Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Je ne suis pas Charlie

Αυτές τις μέρες όλοι δηλώνουν ότι είναι το Charlie. Γέμισε ο κόσμος Charlie Hebdo. Δεν τους κακολογώ. Κι εγώ έτσι πρωτοαντέδρασα. Με ένα φατσοβιβλιακό #JeSuisCharlie και μερικά σκίτσα ήμουν εντάξει με την αντίδρασή μου και με τη συνείδησή μου.

Ήμουν;
Ναι. Στην αρχή ήμουν. Ένα κεράκι ρεσώ, ένα στυλό, μια ντουζίνα σκίτσα, λίγα λινκ κι ένα χάσταγκ μου αρκούσαν.
Μέχρι που ανακάλυψα ότι, ανάμεσα σε όσους δήλωναν με πάθος και βεβαιότητα ότι εκείνοι οι ίδιοι ήταν ο Charlie, στην πραγματικότητα κανείς τους δεν ήταν, και δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι, το Charlie Hebdo.
Πόσοι από εμάς ήξεραν για την ύπαρξη της εφημερίδας; Λίγοι.
Πόσοι δεν ενοχλήθηκαν ή σοκαρίστηκαν με κάποια από τα εξώφυλλά της; Λιγότεροι...
Πόσοι θα την αγόραζαν; Ελάχιστοι...!
Κι αυτό δεν το λέω εγώ, φαίνεται και από το γεγονός ότι η Charlie Hebdo αντιμετώπιζε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα και κινδύνευε να κλείσει.

Ωστόσο, αν άλλαζε πολιτική ή χαρακτήρα πιθανόν να αποκτούσε πολύ μεγαλύτερο κοινό και να πουλούσε πολλά περισσότερα φύλλα, με αποτέλεσμα μεγαλύτερα κέρδη. Δεν το έκαναν.

Αν "συμβιβάζονταν" (ή και εκτός εισαγωγικών) με τα κοινωνικά κλισέ και υπέκυπταν στις απειλές που είχαν δεχτεί -και από Τζιχαντιστές- κατά καιρούς στο παρελθόν, τώρα θα ήταν ολοζώντανοι και θα συνέχιζαν τη δουλειά και τη ζωή τους. Αλλά δεν το έκαναν.

Επέλεξαν να φτάσουν ως τα άκρα, αποδεικνύοντας ότι, τουλάχιστον στη Γαλλία, η ελευθερία του τύπου υπάρχει και κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει, πολύ περισσότερο να την καταλύσει.
Επέλεξαν να μη συμβιβαστούν με τις υποδείξεις κανενός άλλου, πλην αυτού που τους υποδείκνυε η συνείδησή τους και η αντίληψη που είχαν για τον κόσμο.
Και το πλήρωσαν. Με τη ζωή τους.

Για όλα αυτά, αλλά κι επειδή εγώ μάλλον δε θα έιχα τη δύναμη να κάνω πράξη το ότι "Προτιμώ να πεθάνω όρθιος, παρά να ζήσω στα γόνατα", εγώ δεν είμαι ο Charlie.
Για όλα αυτά, αλλά κι επειδή εγώ συνεχίζω να ζω ακριβώς όπως χτες, εγώ δεν είμαι ο Charlie.
Για όλα αυτά, αλλά κι επειδή εγώ μάλλον δε θα αγόραζα το περιοδικό, εγώ δεν είμαι ο Charlie.

Για όλα αυτά, Charlie είναι μόνο οι δέκα συντάκτες και σκιτσογράφοι που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ γι αυτά που πίστευαν και έγραφαν, χωρίς να επιβάλλουν σε κανένα να πιστέψει και να διαβάσει.
Για όλα αυτά Charlie είναι οι αναγνώστες και οι φίλοι του Charlie Hebdo, που το στήριζαν με την αγορά του.

Για μερικούς ακόμα λόγους που εγώ δεν είμαι ο Charlie: http://www.newsit.gr/default.php?pname=News-b-it&art_id=367716&catid=55

Για όλα αυτά αλλά και γιατί θα ήταν άδικο απέναντι στο Charlie Hebdo να ισχυριστούμε όλοι εμείς ότι μας ανήκει και του ανήκουμε, δηλώνω ότι non, je ne suis pas Charlie.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου