Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Μία φράση που την έχουν πει πάρα πολλοί. 
Ηθοποιοί, μουσικοί, τραγουδιστές, άνθρωποι του ραδιοφώνου και συνεργάτες του Χατζιδάκι από το Τρίτο. Κι όμως, ο κάθε ένας που έχει ακούσει και αγαπήσει τη μουσική του, έχει να μνημονεύσει έναν «δικό του» Μάνο Χατζιδάκι. 
Εγώ μπορεί να μην τον έζησα και να μην τον είδα ποτέ. Υπήρχε όμως στη ζωή μου από τις πρώτες νότες της. 
Έτσι έχω κι εγώ τον δικό μου Μάνο Χατζιδάκι.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις πρωτοπαίρνει σάρκα και οστά μέσα από τον «εφιάλτη της Περσεφόνης» στην ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις βρίσκεται στο εξώφυλλο της «Λιλιπούπολης».

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις είναι στο «Κυκλαδίτικο» και στης «Γης το χρυσάφι», από τον ομώνυμο δίσκο, που συνόδευε παιδικά μου καλοκαίρια στην Αντίπαρο.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις είναι στη «Μικρή Ραλλού», στα βουνά της Καρπάθου, αλλά και στον «Κεμάλ», στην κατασκήνωση.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις βγαίνει από το πεντάγραμμο και αποκτά μορφή, πρόσωπο, χαρακτηριστικά και φωνή μέσα από τις διηγήσεις των γονιών μου, γύρω στα εννιά ή δέκα μου χρόνια.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις είναι στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου όσο κινούμαστε στα στενά της Αθήνας με το Δεύτερο Πρόγραμμα να παίζει σταθερά.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις είναι στο δικό μου ραδιόφωνο, στο ύψος της Αγίας Παρασκευής στο πρώτο μου από τα αφιερώματα του Δευτέρου για  την επέτειο του θανάτου του το καλοκαίρι, ένα πρωί γυρίζοντας από τις εξετάσεις του σχολείου. Είναι σε ένα μαγικό ντοκιμαντέρ του Σταύρου Θεοδωράκη ("Ο Μάνος που δεν ακούσαμε" https://www.youtube.com/watch?v=_7u2GwrPvMs ), που είδαμε οικογενειακώς ένα βράδυ. Είναι στα σχόλια του Τρίτου, όπως τα πρωτοάκουσα από την ΕΡΤ και τα διάβασα μέσα από το ομώνυμο βιβλίο.

Είναι στην παράσταση «Ο γνωστός μας άγνωστος κύριος Γκάτσος», πανταχού παρών μέσα από τις μελωδίες και τα λόγια του για τον ποιητή Νίκο Γκάτσο. Είναι στον «Καθρέφτη και το Μαχαίρι» που γράφτηκε από σχόλια και λόγια του ίδιου που συνελέγησαν και αποτέλεσαν το βιβλίο. Είναι στην «Πορνογραφία», στα «Λιανοτράγουδα» και τον «Καπετάν Μιχάλη». Είναι στις μπαλάντες «του Ούρι», «των αισθήσεων και των παραισθήσεων». Και, όχι, ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις δεν είναι στα «Παιδιά του Πειραιά».

Είναι στα σιντί μου, στο ipod μου, στη μουσική του υπολογιστή μου, είναι σε μια μαγική βραδιά για την ποίηση, πλαισιωμένη με τη μουσική του, στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Ο δικός μου Μάνος Χατζιδάκις είναι στο στούντιο C της Ελληνικής Ραδιοφωνίας πάνω από το πιάνο όπου ο ίδιος έχει παίξει. Είναι σε μια φωτογραφία του κρεμασμένη ακριβώς απέναντι από την καρέκλα όπου κάθισα. Μια φωτογραφία που σε κοιτάει κατευθείαν μέσα στα μάτια και ξέρει τι σκέφτεσαι. Και δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς «Τι άραγε θα έλεγε για όλα αυτά αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις;».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου