Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ο άνθρωπος-τριαντάφυλλο

Είναι κοντή, δε θα την έλεγε κανείς όμορφη, αλλά είναι σίγουρα γοητευτική. Είναι πάντα παρούσα σε όσα την αφορούν. Αν και βρίσκεται πιο μακριά, σε μια άλλη όχθη, όχι απαραίτητα αντίθετη, η καρδιά της είναι δοσμένη σε έναν άλλο αγώνα. Δοσμένη με πάθος σε ό,τι κι αν κάνει, όπως φαίνεται σε όποιον έστω και λίγο την έχει παρακολουθήσει ή και γνωρίσει.

Η πρώτη γνωριμία μου μαζί της είναι από τα ηχεία του ραδιοφώνου και είναι γοητευτική. Οι εκπομπές της είναι, χωρίς υπερβολές, υπέροχες, ταξιδιάρικες, διδακτικές, ξεκούραστες, ιδιαίτερες. Πανέμορφες.

Η πρώτη δια ζώσης γνωριμία μας είναι μάλλον απογοητευτική. Δεν είναι πάντα παρούσα στη στιγμή εκείνη. Μοιάζει να έχει έναν απροσπέλαστο τοίχο γύρω της και μόνο λίγοι εκλεκτοί τυχεροί είναι αυτοί που μπορούν να διεισδύσουν στο προσεκτικά οχυρωμένο κάστρο της. Δε συμπαθεί τις διαχύσεις σε κανένα επίπεδο. Στην επικοινωνία τους κανόνες της τους θέτει αυτή και είναι αυστηροί. Θέλει να τους παραβείς σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά οι κανόνες της είναι η αυτοπροστασία της και αυτό το κάνει σαφές με τη συμπεριφορά της από νωρίς.

Είναι απόλυτος χαρακτήρας, δε δέχεται εύκολα την άλλη άποψη, αλλά τη σέβεται βαθειά. Τη γνώμη της την υπερασπίζεται με σθένος και με πάθος. Είναι συνειδητοποιημένη, ξέρει τα όριά της, τα μπορώ, τα θέλω και τα πρέπει της. Μπορεί να μην κάνει αυτό που λέει η καρδιά της, αλλά από τον γκρεμό και το ρέμα επέλεξε μάλλον το ρέμα, για να έχει την πιθανότητα να προσπαθήσει να κολυμπήσει.
Εμπνέει σιγουριά, φαίνεται σταθερός άνθρωπος, αν και στην πραγματικότητα μάλλον δεν είναι.

Μοιάζει με τριαντάφυλλο. Στο κέντρο, ο πυρήνας της είναι σκληρός και συμπαγής. Οργανωμένος και συνειδητοποιημένος, πιστός στις αρχές και τα πιστεύω της, όπως ο καρπός του τριαντάφυλλου. 
Γύρω γύρω έχει όμορφα πέταλα και ωραία μυρωδιά και εκπέμπει μια βαθειά και ιδιαίτερη ομορφιά, όσο όμως την κοιτάς από μακριά.
Όταν πλησιάσεις, έχει αγκάθια που σε εμποδίζουν να την πειράξεις, θέτουν όρια. 
Αν όμως βρεις τα κενά ανάμεσά τους και καταφέρεις να «τρυπώσεις» κοντά της… 
Τότε είναι ένα πανέμορφο λουλούδι. Όχι πια απόμακρο, μα καθημερινό, γλυκό, με ενδιαφέρον, ακόμα κι αν αυτό αποκαλύπτεται για μια μόλις φορά.


Όταν πια βγαίνει από το μετρό συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πει κανένα από τα δυο συγκεκριμένα πράγματα που θέλω να της πω και έχω με προσοχή προετοιμάσει για όταν τυχόν τη συναντήσω. Φεύγει όσο απροσδόκητα εμφανίζεται αφήνοντας πίσω της τη δύναμη της παρουσίας της. 
Τη γλυκιά μυρωδιά, την ανάμνηση του αγκαθιού, τη μαγεία του συνόλου και έναν αόριστο φόβο, ή ίσως και μελαγχολία, για κάτι που ακόμα δεν ξέρω τι είναι…

1 σχόλιο:

  1. Βάνα Μπουγουλιά14 Ιουλίου 2014 - 12:29 μ.μ.

    Χρόνια την ψάχνω, την αναλύω, την κρίνω πότε θετικά και πότε αρνητικά.Την έχω περάσει από σαράντα κύματα μέχρι να κατασταλάξουν τα συναισθήματά μου γι αυτήν! Κατέληξα πως την αγαπάω και πως μου είναι απαραίτητη και αναντικατάστατη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή