τα παραμύθια που είχα γράψει όταν ήμουν στο γυμνάσιο.
Εξελίχθηκε σε κάτι διαφορετικό, αλλά αυτό το "μια φορά κι έναν καιρό" δε γίνεται να πάψει να υπάρχει.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στην Αθήνα του 2014.

Και η διαδρομή ξεκινάει.

Μετρό Νομισματοκοπείο με κατεύθυνση "Αγία Μαρίνα". Προορισμός: Σύνταγμα.
Εικόνα 1η: Κυρία μέσης ηλικίας, κοντή με πράσινη, φυστικί μπλούζα που μιλάει στο τηλέφωνο.
"Θα κατέβω στο Σύνταγμα. Στις 2 έχουν συγκέντρωση οι καθαρίστριες".
Συνωμοτικό βλέμμα. Μόλις αποφασίσαμε ποια θα είναι η πρώτη μας στάση.

Μετρό Σύνταγμα, έξοδος Πανεπιστημίου.
Εικόνα 2η: Κόσμος, κόσμος, κόσμος. Και ζέστη. Περπατάμε προς τα πάμπλικ. Δίπλα η Καραγιώργη Σερβίας.

Εικόνα 3η: Κόσμος. Άλλος όμως κόσμος. Κόσμος με πανό. Χωρίς να φωνάζει συνθήματα, χωρίς να ανήκει φανερά σε κόμματα. Κόσμος που απλώς βρίσκεται εκεί γιατί "έχουν συγκέντρωση οι καθαρίστριες". Κόσμος με μπλουζάκια των καθαριστριών, μπλουζάκια της ΕΡΤ, μπλουζάκια του μποϋκοτάζ της κόκα-κόλα. Φωτογράφοι, κάμερες, στο βάθος, πολύ διακριτικά για να λέμε την αλήθεια, μια, τουλάχιστον, διμοιρία της αστυνομίας. Ένας άνδρας με πολιτικά, ροζ κοντομάνικο μπλουζάκι, πάει κάθε τόσο κοντά τους αφού πρώτα αναμειχθεί με τον κόσμο.
Όσοι είναι μαζεμένοι κάθονται σε παρέες και συζητούν. Ανακοινώσεις παίζουν από τα μεγάφωνα, βλέπω και δυο βουλευτές που είναι παρόντες. Τα κανάλια ετοιμάζουν το βραδινό ρεπορτάζ. Από την τράπεζα και από το υπουργείο οικονομικών οι εργαζόμενοι αρχίζουν να σχολάνε. Μια τυπική, καθημερινή μέρα. Μέρα ρουτίνας.
Τριγυρίζουμε τους συγκεντρωμένους. Εδώ κι εκεί σταματάω να ακούσω τι λένε οι παρέες. Μια κυρία σταματάει μια άλλη να τη ρωτήσει τι συμβαίνει. Γιατί είναι κλειστός ο δρόμος, γιατί έχει κόσμο; Ξεκινάει μεταξύ τους μια συζήτηση που είναι εξαρχής καταδικασμένη να λήξει με διαφωνία, σχετικά με τη διάκριση των εργαζομένων σε δημόσιους και ιδιωτικούς, κακούς και καλούς. Κι όμως. Δε φωνάζουν στο βρόντο. Συζητούν. Με επιχειρήματα. Με χαμηλή φωνή. Πολιτισμένα. Κι ας διαφωνούν. Ψάχνουν να βρουν μια κοινή γραμμή ανάμεσά τους και, τελικά, τη βρίσκουν. Χωρίζουν με χαμόγελο.Έστω τυπικό.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο έχουν στήσει τη σκηνή τους οι σχολικοί φύλακες και κρέμονται τα πανό με τα διάφορα συνθήματα συμπαράστασης. Στη μια άκρη οι καθαρίστριες και όσοι πάνε να τους σφίξουν το χέρι. Στην άλλη τα δυο ΑΤΜ μιας τράπεζας και όσοι πάνε να πάρουν λεφτά ή να ελέγξουν τους λογαριασμούς τους. 9 στους 10 έχουν το κεφάλι στραμμένο προς την άλλη μεριά από αυτή του κόσμου και των πανό και των σκηνών.
Δυο γυναίκες που τις γνωρίζω από τις φωτογραφίες, δυο από τις καθαρίστριες, στέκονται σε μια άκρη. "Τι θα γίνει Φωτεινή; Πού πάμε; Φοβάμαι...". "Μη φοβάσαι, θα τους νικήσουμε, θα δεις. Τι άλλο μας μένει να χάσουμε πια; Φτάνει να είμαστε αποφασισμένες και να έχουμε υπομονή και κουράγιο." Και μια αγκαλιά. Μια απλή αγκαλιά από τους ώμους.

Κάποια στιγμή μας πλησιάζει μια τουρίστρια. Είναι από τη Δανία και ρωτά γιατί υπάρχει τόση αστυνομία στην περιοχή. Της λέμε. Μας λέει ότι ξέρει για τις καθαρίστριες. Της λέμε για τα επεισόδια πώς "αδέσποτα κεφάλια χτύπησαν σε κλομπ και σιδερογροθιές". Μένει έκπληκτη. Ζητά να μάθει γιατί τόση βία.
"Ήταν οι διαδηλωτές βίαιοι;". Δεν ήταν.
"Δεν υπάρχει κάποιος ανώτερος που να έδωσε αυτήν την εντολή για την επίθεση;" Υπάρχει.
"Και γιατί δε θεωρείται υπεύθυνος; Γιατί έδωσε αυτή την εντολή; Γιατί δεν παραιτήθηκε; Γιατί δεν τον έδιωξαν από τη θέση του;"
Πώς να απαντήσεις σε μια τουρίστρια από τη Δανία που θέτει ως αυτονόητα αυτά για τα οποία κι εσύ αναρωτιέσαι;

Εικόνα 4η: ΜακΝτόναλτνς γεμάτα κόσμο, κυρίως τουρίστες με έξαλλα μαλλιά, έξαλλα ντυσίματα, εξωτικές γλώσσες. Χάμπουργκερ και κόκα-κόλα.

Εικόνα 5η: Πλαίσιο, κοντά στην παλιά Βουλή.
Στην είσοδο ο άνδρας της ασφάλειας.
Στη δεξιά άκρη της πόρτας ένας άνδρας, περασμένα πενήντα, με πουκάμισο και γραβάτα. Διαβάζει μια οικονομική εφημερίδα και καπνίζει πούρο.
Στην αριστερή άκρη ένας άλλος άνδρας. Κάτω από τριάντα σίγουρα, χαμένος στην αφασία της μαστούρας, με ένα χάρτινο ποτήρι στο τεντωμένο του χέρι, διπλωμένος στα δύο. Μαύρος σκούρος, όμορφος. Στα γόνατά του ένα χαρτόνι σε τέλεια ελληνικά. Παραμιλάει και κοιτάει στο άπειρο. Στρίβουμε τη γωνία και πέφτουμε στη Κολοκοτρώνη. Τα Ματζικ προσφέρουν παγωτό για τα 25 χρόνια τους σε ένα ντιζαινάτο μαγαζί που μπορείς να το περιγράψεις με μια μόνο λέξη: fancy, σε τέλεια ελληνικά. Ωραίες μυρωδιές, μουσική, φώτα, χαρούμενοι υπάλληλοι, χαρούμενοι πελάτες.

Εικόνα 6η: Πλάκα. Ορδές τουριστών, διάφορες γλώσσες. Τουριστικά μαγαζιά με περικεφαλαίες-σκούπες, μικρούς ολύμπιους θεούς, μπλουζάκια, σαγιονάρες, κουκλάκια, μαγνητάκια, τσάντες...
"Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι ελεύθερος" ο Καζαντζάκης έγινε στάμπα σε μπλουζάκι τύπου "I <3 Athens".

Εικόνα 7η: Πίσω από τη Μητρόπολη. Ο δρόμος φιλοξενεί κυρίως μαγαζιά με εκκλησιαστικά είδη. Σε ένα στεγασμένο πεζοδρόμιο δυο "κρεβάτια". Σεντόνια και κουβέρτες, στρωμένα σε διαστάσεις διπλού κρεβατιού. Το ένα είναι κατειλημμένο από έναν άνδρα κοντά στα σαράντα που ξαπλωμένος διαβάζει ένα βιβλίο. Μπροστά του περνάει το κόκκινο τουριστικό τρενάκι γεμάτο με τουρίστες που ξεφωνίζουν χαρούμενα.

Εικόνα 8η και τελευταία: Πίσω στο μετρό. Γνωστή διαδρομή Σύνταγμα-Πανόρμου.

Μια φορά κι έναν καιρό. Στην Αθήνα.
Χθες στην Αθήνα.
Των τουριστών και των κατοίκων της.
Των δυο, τουλάχιστον, κόσμων.
Των δυο, τουλάχιστον, μέτρων και σταθμών.


1 σχόλιο:

  1. Δυνατή! Και να σκεφτείς, αν θυμάσαι, ότι οι "ΕΜΜΟΝΕΣ" έχουν στήλες! Κάποια είναι η στήλη "Εικόνες Ραδιοφώνου". Αν μου επιτρέπεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή