Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Μια φωτογραφία. Μια απλή φωτογραφία.

Μια φωτογραφία. Είναι μια απλή φωτογραφία.
Είναι ενα παιδί. Ένα νήπιο. 
Γύρω του άνθρωποι που δε φαίνονται. 
Και στο κεφάλι του στραμμένες τρεις κάνες όπλων. 
Δεν ξέρω τι είδους όπλα ειναι. Δε με νοιάζει.

Είναι ένα παιδί. Τρεις άνδρες, τρία άτομα που θέλουν να λέγονται άνθρωποι, στρέφουν τα όπλα τους σε ένα παιδί. 
Σε ένα νήπιο που τους κοιτά με τρόμο, χωρίς να καταλαβαίνει, με το στόμα μισάνοιχτο.
Σε ένα παιδί που ακόμα δεν είναι τίποτα. Δεν είναι Χριστιανός ή Μπυσουλμάνος, απατεώνας ή τίμιος άνθρωπος. Δεν είναι απολύτως τίποτα. Tabula rasa. Είναι ένα αβοήθητο, τρομαγμένο πλάσμα. Ένα νήπιο. Ένα παιδί.

Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που στα μέρη μας συζητάμε ότι κοντεύει καλοκαίρι και πρέπει να βρούμε μια καλή δίαιτα.
Την ίδια στιγμή που στα μέρη μας καταγγέλουμε αυτές τις φωτογραφίες από την ασφάλεια του σπιτιού μας. Πίσω από το 
πληκτρολόγιο μας. Στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο κρεββάτι μας. Θα μου πεις, εκεί έχουν πόλεμο. Και στον πόλεμο δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχουν αναστολές.
 Υπάρχουν όμως άνθρωποι. 
Άνθρωποι που πολεμούν, 
άνθρωποι που εκτελούν, 
άνθρωποι που σκοτώνονται και σκοτώνουν, υπακόυοντας εντολές 
άλλων. Άλλων, που αποφασίζουν και διατάσσουν μακριά από το 
θόρυβο, τη σκόνη, το αίμα, τις φωνές...

Και αν μπορώ να καταλάβω αυτόν που διηύθυνε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης (Προσοχή! Όχι να δικαιολογήσω, να καταλάβω γιατί το έκανε.), γιατί πίστευε στο ναζισμό, 
αν μπορώ να καταλάβω αυτόν που βομβάρδιζε πόλεις, γιατί δεν έβλεπε, δεν ένιωθε τον αντίκτυπο των βομβών του, 
αν μπορώ να καταλάβω αυτόν που σκοτώνει τους εχθρούς του στο πεδίο της μάχης, για να μη σκοτωθέι ο ίδιος, 
στο μυαλό μου δεν χωράει το πώς ζει, το τι σκέφτεται αυτός που εκτελεί εν ψυχρώ γυναίκες, γέρους και παιδιά. 
Δε χωράει στο μυαλό μου το πώς μπορεί να σκοτώνει εν ψυχρώ 
επειδή του τό´πανε. 

Δε χωράει στο μυαλό μου γιατί, με ποια λογική, ένα νήπιο είναι 
τόσο επικίνδυνο, ώστε να του έχουν στραμμένες στο κεφαλι τρεις κάνες όπλων. 
Δεν ξέρω τι είδους όπλα είναι. 
Δε με νοίαζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου