Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Θα ζήσει!

Τώρα που τέλειωσαν πια όλα, που το συναίσθημα -φόβος, θυμός, οργή- κατακάθισε, τώρα που η λύση δόθηκε, μπορώ κι εγώ να γράψω για το Νίκο Ρωμανό.

Ο Νίκος Ρωμανός θα ζήσει! Ο Νίκος Ρωμανός θα μεγαλώσει. Ο Νίκος Ρωμανός τους κέρδισε.

Όλες αυτές τις μέρες διάβασα, άκουσα και είδα πολλά πάνω στο θέμα.
Διάβασα γνώμες ένθερμες. Γνώμες νηφάλιες. Γνώμες αντικειμενικές. Γνώμες που τις πότιζε το μίσος και γνώμες που είχαν εμποτιστεί από ενός είδους αδερφικότητα για έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρανε αλλά τον είχαν ήδη αγιοποιήσει και ηρωοποιήσει.

Άκουσα γλυκές κυρίες να λένε ότι "δεν μπορεί να μας κάνει ό,τι θέλει ένα κωλόπαιδο. Πρέπει να τιμωρηθεί!". Καθώς πρέπει κύριους να λένε ότι "πρόκειται για μια στυγνή εν ψυχρώ δολοφονία". Νοικοκυρές μαμάδες να εύχονται "να ζήσει το παιδί! Να ζήσει γιατί έχει δίκιο!" και άλλες να λένε ότι "Βέβαια, από τέτοιες οικογένειες βγαίνουν τέτοια κατεστραμμένα παιδιά... Και βέβαια δε με νοιάζει τι θα πάθει! Να έχω μετά να φοβάμαι ότι θα με σκοτώσει με το καλάσνικοφ;".
Φοιτητές να καλούν σε "μαζικές καταλήψεις αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό" και άλλους φοιτητές να μην έχουν ακούσει καν το όνομά του. "Ρωμανός; Ο Μελωδός; Ο λυρικός ποιητής;"  Άκουσα και πρόσωπα του καλλιτεχνικού χώρου να παίρνουν θέση. Και άλλοι να είναι εκκωφαντικά απόντες με τη σιωπή τους.

Είδα φωτιές και πανό στο όνομα του Νίκου Ρωμανού. Είδα στα μάτια ορισμένων την ελπίδα να πεθάνει για να μπορέσουν να ξεσηκωθούν. Είδα φωτογραφίες, είδα απαράδεκτα δελτία ειδήσεων όπου χτίστηκε το προφίλ "του κακού αναρχικού που μας εκβιάζει χωρίς να ξέρει κι αυτός τι θέλει" όσο εύκολα χτίστηκε το προφίλ "του άγιου και αθώου παιδιού που θυσιάζεται για όλους μας ως ήρωας", χωρίς να έχει ο ίδιος κανένα πταίσμα.

Είδα, άκουσα και διάβασα. Θύμωσα, οργίστηκα. Φοβήθηκα ότι το φάντασμα της Θάτσερ είχε αρχίσει να πλανάται επικινδύνως χαμηλά πάνω από τις ταράτσες της πόλης. Δε θέλησα να πιστέψω ότι θα δέχονταν να φορτωθούν έναν φόνο. Όχι για το ότι σκότωναν έναν νέο άνθρωπο, δεν πίστεψα ποτέ ότι κάτι τέτοιο τους ένοιαζε. Το πολιτικό κόστος όμως που θα επέφερε αυτή η ανθρώπινη ζωή, αυτό δεν μπορούσε να μην τους ενοχλεί.

Στις 6 Δεκεμβρίου η ατμόσφαιρα έγινε πια εκρηκτική. Ήταν η "επέτειος" του θανάτου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που, επειδή βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, επειδή ένα πάνοπλος αστυνομικός θέλησε να αποδείξει ότι είναι πιο τσαμπουκαλής από ένα 15χρονο παιδί, βρέθηκε με μια σφαίρα στην καρδιά. Βρέθηκε να "μην έχει σφυγμό!". Η φωνή του παιδιού που φωνάζει είναι η φωνή του Νίκου Ρωμανού. Του Νίκου Ρωμανού που ήρθε καθυστερημένα στην επικαιρότητα και συνδέθηκε με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου.
Όλοι θυμήθηκαν τώρα το ρόλο του.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς να ζήσει ένα παιδί αφού ξεψύχησε στα χέρια του ο φίλος του. Αφού ξεψύχησε στα χέρια του ο φίλος του από σφαίρα ενός αστυνομικού που η δουλειά του ήταν να τον προστατεύει κι αυτός τον σκότωσε.

6 Δεκεμβρίου είναι επίσης του Αγίου Νικολάου. Γιορτάζει ο Νίκος Ρωμανός, έστω θεωρητικά. Γιορτάζει και αυτό που σκέφτομαι είναι ότι κάποιος πρέπει να του πει "Νίκο Ρωμανέ, αγόρι μου, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. Θα τα ζήσεις".

Τίποτα όμως δε δείχνει ότι αυτό θα συμβεί. Δεν πρόκειται πια για το τι είναι ο Ρωμανός πολιτικά, για το τι πιστεύει. Δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τον τρόπο που βλέπει την κοινωνία.Δεν είναι ώρα να ασχοληθείς με το ότι εσένα τον "νυκοκυραίο" σε έχει ήδη στείλει "στα τσακίδια".
Πλέον το θέμα είναι ότι ένα νέο παιδί, ένας νέος άνθρωπος 21ος ετών, έχει διαλέξει το "ελευθερία ή θάνατος. Και είναι αποφασισμένος. Και κανείς δεν κάνει τίποτα για να τον αποτρέψει. Όχι λέγοντας "στο παιδί να σταματήσει". Κάνοντάς τον να σταματήσει, επιτρέποντάς του να σπουδάσει.
Και στην τελική, πώς ακριβώς επιδιώκεις να μεταστρέψεις τη γνώμη του για την κοινωνία αν επιμένεις να τον πετάς έξω από αυτήν;
Πώς περιμένεις να τον σωφρονίσεις αν όχι εκπαιδεύοντάς τον τώρα που είναι νέος;
Και γιατί του αρνείσαι εκ των υστέρων αφού του επέτρεψες να περάσει το βραχνά των πανελλαδικών και επιχείρησες να τον επιβραβεύσεις για την επιτυχία του;

Τώρα πια όμως, ευτυχώς, όλα τέλειωσαν. Μπαίνοντας στο ταξί ακούω τη ραδιοεφημερίδα κάποιου σταθμού που λέει ότι "ο Νίκος Ρωμανός διέκοψε την απεργία πείνας". Και εξηγεί ότι δε διέκοψε γιατί τα παράτησε. Διέκοψε γιατί κέρδισε. Η ζωή του κέρδισε. Ο ίδιος τους κέρδισε.
Ένας αναστεναγμός ανακούφισης: Θα ζήσει!

Δεν είναι ακόμα η ώρα του να χωρέσει στο κοστούμι του "Ρωμανέ ζεις, εσύ μας οδηγείς", όπως ο Γρηγορόπουλος χώρεσε στο κοστούμι του Αλέξη.
Είναι ακόμα ο Νίκος Ρωμανός, παιδί των γονιών του, φυλακισμένος για ληστεία και φοιτητής στο ΤΕΙ Πειραιά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου