Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Επί των πνιγμών

Μην ονειρευτείς ποτέ νεκρά παιδιά.
Ποτέ.
Το σαν μάρμαρο σώμα τους θα φαίνεται στο πρόσωπό σου.
Η παγωνιά του θανάτου τους θα αρπάξει την καρδιά σου.
Το απλανές βλέμμα τους θα σε κοιτάει για πάντα απο το τζάμι του αυτοκινήτου όταν οδηγείς.

Ποτέ μην ονειρευτείς νεκρά παιδιά.
Ποτέ.
Το ανύπαρκτό τους αύριο είναι το δικό σου χαμένο μέλλον.
Η δική τους σκοτωμένη ελπίδα γίνεται δική σου ανίατη απελπισία.
Η νεκρική τους ακινησία γίνεται η δικιά σου ανημπόρια να συνεχίσεις να περπατάς.

Ποτέ μην ονειρευτείς νεκρά παιδιά.
Ποτέ.
Ακόμα κι αν στ´αλήθεια πεθαίνουν,
μην τα σκοτώνεις και στα όνειρά σου.
Φτάνει που τα καταδικάζουν οι άλλοι.

Οι άλλοι δεν ονειρεύονται,
γι αυτό δε βλέπουν όυτε κι εφιάλτες.
Αυτοί δε νιώθουν καμιά παγωνιά.
Δε στεγνώνει πάνω τους μια ολόκληρη θάλασσα νεκρών.

Κι ακόμα κι αν,
μετά από όσα ζεις και βλέπεις,
ονειρευτέις νεκρά παιδιά,
Διώξε την εικόνα από την ψυχή σου
κράτα την όμως καλά στο πίσω μέρος των ματιών σου.

Και ορκίσου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου