Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Το φεγγάρι είναι κόκκινο


Το φεγγάρι του Αυγούστου ανατέλλει κατακόκκινο. Είναι η πανσέληνος. Δεν με πετυχαίνει σε καμία γραφική παραλία, σε παραθαλάσσιο μπαράκι με χαλαρή μουσικη ή σε συναυλια κάποιου μικρού χωριού αφιερωμένη στην αυγουστιάτικη πανσεληνο. Με πετυχαίνει στο ΚΤΕΛ.

Το φεγγάρι ειναι κόκκινο, όπως και ο ουρανός που εχει βαφτεί μωβ κ πορτοκαλής κ μπλε σκούρος και διάφανο γαλάζιο τη στιγμή της δύσης.

Το φεγγάρι ειναι κοκκινο και το λεωφορείο σιωπηλό. Ο καθένας σκυμμένος στα κινητά του, στα
ταμπλετ, στα βιβλια. Κανεις δεν κοιτάει το φεγγάρακι που μας ακολουθεί απο ψηλά.
Το φεγγάρι ειναι κοκκινο και μοιαζει να εχει ματια, μύτη και στόμα. Ανεβαίνει ολοφωτεινο στον ουρανό που αρχίζει και σκοτεινιάζει.
Το φεγγάρι ειναι κοκκινο και το κοιτώ απο το παράθυρο. Μας ακολουθεί απο ψηλά σαν να μας κοιτάει. Το κοιτάω στα ματια και με κοιτάζει κι αυτο. Χάνεται πίσω απο βουνά, αλλάζει πλευρά όπως στρίβει ο δρόμος και στο τελος επανεμφανιζεται στο παράθυρο μου.

Το φεγγάρι ειναι ασήμενιο και ο ουρανός καταμαυρος. Οι δρόμοι, οι ελιές, εμεις, ολα βαφονται ασημενια και η θάλασσα μοιαζει με ονειρικό, μαγεμένο τοπίο.  Κ εγω βάζω μουσικη. Και κατω απο το φεγγάρι, αναμεσα στους στύλους της ΔΕΗ που περνούν απο μπροστά μου με σταθερή ταχύτητα, προβάλλονται μπροστά μου οι εικόνες των τραγουδιών που παίζουν στα αυτιά μου: άλογα, βουνά και πελαγα, ο Μιλτος Πασχαλιδης να οδηγεί κρατώντας το τιμόνι σταθερό, ο Λουκιανος που ονειρεύεται ενα πάρτυ και η Αφροδίτη Μανου που ακούει δυνατά τζαζ-ροκ.

Το φεγγάρι χάθηκε, το κάλυψαν τα φώτα της πόλης. Το φεγγάρι πηγε κι έπεσε στο ποτάμι το βαθύ. Αυτο των λεωφόρων, των πολυκατοικιών και της φασαριας.

Το φεγγάρι ειναι ενας φωτεινός φάρος πανω απο ολους και απο ολα. Κι αν τύχει και το κοιτάξει κανεις απο το μπαλκόνι του, απο την αυλή του, απο την παραλία ή απο τη σκηνή του, θα δει το ίδιο το φεγγάρακι που με κοιτάει στα ματια. Θα δει εμένα πίσω απο το φεγγάρακι, να το κοιτάω απο το παράθυρο του ΚΤΕΛ και να αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι κοιτάνε αυτο το ίδιο το κοκκινο, αυτο το ίδιο το ασήμενιο φεγγάρι.

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Κάνοντας σχέδια που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν

"Και τότε που θα μπορούμε, θα κάνουμε και θα..., θα..., θα..., θα..."
Πόσα πολλά πράγματα θα κάνουμε τότε που θα μπορούμε...
Ό,τι δεν έγινε τώρα θα γίνει τότε.
Ό,τι δεν μπορέσαμε να το κάνουμε φέτος, θα το κάνουμε του χρόνου.
Του χρόνου θα..., θα..., θα...

Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που όταν λέει κάτι συνήθως το κάνει. Ή έστω προσπαθεί.
Κι έτσι, λέγοντας ότι "του χρόνου θα..." ξέρω ότι λέω ψέμματα και στους άλλους και σε μένα.
Κάνοντας πρόποση για "του χρόνου που θα..." νιώθω ένοχη που κρεμάω έτσι τόσο κόσμο με μια υπόσχεση που από την πρώτη στιγμή που την είπα ξέρω ότι δεν πρόκειται να την κρατήσω.
Γιατί του χρόνου, όταν έρθει η ώρα για εκείνο το "θα", θα έχω αποφασίσει κάτι άλλο, θα έχω κανονίσει κάτι άλλο, θα έχει προκύψει κάτι άλλο, θα...

Και κάπως έτσι, τα "θα" μου το προγραμματισμένα και τα "θα" μου που απλώς θα προκύψουν και τα "θα" μου που δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ, όλα τα "θα" που ονειρεύονται το μέλλον, στροβιλίζονται μέσα σ'ένα αλλοπρόσαλλο παρόν.

Ένα απρόβλεπτο παρόν, πρόσφορο για "θα" που ονειρεύονται. Για μελλοντικούς χρόνους που γίνονται παρελθόν πριν καλά το καταλάβεις.
Και τότε, χρησιμοποιώντας πια παρατατικό του απραγματοποίητου για να περιγράψεις τα "θα" σου, ξέρεις ότι, όπως και πέρσι, όπως και φέτος, έτσι και του χρόνου, τα "φαντάσου όταν θα..." θα έχουν γίνει "θυμάσαι που λέγαμε ότι...", χωρίς να έχουν πραγματοποιηθεί.

Έχοντας ξεθωριάσει στη δύναμη ενός καινούριου ονείρου, μιας άλλης στροφής του χρόνου. Έχοντας αντικατασταθεί τόσο εύκολα, αφού πέθαναν πριν καν προλάβουν να γίνουν η εικόνα μιας έγχρωμης και έντονης ονειροφαντασίας.
Εξάλλου, όταν φαντάζεσαι κάτι, είναι σχεδόν σίγουρο ότι το σύμπαν ολόκληρο θα συνωμοτήσει για να μη γίνει όπως το φαντάστηκες. Κι όταν δεν περιμένεις τίποτα, τότε συμβαίνουν τα πάντα.

Επομένως, αντί να χάνω την αξιοπιστία μου με "θα" που ποτέ δε θα γίνουν "θυμάσαι;", θα αρκεστώ στο να ζωγραφίζω έγχρωμες εικόνες των "θα" μου στον άσπρο τοίχο του δωματίου μου λίγο πριν κοιμηθώ.Κι ας ξέρω ότι στον άσπρο μου τοίχο θα μείνουν, μαζί με τα όσα άλλα "θα" που απλώς προβλήθηκαν μόνο εκεί.
Κι ας ξέρω ότι αυτά τα έγχρωμα όνειρα που μυρίζουν σκόνη και αντηλιακό και ακούγονται σαν γέλια πάνω σε τζαζ-ροκ μουσική δε θα πραγματοποιηθούν, εγώ θα συνεχίσω να τα προβάλλω.