Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Στη συνέλευση της φιλοσοφικής

Η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών πνίγεται, κατακλύζεται από σκουπίδια. Έχει να καθαριστεί πολλούς μήνες, αφού δεν υπάρχουν καθαρίστριες. Καφέδες, διαφημιστικά φυλλάδια, χαρτομάντιλα, περιτυλίγματα από φαγητά και δε συμμαζεύεται υπάρχουν στους κάδους, γύρω από αυτούς, στα αμφιθέατρα, στα παγκάκια, στο πάτωμα και όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Οι διάδρομοι μαύροι, το παπούτσι κολλάει από τη βρώμα. Όσο για τις τουαλέτες, ας το αφήσουμε καλύτερα.
Το πρόβλημα είναι γεγονός. Και αν τις πρώτες μέρες των μαθημάτων η κατάσταση δε φαινόταν τόσο τραγική, όσο περνάει ο καιρός ο όγκος των σκουπιδιών αυξάνεται με την ταχύτητα που μειώνονται οι φοιτητές που παρακολουθούν τα μαθήματα. Καφές στον καφέ, γόπα στη γόπα, φυλλάδιο στο φυλλάδιο, τα σκουπίδια μας πνίγουν.

"Γενική Συνέλευση της Φιλοσοφικής για να μην είναι στο ΕΚΠΑ το πρώτο κρούσμα του Έμπολα στην Ελλάδα". Αυτό έγραφε η ανακοίνωση της συνέλευσης για προχθές, Τετάρτη.

Προχθές, λοιπόν, Τετάρτη.
Στη γενική συνέλευση σχολής που αριθμεί αρκετές χιλιάδες άτομα (στο πρώτο έτος μόνο της φιλολογίας είμαστε 300), παρόντες είναι περίπου 250, φυσικά όλοι γνωστοί μεταξύ τους. Έχουν ανακυκλωθεί, τσακωθεί, διαφωνήσει και βρίσει ο ένας τον άλλον σε πολλές άλλες συνελεύσεις. Εμείς, δυο πρωτοετείς, αφελείς, είμαστε από τα ελάχιστα νέα πρόσωπα της αίθουσας. Μας προσεγγίζουν διάφοροι, μας μοιράζουν υλικό με τις απόψεις τους και το πλαίσιο που θα καταθέσουν προς ψήφιση. Θέλουν να μας εξηγήσουν τη διαδικασία και να ζητήσουν την άποψή μας (την οποία δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε αφού μιλάν εκείνοι με ταχύτητα πολυβόλου αγνοώντας τα "ναι, αλλά από την άλλη μεριά..." μας) όσο οι "αγαπητοί τους συνάδελφοι" προσπαθούν μάταια να ακουστούν κάτω από την αδιάφορη βαβούρα του ακροατηρίου.
Τον κάθε ομιλητή τον προσέχει και τον χειροκροτεί μόνο η ομάδα την οποία εκπροσωπεί. Φυσικά. Μα γιατί να μπουν στον κόπο να τον ακούσουν όλοι και να αξιολογήσουν αντικειμενικά αυτά που λέει; Οι υπόλοιποι χεστήκανε, μέχρι να έρθει η δική τους ώρα να μιλήσουν οπότε και ζητούν την προσοχή όλων.
Αν και το προεδρείο κάνει φιλότιμες προσπάθειες, τελικά η συζήτηση που αφορά την καθαριότητα βγαίνει εκτός θέματος, στην έδρα οι εκπρόσωποι βρίζονται, τσακώνονται και σπρώχνονται και ο καπνός είναι τόσος που σε λίγο θα αρχίσει να βρέχει στην αίθουσα στάχτη. Χάρμα οφθαλμών.

Αν το δούμε όμως καρέ καρέ, η συνέλευση έχει ένα τρομερό ενδιαφέρον ως προς το ποιόν αυτών που την παρακολουθούν.
Η συζήτηση (υποτίθεται ότι) είναι για την καθαριότητα.
Οι κοπέλες μπροστά μου, απαιτώντας μεγαλόφωνα την επαναπρόσληψη των καθαριστριών του πανεπιστημίου, πετούν τις γόπες τους κάτω όπου και μένουν να καπνίζουν μέχρι να σβήσουν από μόνες τους. Δε θα μαζευτούν όμως από μόνες τους.

Στην πρόταση "αν ο καθένας από μας μάζευε τα σκουπίδια του και τα πετούσε έξω από τη σχολή, απ'όπου και μαζεύονται από τους δήμους, αντί να τα αφήνει σε έδρανα, τραπέζια, καρέκλες και παγκάκια ή στους εδώ και βδομάδες τιγκαρισμένους σκουπιδοτενεκέδες, το πρόβλημα δε θα ήταν τόσο μεγάλο" μου απαντούν ότι κάνοντάς το αυτό κλέβω τη δουλειά από τις καθαρίστριες που δεν υπάρχουν.

Στη διαπίστωση ότι η λύση θα ξεκινήσει από τον καθένα από εμάς, ότι μόνο όταν ο καθένας μας αρχίσει να έχει την ευθύνη των πράξεών του, των λόγων του και των σκουπιδιών του το πρόβλημα θα έχει αντιμετωπιστεί μια κι έξω, μου απαντούν ότι αυτό είναι αδύνατον να γίνει.

Στην αναφορά μου ότι η μόνιμή μου ατάκα στις στάσεις των λεωφορείων είναι το "συγγνώμη, αλλά σας έπεσε η γόπα σας" με κοιτούν γελώντας με συγκατάβαση, πριν πετάξουν το δικό τους χαρτί κάτω, αφού προηγουμένως μου υπενθυμίσουν ότι στο χώρο του Πανεπιστημίου δεν έχω εγώ καμιά ευθύνη για τη βρωμιά.

Μετά το τέλος της συνέλευσης η αίθουσα μπορεί να ανταγωνιστεί επάξια, αν όχι τη χωματερή, σίγουρα εκείνους τους χώρους των εγκαταλελειμμένων κτισμάτων όπου ο καθένας πετάει τα μπάζα και τα σκουπίδια του. Καφέδες, χαρτιά, σημειώσεις, προκηρύξεις, μπουκαλάκια με νερό, γόπες. Τα ίχνη μιας ομάδας πολιτισμένων ανθρώπων που (υποτίθεται ότι) συνεδρίασε για να απαιτήσει ένα καθαρό πανεπιστήμιο. Να απαιτήσει να είναι καθαρός ο χώρος στον οποίο περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας μας.

"Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά" λέει η παροιμία. Εμείς είμαστε πολύ κάτω από το όριο της φτώχειας λοιπόν. Και γι αυτό δε φταίει το ότι δεν έχουμε καθαρίστριες. Αν είχαμε η συμπεριφορά μας θα ήταν η ίδια. Απλώς τότε δε θα φαινόταν, γιατί κάποιος άλλος θα καθάριζε για μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου