Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Θέλω να κλάψω

Θέλω να κλάψω.
Για το Νίκο Ρωμανό που παθαίνει διεκδικώντας κεκτημένα δικαίωματα. Που τον σκοτώνουν αδιαφορώντας γι αυτόν.
Για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, που τον γνώρισα ηρωοποιημένο μέσα απο το παραμορφωτικό κοστούμι του Αλέξη.
Για τον κάθε ανώνυμο άνθρωπο θέλω να κλάψω. Αυτόν που σηκώνει κάθε μέρα το δικό του σταυρό στο γολγοθά της ζωής του. Για τον Βασίλη και τον Αντρέα που τους τρώει η κατάθλιψη. Για τη Μαρίνα που έρχονται στιγμές που δεν αντέχει άλλο. Για το Γιάννη και το Θανάση που ούτε κι αυτοί ξέρουν τι τους κρατάει όρθιους. Για το Γιώργο και την Έλενα που προσπαθούν να νικήσουν τους λύκους.
Για την οροθετική Κατερίνα θελω να κλάψω. Που αυτοκτόνησε μια μέρα πριν από την παγκόσμια μέρα κατά του aids, μην αντέχοντας την αρρώστια αλλά και τη διαπόμπευση.
Για μένα θέλω να κλάψω. Για όλες τις φορές που προτίμησα να κάτσω στα αβγά μου και στην ησυχία μου.
Μα τι κερδίζω κλαίγοντας πέρα από πρισμένα μάτια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου