Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει

Οι εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα πρόσφυγες είναι παντού. Φτάνουν βρεγμένοι στα νησιά, κατεβαίνουν κουρασμένοι στον Πειραιά, περπατάνε φορτωμένοι προς τα σύνορα και περιμένουν, απελπισμένοι και θυμωμένοι, να περάσουν από τους ολοένα και ψηλότερους φράχτες που στήνει η ενωμένη Ευρώπη. Αυτή που κάποτε γκρέμισε το τοίχος του Βερολίνου.

Πρόσφυγες στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, την Κω, το Αγαθονήσι, το Καστελόριζο.
Πρόσφυγες στον Πειραιά, στο Ελληνικό, στην πλατεία Βικτωρίας.
Πρόσφυγες στην εθνική οδό.
Πρόσφυγες στον Αλμυρό, πρόσφυγες στην Κοζάνη, πρόσφυγες στα σύνορα.
Και σε όλα τα μέσα ενημέρωσης φωτογραφίες με αυτούς τους ανθρώπους.
Ανθρώπους που περπατούν με τις περιουσίες και τα παιδιά τους στο δρόμο.
Περπατούν, χωρίς να ξέρουν καλά-καλά πού πάνε.
Περπατούν προς τα σύνορα.
Να φύγουν, να φτάσουν στη Γερμανία, τη Σουηδία, την Αυστρία, την Αγγλία, τη γη της επαγγελίας. Να φύγουν λίγο πιο μακριά από τις χώρες τους.
Να φτάσουν λίγο πιο κοντά στο όνειρο μιας ασφαλούς και λεύτερης ζωής.

"Πιο κοντά, πιο κοντά, μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους."
Εμμονικά σχεδόν μου έχουν κολλήσει τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου. Τα σιγοτραγουδάω κάθε μέρα, όλη μέρα μέχρι που από την επανάληψη χάνουν το νόημά τους.

Μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους. Περπατούν και περπατούν. Αρνούνται να σταματήσουν αν δεν φτάσουν εκεί που θέλουν. Στην Ευρώπη της Ειρήνης, της Ελπίδας. Στην Ευρώπη της ασφάλειας και της ευμάρειας. Στην Ευρώπη των ονείρων τους.
Μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους. Δεν έφυγαν από κατακερματισμένες και ισοπεδωμένες από τους βομβαρδισμούς χώρες, δεν πέρασαν το Αιγαίο σε πλαστικές και σάπιες βάρκες για να σταματήσουν στα σύνορα της Ελλάδας με την Ευρώπη.
Μπροστά τους το συρματόπλεγμα.

"Γύρω σε κάθε βλέμμα, το συρματόπλεγμα.
Γύρω στην καρδιά μας, το συρματόπλεγμα.
Γύρω στην ελπίδα, το συρματόπλεγμα." Ο φράχτης. Ο φράχτης που ύψωσαν όλοι για να προστατευτούν από τους απροστάτευτους, για να μην αφανιστούν από τους αφανισμένους, επειδή φοβούνται τους τρομοκρατημένους.
Εφτά χιλιάδες άνθρωποι είναι αυτή τη στιγμή εγκλωβισμένοι στα σύνορα, τρεις χιλιάδες στην Αττική.
Πρέπει να τους ντύσουμε, να τους ταΐσουμε, να τους κοιμίσουμε, να τους γιατροπορέψουμε. Παππούδες, έγκυες γυναίκες με την κοιλιά στο στόμα, πιτσιρίκια, μωρά, μωρέλια νεογέννητα.

"Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους
έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά."
Τσούρμο παιδιά που ξέρουν να σκορπιστούν και να κρυφτούν όταν κάποιος από ένα μηχανάκι τα δείχνει τυχαία με το χέρι.
Παιδιά που παίζουν πόλεμο ή δεν παίζουν καθόλου.
Παιδιά που ζωγραφίζουν αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις, παιδιά που ζωγραφίζουν θάλασσες μαύρες κι ανθρώπους πνιγμένους.
Πώς να ζεσταθούν αυτά τα παιδιά και ποιος θα τα ζεστάνει;

Στη Βικτώρια προχθές δυο άνθρωποι προσπάθησαν να κρεμαστούν, αλλά τους προλάβανε.
Στο λιμάνι ένας πατέρας που ταξίδευε με τα τρία αγοράκια έβαλε τα κλάμματα μπροστά μας όταν έγινε ένα λάθος στη διαδικασία του φαγητού. Μας φώναζε στα αραβικά κι εμείς καταλαβαίναμε ακριβώς τι είχε συμβεί.
Στα ολυμπιακά ακίνητα στο Γαλάτσι, πριν καιρό, ένα κοριτσάκι όχι πάνω από 12 χρονών που φρόντιζε δυο αδέρφια και μια χαμένη από την πραγματικότητα μητέρα έβαλε τα κλάμματα ένα βράδυ. Δεν μπόρεσα να μάθω ποτέ για τι απ' όλα έκλαιγε.
Απόψε στην Ε2 στον Πειραιά μια κυρία σκόνταψε κι έπεσε. Τη ρώτησα όταν σηκώθηκε αν ήταν όλα καλά. Με κοίταξε με απλανές και λίγο θυμωμένο βλέμμα και μου είπε σα να την προσέβαλα: "Όχι".

Ο Χρήστος είχε γράψει κάποτε ότι "το να είσαι εθελοντής στη μεγαλύτερη προσφυγική μετακίνηση που γνώρισε η Ευρώπη μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σημαίνει τα βράδια, όταν είσαι μόνος στο δωμάτιο, να  θέλεις να κλαις λιγάκι".
Σημαίνει επίσης ότι αυτά τα δάκρυα του 12χρονου κοριτσιού κι αυτού του εξαντλημένου πατέρα, ότι το απλανές βλέμμα αυτής της γυναίκας σε στοιχειώνουν στον ύπνο και τον ξύπνιο σου.
Σημαίνει ότι σε κάθε φωτογραφία, σε κάθε πλάνο από τις "προσφυγικές ροές" ψάχνεις να αναγνωρίσεις ανθρώπους που τυχόν πέρασαν από τα χέρια σου.
Σημαίνει ότι κάθε οδοιπόρος με τσάντα στον ώμο για σένα είναι πρόσφυγας και ότι κάθε βάρκα στον ορίζοντα πρέπει να βγει ασφαλώς στη στεριά.
Σημαίνει ότι κάθε "συγγνώμη" για ό,τι δεν υπήρχε διαθέσιμο και κάθε "καλή τύχη" γι αυτούς που φεύγουν είναι οι λέξεις με το πιο γεμάτο νόημα.
Σημαίνει ότι κάθε "ευχαριστούμε" και κάθε "έφτασα!'' είναι η μεγαλύτερη χαρά που μπορείς να γευτείς.

Σημαίνει, τέλος, ότι έχεις αυτήν την παραίσθηση ότι όλα τα στραβά του κόσμου θα τα ισιώσουμε εμείς. Αρκεί να μην κλάψει ο μπαμπάς και το κοριτσάκι. Αρκεί να γίνουν όλα καλά.
Γιατί "τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει".
Όλους.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου