Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Κι όμως, επιμένω να ονειρεύομαι.

      Πολλοί λένε ότι "μπορούν να μας τα πάρουν όλα εκτός από τα όνειρά μας".

Ψεμμα.

      Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας, αλλά και κάτι παραπάνω από αυτά. Την ικανότητα να ονειρευόμαστε. Και όταν δεν μπορείς πια να ονειρευτείς, όταν είσαι μόνο ένα έρμαιο στα χέρια της πραγματικότητας, χωρίς να έχεις προς τα πού να πας, χωρίς ένα καταφύγιο, μεταορφώνεσαι.
Μεταμορφώνεσαι σε μια γκρίζα φιγούρα που περιφέρεται μέσα στην πόλη. Περπατάς άνευρα, είσαι άλλη μια έκφραση απελπισίας μέσα στο λεωφορείο. Πας στο ΑΤΜ, στοκάρεις μακαρόνια από το σούπερ μάρκετ, ανησυχείς για ένα άυριο που δε σου λέει τίποτα, που δε θες καν να το ζήσεις.

        Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας. Τα πιάνουν με τα βρώμικα χέρια τους και τα ζουλάνε. Τα ζουλάνε τόσο όσο να χωρέσουν εκεί που "πρέπει". Κι ό,τι περισσεύει είναι ουτοπία, απραγματοποίητες ανοησίες.
"Τι είναι αυτά που λες παιδάκι μου; Σε τέτοιες εποχές; Σκέψου λογικά. Δε γίνονται τέτοια πράγματα."
Όταν όλα πρέπει να χωρέσουν σε αριθμούς και χρονοδιαγράμματα, σε προσεκτικά τετραγωνισμένες θέσεις και ευθείες λογικές γραμμές, πού να βρεθεί χώρος για όνειρα;
Όταν οι ειδήσεις που παράγονται είναι περισσότερες απ'όσες μπορεί ένας άνθρωπος να καταναλώσει, πού να βρέθει χρόνος για ονειροπόληση;
Όταν η ζωή σου αλλάζει από τη μια ώρα στην άλλη, πού να βρεις ελπίδα για να την κάνεις όνειρο;

          Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας. Αλλά τι να τα κάνεις τα όνειρα; Δεν τρώγονται, δεν ανταλλάσσονται, δεν πουλιούνται. Άχρηστα είναι.
Ίσα ίσα, σου τρώνε τον χρόνο σου. Σε κάνουν να ξεστρατίζεις, να πηγαίνεις κάπου αλλού, όχι εκεί που "πρέπει". Και τι είναι αυτό που πρέπει; Α ναι, να πηγαίνεις ΑΤΜ-σούπερ μάρκετ-σπίτι-τηλεόραση. Μηχανικά Χωρίς να σκέφτεσαι και χωρίς να ρωτάς.

           Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας.
"Σε πολυεθνικό μονόδρομο το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή" έγραψε κάποτε ο Οδυσσέας Ιωάννου. Το μέλλον μου, δηλαδή τα όνειρά μου. Τα όνειρά μου, άρα το μέλλον μου.
"Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νού σου, ε;". Κατερίνα Γώγου.
Το μυαλό άρα τα όνειρά μου. Τα όνειρα, δηλαδή το μυαλό μου.

        Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας. Απλούστατα γιατί στο μεταξύ ξεχάσαμε να φτιάχνουμε καινούρια. Κάναμε την πραγματικότητα νούμερα και την ισοσκελίσαμε με τα όνειρά μας για το αύριο. Ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα αυτοσκοπός, δε χωράει τίποτα άλλο.
Κι αν τολμήσεις να πεις κάτι άλλο, αν τολμήσεις να χτίσεις μια άλλη πραγματικότητα, αν τολμήσεις να ανακοινώσεις πως "εγώ θα προσπαθήσω και, θα δεις, μια μέρα θα το κάνω!", είσαι αφελής. Έχεις άγνοια κινδύνου, δεν έχεις υπολογίσει τις συνέπειες. Και δος του ΑΤΜ-σούπερ μάρκετ-σπίτι-τηλεόραση.

Όχι. Δεν τα παίρνουν όλα. Παίρνουν όμως πρώτα απ'όλα τα όνειρά μου και "μου τα κάνουν λιώμα. Απ'το πόδι με τραβάν βαθειά μέσα στο χώμα".
Όμως ο ήλιος θα ξαναβγεί από την ανατολή και η θάλασσα θα χτυπάει για πάντα στους βράχους. Εγώ όμως θα έχω ξεχάσει πώς να ονειρεύομαι.
Όχι, όσο ο ήλιος θα συνεχίσει να ξαναβγαίνει από την ανατολή και η θάλασσα να χτυπάει τους βράχους, θα ξέρω ότι θα είμαστε εδώ.
Όχι για να πηγαίνουμε ΑΤΜ-σούπερ μάρκετ-σπίτι-τηλεόραση.

Το πρώτο που μας παίρνουν είναι τα όνειρά μας. Εγώ όμως δε θα τους τα παραδώσω, ούτε τα όνειρα, ούτε το μέλλον μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου