Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Θυμάσαι;

-Θυμάσαι το σπίτι με την αυλή και τις γάτες;
 Θυμάσαι που ποτίζαμε τις γλάστρες με τα λουλούδια;
 Θυμάσαι που παίζαμε στο δρόμο;
-Θυμάμαι ένα ερείπιο που είχε τρύπες για παράθυρα.
 Θυμάμαι μια αυλή με αγριόχορτα και κατάξερες γλάστρες.
 Θυμάμαι ένα παιδί χαμένο να στέκεται στη μέση του δρόμου.

-Θυμάσαι που μου έδειχνες τον κόσμο;
 Θυμάσαι που μου μίλαγες για τα σύννεφα, τον ήλιο και τη βροχή;
 Θυμάσαι που μου μάθαινες να αγαπώ τα ζώα και, κυρίως, τους ανθρώπους;
-Θυμάμαι ότι έπρεπε να δω τον κόσμο.
 Θυμάμαι τον καυτό ήλιο και την ασταμάτητη βροχή.
 Θυμάμαι ότι κάποτε έβλεπα το καλό στους ανθρώπους.

-Θυμάσαι τότε που μου έλεγες ιστορίες για τη θάλασσα;
 Θυμάσαι που μου περιέγραφες τόπους μακρινούς;
-Θυμάμαι τη θάλασσα. Βλέπω τώρα εκείνους τους μακρινούς τόπους.

-Θυμάσαι που μ´αγκάλιαζες;
-Θυμάμαι να με σπρώχνουν.

-Άραγε θυμάσαι ότι σ´αγαπούσα;
-Θυμάμαι να με λυπούνται.

-Θυμάσαι που σου υποσχέθηκα να σου δώσω αυτά που είχα;
 Θυμάσαι που όταν ήμασταν μαζί δεν φοβόμασταν τίποτα;
 Θυμάσαι που ονειρευόμασταν;
-Θυμάμαι να μην έχω τίποτα.
 Θυμάμαι να είμαι μόνος μου και να φοβάμαι.
 Θυμάμαι όμως ακόμα να ονειρεύομαι.

 Θυμάμαι ότι πίσω στο σπίτι ήμασταν μαζί.
 Θυμάμαι την πόλη με τους δρόμους και τις πλατείες.
 Θυμάμαι το σπίτι μας. Ήταν φωτεινό και χαρούμενο.
 Θυμάμαι γέλια και δάκρυα και φωνές.

 Τα θυμάμαι όλα αυτά να χάνονται.
 Θυμάμαι τους καπνούς και τον εκκωφαντικό θόρυβο.
 Θυμάμαι στολές, θυμάμαι το δρόμο. Τις μέρες και τις νύχτες στο δρόμο.
 Θυμάμαι την κούραση και την απόγνωση.
 Θυμάμαι μια βάρκα.
 Θυμάμαι τον τρόμο.
 Θυμάμαι ακόμα ότι πρέπει να συνεχίζω. Ότι πρέπει να φτάσω.
 Θυμάμαι οτι μου είπες κάποτε πως όλο αυτό θα είναι μόνο μια ανάμνηση.
 Θυμάμαι να μην το ξεχνάω.
 Εσύ; Το θυμάσαι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου