Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Ο αιθέριος άνθρωπος


Είναι ψηλός και αδύνατος κοντεύει τα 60, ακούγεται νεώτερος, είναι σοφότερος και δείχνει μάλλον
50άρης. 


Εμφανίζεται συνήθως από το πουθενά, πάντα την τελευταία στιγμή, και πίσω στο πουθενά πάει. Είναι εκεί, αλλά δεν είναι κιόλας.

Πώς μπορεί να μιλά για πράγματα τόσο πεζά και συνάμα να είναι τόσο πάνω από αυτά; Στο στόμα του μέχρι και οι βρισιές στάζουν ευγένεια.


Μυρίζει σαπούνι. Κάθε του κίνηση μυρίζει σαπούνι. 


Κάθε του έκφραση έχει κάτι το θεατρικό. Έως και υποκριτικό. Σε κοιτά με δε σε βλέπει, θέλει να φύγει από εκεί, να εξαφανιστεί. Το απολαμβάνει όμως που τον θαυμάζουν.

Όταν του μιλάς κάνει ότι ακούει, αλλά μπορεί και να μην τον νοιάζει καθόλου αυτό που του λες.
Όταν τον κοιτάς δεν ξέρεις τι ξέρει, τι σκέφτεται, πού είναι... Εκεί που είσαι κι εσύ ή σε κάποιον άλλο, δικό του κόσμο; 

Όταν σε κοιτάει βλέπει κατευθείαν μέσα σου και πίσω από σένα. Σε κάνει να νομίζεις ότι λες το μόνο που μετράει.
Είναι πάντα τριγυρισμένος από μια ομάδα ανθρώπων, αλλά συνάμα τόσο μόνος. 

Αγαπημένος πολλών και αγαπητός από πολλούς, αλλά τόσο απομονωμένος.
Πηγαινοέρχεται πάντα μόνος του.

Φαίνεται ότι την κουβέντα του τη χαρίζει απλόχερα, αλλά μόνο σε όσους θέλει, όταν θέλει και όπως θέλει.
Η σιωπή του είναι ύπουλη. 
Η φωνή του είναι βελούδινη, υποκριτική. 
Είναι τόσο απογοητευτικός και τόσο γοητευτικός. 

Και την άλλη στιγμή, ενώ τον κοιτάς και τρέχεις να τον προλάβεις, περνάει μέσα από το φως ενός δυνατού προβολέα και.....χάνεται. Για πάντα.

Και μένει η ανάμνηση ενός ροζ πουπουλένιου σύννεφου, μια πικρή απογοήτευση και μια μελωδία: "Ν'αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα και πολύ ν'αγαπάς τους ανθρώπους"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου