Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Εικόνες επιταφίου

1. Ώρα περίπου 7.30 και έχουν αρχίσει να φτάνουν στην εκκλησία οι πρώτοι πιστοί, είτε για να παρακολουθήσουν ολόκληρη τη λειτουργία, είτε για να προσκυνήσουν απλώς τον επιτάφιο.
Όλοι αυτοί οι καλοί χριστιανοί αγνοούν τον παππού που μάταια προσπαθεί να ανεβεί με το μπαστούνι του τα σκαλιά της εκκλησίας. Μόνο η τσιγγάνα που ζητιανεύει στην είσοδο του απλώνει το χέρι, όχι για να ζητήσει την ελεημοσύνη του, μα για να τον βοηθήσει.

2. Ο κόσμος μπαινοβγαίνει στην εκκλησία αφήνοντας τα ποδήλατα στη μέση του δρόμου αφύλακτα. Τη Mεγάλη Παρασκευή δε κλέβουνε...


3. Μια βόλτα στους γύρω δρόμους αποδεικνύει ότι η πόλη άδειασε. Οι εκκλησίες, πάλι, είναι ασφυκτικά γεμάτες.

4. Η καμπάνα χτυπά κάθε τόσο πένθιμα. Με κάθε χτύπημά της τα χελιδόνια ορμούν στον ουρανό κι ένα σκυλί κλαίει.


5. Ο ένας από την παρέα των "κωλόπαιδων" που, λίγο πριν, τραμπούκιζαν και κορόιδευαν όποιον περνούσε από μπρος τους, φτάνει στην εκκλησία. Τώρα είναι μαζί με τους γονείς του, σταυροκοπιέται και κρατάει τη λαμπάδα του.

6. Ώρα περίπου 8, με ένα ποδήλατο και κοντά στη θάλασσα. Στις εκβολές του ξεραμένου ποταμού το κύμα σκάει ρυθμικά κ η ηρεμία είναι απόλυτη. Τίποτα δε θυμίζει ότι σήμερα κηδεύεται ο θεάνθρωπος. Η ζωή συνεχίζεται και ο κόσμος παραμένει ίδιος.
Όπως ακριβώς και μετά τις κηδείες των δικών μας ανθρώπων. 
Όπως ακριβώς και μετά τη δικιά μας κηδεία...

7. Ώρα περίπου 8.30. Στον περίβολο της εκκλησίας τα πιτσιρίκια χαλούν τον κόσμο μαζί με τα πουλιά που αρχίζουν να μαζεύονται στις φωλιές τους. Η θεούσα κυρία με τον κότσο κ τη γκρι μακριά φούστα δεν ξέρει σε τι από τα δυο να φωνάξει.


8. Αναμμένες λαμπάδες και συζητήσεις που είχαν μείνει μισές από τα Χριστούγεννα, την τελευταία φορά που ειδωθήκανε, διανθισμένες με  μικρά ανυπόμονα "να, τώρα θα βγει, τώρα θα βγει!". Ο κόσμος ακούει όλο και λιγότερο τον παπά.


9. Βγαίνει ο επιτάφιος στολισμένος με άσπρα τριαντάφυλλα και μωβ βιολέτες. Στην κορυφή, δυο κρίνα της Παναγίας. Η πομπή ξεκινά. Βγαίνει στον περίβολο και ο κόσμος ακολουθεί. Μια πομπή από αναμμένα κεριά που αντικατοπτρίζονται μέσα στη θάλασσα, ενώ οι νότες που αφήνει το ομαδικό "ω, γλυκύ μου έαρ" παραμένουν στην ατμόσφαιρα και ίπτανται για λίγο στον αέρα. 

Λίγο πιο πέρα, μια κυρία μέσης ηλικίας, χωρίς λαμπάδα, σκουπίζει τα μάτια της μονολογώντας. Μιλά στο γιο της που τον έχασε νέο. Γύρω στα 30.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου