Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Ίσως φταίνε τα τραγούδια

     Είναι γεγονός ότι τα τραγούδια, πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, έχουν την ικανότητα να μας ταξιδεύουν στο χρόνο. Μια νότα αρκεί για να φέρει πίσω, ολοζώντανη, τη στιγμή που κάποτε είχε ντύσει. Το ταξείδι, έναν καβγά, τη θάλασσα, μια σκέψη και μια συνάντηση. Δεν είναι μόνο οι ταινίες που ντύνονται με μουσική που χαρακτηρίζει τις στιγμές. Είναι και η ζωή μας. Με τη διαφορά ότι, σε μας, πάνω στο πιο χαρούμενο τραγούδι μπορεί να συμβεί το χειρότερο και στην κορύφωση της αγωνίας να παίζει μια μπαλάντα. Κι όταν όλα τελειώσουν, ένα βράδυ που βαριέσαι πολύ βάζεις έτσι απλά μουσική. Και είναι σαν να μπήκες ξαφνικά στη μηχανή του χρόνου. Τραγούδι το τραγούδι και περνάν από μπροστά σου χρώματα και μυρωδιές, μέρη και φωνές κι ονόματα που αλλάζουν όσο γρήγορα αλλάζει η αναπνοή σου, η φωνή σου και η μουσική στο ΜΡ3 σου.
      Και βρέθηκα εκεί ψηλά, μακριά στην Ανδρομέδα. Ψηλά στα βουνά της Νάξου, με τον ήλιο κατακούτελα και το απότομο, σχεδόν ανύπαρκτο μονοπάτι να χάνεται στα κατσάβραχα, στο δρόμο για το σπήλαιο. Μιλώ με τα ψηλά, τ'απάτητα βουνά κι αυτά μου απαντάνε όταν στρέφω την μπουρού μου προς τα φαράγγια τους. Η ηχώ μεταφέρει τον ήχο σε κάθε ραχούλα, τον χτυπά στις πλαγιές και τον ξαναγυρίζει πίσω. Κοιτώντας τις απόκρυμνες κορφές από πάνω μας που μοιάζουν απάτητες ξαφνικά ξέρω γιατί το βουνό το είπανε οι αρχαίοι Ζας, Ζευς δηλαδή, και το έκαναν θεό τους.
       Απόγευμα στο δέντρο, είναι βράδυ, μη μιλάς. Δε μιλάω, γιατί θα ξυπνήσω τους άλλους. Απλώς μαζεύομαι σαν κουβάρι στο κρεβάτι κάτω από το σεντόνι μου και προσπαθώ μες στο σκοτάδι να φανταστώ το δωμάτιό μου στο σπίτι. Εδώ, στο χωριό, τα βράδια μου μοιάζουν περίεργα. Είναι καλοκαίρι και πάω μάλλον γυμνάσιο όταν το i-pod αδειάζει κάθε βράδυ από μπαταρία με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να παίζει στην επανάληψη. Κάθε φορά που ξαναπάω στο χωριό τα καλοκαίρια το ξαναβάζω το τραγούδι. Όχι πάντα τα βράδια. Και μιλάω.

...Shuffle...

        Είναι μια ηλιόλουστη καλοκαιρινή μέρα και η θάλασσα στραφταλίζει προκλητικά. Από το μπαλκόνι μας περνά ένας γλάρος. Έτσι των φώναζαν, δεν είχε πράγματα πολλά, μόνο ένα βανάκι και τα δύο του σκυλιά. "Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά". Το τραγούδι μου θυμίζει τον γλάρο Ιωνάθαν. Ίσως και να γράφτηκε πάνω σ΄αυτόν, ποιος ξέρει... Το άλλο που δεν ξέρω και παιδεύω το μυαλό μου ώρα πολλή, μέρες, κι ακόμα δεν έχω απαντήσει είναι το ποιό, άραγε, να είναι το προτιμότερο. Να τραγουδάς για λευτεριά ή να φεύγεις, να πετάς ψηλά; Είναι βράδυ Αυγούστου στη Ραφήνα κι έχουν συναυλία οι Locomondo. Όπως κάθε συναυλία, έτσι κι αυτή ακούγεται σε όλη την πόλη. Την ακούω από το κρεβάτι μου μουρμουρίζοντας. Τον γλάρο δεν τον είπαν... Αλήθεια, τι πρέπει να κάνει κανείς; Να τραγουδά για τη λευτεριά ή να φεύγει; Και ποια πουλιά κάνουν τι; Η συναυλία έχει ώρα που έχει τελειώσει. Τραγουδάς ή φεύγεις; Φεύγεις και πετάς ή τραγουδάς; Με παίρνει ο ύπνος.
        Πετώ. Με τη σκιά μου πιάνω αστέρια στο βυθό της μουσικής σου. Ο στίχος, όταν τον ακούω για πρώτη φορά με εντυπωσιάζει. Είναι Κυριακή γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι και κοντεύουν Χριστούγεννα. Κάνω μπάνιο κι έχω σταματήσει το ραδιοφωνικό μου ζάπινγκ στο Δεύτερο Πρόγραμμα και σ'αυτό το τραγούδι. Είναι η εκπομπή που κάνει το ΚΕΘΕΑ κι έχει καλεσμένους τους μουσικούς στα Υπόγεια Ρεύματα. Δεν τους έχω ξανακούσει, ούτε τους μεν, ούτε τους δε, αλλά μ΄αρέσει πολύ η εκπομπή. Γενικά, δεν ακούω Δεύτερο Πρόγραμμα. Είμαι 15 ή 16 χρονών και το σνομπάρω γιατί το ακούει ο μπαμπάς μου, αλλά αυτή τη φορά είναι κάτι διαφορετικό. Προλαβαίνω να ακούσω ελάχιστα πράγματα όμως και κανένα άλλο τραγούδι, γιατί τους πιάνω στο τέλος. Πρέπει να περάσει πάρα πολύς καιρός μέχρι να ακούσω πράγματι Υπόγεια Ρεύματα. Αυτή τη φορά είμαι στο προαύλιο του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, 11 Σεπτεμβρίου 2013 στη συναυλία για τους τρεις μήνες άρνησης του μαύρου. Στη σκηνή παίζει το συγκρότημα, αλλά η μουσική πονάει τ'αυτιά μου. Τελικά τη συνήθισα, αλλά ποτέ δεν μ'άρεσε. Έμαθα όμως να μη λέω πολλά. Ένα τραγούδι δε σημαίνει κι ότι ξέρεις τον καλλιτέχνη...
      Από μόνο ένα ποίημα, τις "Γάτες των φορτηγών" είχα πει κι ότι δε μ'αρέσει ο Νίκος Καββαδίας. Δεν έχω διαβάσει αλλά, κυρίως, δεν έχω ακούσει τίποτα δικό του. Δεν έχω ιδέα τι είναι ο Σταυρός του Νότου. Είναι όμως χρονιά Νίκου Καββαδία κι εγώ στη Γ' Γυμνασίου όταν πρωτοκρατάω στα χέρια μου τους στίχους από το "Federico Garcia Lorca" και τη "Θεσσαλονίκη". Στην αίθουσα της μουσικής προσπαθούμε να κάνουμε πρόβα, αλλά σταματάμε συνέχεια γιατί όλο κάποιος κάνει κάποιο λάθος και τη χαλάει. Αυτή τη φορά είμαστε εμείς. Τραγουδάμε μεγαλόπρεπα "μικροί στραβοί στα περιβόλια" και, όταν καταλαβαίνουμε το σαρδάμ, μας πιάνει νευρικό γέλιο. Τελικά, καταφέραμε και να κάνουμε ένα επιτυχημένο αφιέρωμα όταν ήρθε η ώρα και να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον Καββαδία και, μαθαίνοντας μια από τις πιο σημαντικές δισκογραφικές δουλειές της ελληνικής μουσικής, να ξεστραβωθούμε.
       Στραβωμάρα είχα εκείνο το βράδυ που γύριζα σπίτι. Ήταν αργά τη νύχτα, είχε κρύο, ήμουν πολύ χαρούμενη, λίγο πιωμένη και νέα οδηγός. Το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου παίζει με τον ήχο δυνατά και το σταθμό στη Μέντα. Οι δρόμοι είναι άδειοι κι εγώ γκαρίζω τραγουδώντας με όλο μου το είναι, συνοδεύοντας την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. "Να κι η Πούλια ξημερώνει, το θεό παρακαλώ και στο φως πού δυναμώνει..." πριν πει η Πρωτοψάλτη το αχ! που ακολουθεί στο τραγούδι, το φωνάζω εγώ. Ένα γατί έχει πεταχτεί από το πουθενά στις ρόδες μου κι έχει κοκκαλώσει. Πατάω απότομα φρένο και πέφτω με φόρα πάνω στο τιμόνι. Το γατί έχει πάρει αμυντική στάση, πλην όμως με κοιτάει ακούνητο, τυφλωμένο από τους προβολείς. Περιμένω να φύγει, τίποτα. Του κορνάρω, τίποτα. Τελικά, σβήνω τα φώτα, αυτό ξαναζωντανεύει κι εξαφανίζεται αστραπιαία στο διπλανό πάρκο.

...Shuffle...

1 σχόλιο:

  1. Πολύ όμορφο! Αναμνήσεις, χρώματα, αρώματα....
    ΥΓ. Αν αναφέρεστε στη συναυλία των locomondo του '15, το είπαν στο τέλος 😉

    ΑπάντησηΔιαγραφή